Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»

Κι ἐπεὶ δὴ ΟΛΟΙ θὰ πράξουν ἔτσι…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἄς πράξουμε ἐμεῖς …ἀλλοιῶς!!!

Σήμερα εἶναι μία ἀπὸ τὶς ἐλάχιστες ἡμέρες τοῦ ἔτους ποὺ κράτος, φορεῖς, ὀργανώσεις, σύλλογοι, ΜΚΟ, κουδουνισμένα σπεύδουν νὰ ἐπισκεφθοῦν, νὰ φωτογραφηθοῦν, νὰ αὐτό-διαφημισθοῦν μέσῳ μίας «πράξεως ἀγάπης».

Βλέπουμε λοιπὸν ὀρφανοτροφεῖα, γηροκομεῖα, χώρους συγκεντρώσεως ἀστέγων, ἱδρύματα ἀτόμων μὲ εἰδικὲς ἀνάγκες, φυλακές, ψυχιατρεῖα  νὰ γεμίζουν ἀπὸ πλαστὰ χαμόγελα, περίτεχνα στολίδια, ὑποκριτικὲς φάτσες… Ὅλοι, μὰ ΟΛΟΙ σήμερα θυμοῦνται νὰ τὸ παίξουν ἄνθρωποι, ἄν καὶ παραμένουν τὰ ἴδια ΤΙΠΟΤΑ ποὺ ἦσαν κι ἐχθές… Συνέχεια →

Ἡ μοναξιὰ τῶν ἑορτῶν.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἴσως  ἀπὸ τὶς δυσκολότερες στιγμὲς τῶν μοναχικῶν συνανθρώπων μας, νὰ εἶναι οἱ ἡμέρες τῶν ἑορτῶν.
Δὲν περιμένουν κάποιον νὰ τοὺς κτυπήσῃ τὸ κουδούνι.
Δὲν ἔχουν κάποιον, γιὰ νὰ ἀνταλλάξουν εὐχές…
Δὲν ἔχουν κάποιον, γιὰ νὰ τοῦ χαμογελάσουν ἁπλῶς…
Καὶ εἶναι πάρα πολλοὶ ὅλοι αὐτοὶ οἱ μοναχικοὶ ἄνθρωποι γύρω μας…

Ἵσως ὁ παπποῦς στὴν διπλανὴ πολυκατοικία… Συνέχεια →

Ἑορταστική ἀτμόσφαιρα;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Νομίζω πὼς δουλευόμεθα μεταξύ μας…
Ἔχουμε κυριολεκτικῶς πιάσει πάτο, ἀλλὰ τὰ φωτάκια, τὰ λαμπάκια καὶ τὰ λοιπὰ στολίδια, περισσεύουν…
Βλέπουμε τὶς πόλεις μας, τὴν μία πίσω ἀπὸ τὴν ἄλλην, νὰ στολίζονται, λὲς κι ἔχουμε ἐθνικὴ ἑορτή*… τὴν στιγμὴ ποὺ στοὺς δρόμους τῶν ἰδίων πόλεων, οἱ ἄστεγοι πολλαπλασιάζονται. Συνέχεια →

Ἐν καιρῷ εἰρήνης…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0


Πρὸ μερικῶν μηνῶν, σὲ μίαν συζήτησιν μὲ τὸν φίλο Ἀνδρέα, καταπιαστήκαμε μὲ τὰ ἔργα εἰρήνης καὶ τὰ ἔργα πολέμου. 

Δὲν τὸ εἶχα σκεφθεῖ ἔως τότε, ἀλλὰ εἶχε δίκαιον. Ἡ εἰρήνη δημιουργεῖ μαλθακότητα, μαλακότητα καὶ τρυφηλότητα.

Ὁ πόλεμος ἐν ἀντιθέσει, κρατᾶ ἐν ἐγρηγόρσει τὶς κοινωνίες, ὁδηγῶντας σὲ νέες ἰδέες, ἐπιστημονικὰ ἐπιτεύγματα καὶ ἀνακαλύψεις.

Συνέχεια →

Πόσος χρόνος ἀπαιτεῖται γιά μίαν ἀλλαγή;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Μιὰ πολὺ συνηθισμένη ἐρώτησι ποὺ μοῦ κάνουν εἶναι πόσος χρόνος χρειάζεται γιὰ νὰ κάνῃ κάποιος μιὰ ἀλλαγή.

Πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια εἶναι ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς στιγμὲς ποῦ δεν ξεχνᾶς ποτέ, κάποιος μέσα σ΄ ἕνα σεμινάριο μοῦ ἔκανε αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἐρώτησι: Πόσος χρόνος χρειάζεται γιά νά κάνῃ κάποιος μιάν ἀλλαγή;

Ἐκείνη ὅμως τὴν στιγμὴ ἔπρεπε νὰ ἀφήσουμε τὴν αἴθουσα, γιατὶ ἤδη εἶχα παραβεῖ τὸν χρόνο ποὺ ἔπρεπε νὰ τελειώσῃ τὸ σεμινάριο, γιὰ ἐκείνη τὴν ἡμέρα. Ὑπεσχέθηκα ὅτι θὰ ἀπαντήσω στὴν ἐρωτήσι τὸ πρωὶ τῆς ἑπομένης, μὲ τὴν ἐνάρξι  τοῦ σεμιναρίου. Συνέχεια →

Κι ἐν ᾦ ἡ χώρα κατεδαφίζεται, ὁ ἐμφύλιος καλὰ κρατεῖ.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

«Ἡ δική μου ὁμάδα εἶναι καλλίτερη ἀπὸ τὴν δική σου…»
«Τὸ δικό μου κόμμα καλλίτερο ἀπὸ τὸ δικό σου…»
«Ἡ δική μου θρησκεία καλλίτερη ἀπὸ τὴν δική σου…»
«Ἡ δική μου πορεία καλλίτερη ἀπὸ τῶν ἄλλων…»
«Τὰ δικά μου σχέδια καλλίτερα ἀπὸ τὰ δικά σας…»
«Τὰ δικά μου ὄνειρα καλλίτερα ἀπὸ τῶν ἄλλων…» Συνέχεια →