Νομίζω πὼς δουλευόμεθα μεταξύ μας…
Ἔχουμε κυριολεκτικῶς πιάσει πάτο, ἀλλὰ τὰ φωτάκια, τὰ λαμπάκια καὶ τὰ λοιπὰ στολίδια, περισσεύουν…
Βλέπουμε τὶς πόλεις μας, τὴν μία πίσω ἀπὸ τὴν ἄλλην, νὰ στολίζονται, λὲς κι ἔχουμε ἐθνικὴ ἑορτή*… τὴν στιγμὴ ποὺ στοὺς δρόμους τῶν ἰδίων πόλεων, οἱ ἄστεγοι πολλαπλασιάζονται. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἐν καιρῷ εἰρήνης…
Πρὸ μερικῶν μηνῶν, σὲ μίαν συζήτησιν μὲ τὸν φίλο Ἀνδρέα, καταπιαστήκαμε μὲ τὰ ἔργα εἰρήνης καὶ τὰ ἔργα πολέμου.
Δὲν τὸ εἶχα σκεφθεῖ ἔως τότε, ἀλλὰ εἶχε δίκαιον. Ἡ εἰρήνη δημιουργεῖ μαλθακότητα, μαλακότητα καὶ τρυφηλότητα.
Ὁ πόλεμος ἐν ἀντιθέσει, κρατᾶ ἐν ἐγρηγόρσει τὶς κοινωνίες, ὁδηγῶντας σὲ νέες ἰδέες, ἐπιστημονικὰ ἐπιτεύγματα καὶ ἀνακαλύψεις.
Πόσος χρόνος ἀπαιτεῖται γιά μίαν ἀλλαγή;
Μιὰ πολὺ συνηθισμένη ἐρώτησι ποὺ μοῦ κάνουν εἶναι πόσος χρόνος χρειάζεται γιὰ νὰ κάνῃ κάποιος μιὰ ἀλλαγή.
Πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια εἶναι ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς στιγμὲς ποῦ δεν ξεχνᾶς ποτέ, κάποιος μέσα σ΄ ἕνα σεμινάριο μοῦ ἔκανε αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἐρώτησι: Πόσος χρόνος χρειάζεται γιά νά κάνῃ κάποιος μιάν ἀλλαγή;
Ἐκείνη ὅμως τὴν στιγμὴ ἔπρεπε νὰ ἀφήσουμε τὴν αἴθουσα, γιατὶ ἤδη εἶχα παραβεῖ τὸν χρόνο ποὺ ἔπρεπε νὰ τελειώσῃ τὸ σεμινάριο, γιὰ ἐκείνη τὴν ἡμέρα. Ὑπεσχέθηκα ὅτι θὰ ἀπαντήσω στὴν ἐρωτήσι τὸ πρωὶ τῆς ἑπομένης, μὲ τὴν ἐνάρξι τοῦ σεμιναρίου. Συνέχεια
Κι ἐν ᾦ ἡ χώρα κατεδαφίζεται, ὁ ἐμφύλιος καλὰ κρατεῖ.
«Ἡ δική μου ὁμάδα εἶναι καλλίτερη ἀπὸ τὴν δική σου…»
«Τὸ δικό μου κόμμα καλλίτερο ἀπὸ τὸ δικό σου…»
«Ἡ δική μου θρησκεία καλλίτερη ἀπὸ τὴν δική σου…»
«Ἡ δική μου πορεία καλλίτερη ἀπὸ τῶν ἄλλων…»
«Τὰ δικά μου σχέδια καλλίτερα ἀπὸ τὰ δικά σας…»
«Τὰ δικά μου ὄνειρα καλλίτερα ἀπὸ τῶν ἄλλων…» Συνέχεια
Πὲς μίαν «καλημέρα»…
Πρῶτα στὸν καθρέπτη.
Μετὰ στοὺς γύρω σου…
Καὶ μετά, ὅταν ὁ Ἥλιος θὰ σὲ φωτίσῃ, σὲ ὅλην τὴν πλάσιν…
Μία «καλημέρα» ἀλλάζει κάθε κακὴ διάθεσιν σὲ καλή… Συνέχεια
Γιατί οἱ ἄνθρωποι «ζοῦν» μέσα ἀπό τίς ζωές τῶν ἐπωνύμων;
Γιατὶ ὁ κόσμος παρακολουθεῖ, μὲ μία ἀῤῤωστημένη περιέργεια, τίς σχέσεις, τούς χωρισμούς, τὰ πάθη καὶ τὰ παθήματα τῶν stars;
Ἴσως ἐπειδὴ εἶναι πλάσματά ποὺ ζοῦν ἐπάνω ἀπὸ τὸ κοινὸ μέτρο, τὰ ἀναγνωρίζεις χωρὶς νὰ τὰ γνωρίζῃς καὶ ἔχουν μιὰν ἀποστολὴ να ἐκδιώξουν τὴν μονοτονία ἀπὸ τὶς ζωὲς τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων.
Σημαιοφόροι τοῦ Στῦλ, φαίνεται νὰ ὁδηγοῦν καὶ νὰ ἀνοίγουν δρόμους, Συνέχεια