Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν μοῦ ὑπενθύμησε ἡ Ἀθηνᾶ μίαν στιχομυθία, ἀπὸ μίαν γνωστή μας ταινία, καὶ πολὺ ἀγαπημένη… τὴν ὁποίαν θὰ σᾶς παρουσιάσω παρακάτω…
Τὴν ἰδίαν στιγμὴ ἐνεθυμήθην μίαν γελοιογραφία (;;;) ποὺ ἐκυκλοφόρησε πρὸ ἀρκετῶν μηνῶν, μὲ θέμα τὴν μετανάστευσιν τῶν παιδιῶν μας.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ὁ αὐτοσεβασμὸς ὡς ἀνάγκη.
Πολλὲς φορὲς ἀναρωτιέμαι γιὰ τὸ πῶς καταφέρνουν κάποιοι ἄνθρωποι γύρω μου, ποὺ δὲν ἔχουν αὐτοσεβασμό, νὰ ἐπιβιώνουν.
Τοὺς βλέπω, τοὺς παρατηρῶ μὲ προσοχή, τοὺς συμπονῶ κάποιες φορὲς ἀλλὰ πάντα προβληματίζομαι. (Κάποιες φορές, ὅταν εἶναι πολὺ κοντινοί μου, δυστυχῶς, ἀκόμη ἐξοργίζομαι…!!!)
Πρόσωπα ποὺ οὐδέποτε ἐστράφησαν στὸν ἑαυτόν τους γιὰ νὰ ἀνακαλύψουν τὰ αἴτια τῶν προβλημάτων των καὶ ποὺ συμπεριφέρονται στοὺς δικούς τους, στοὺς ὑποτιθεμένους ἀγαπημένους τους, σὰν νὰ εἶναι ἐχθροί τους…
Οἰκογένειες δυστυχισμένες, παιδιὰ δίχως ἀγάπη, σύζυγοι ἀνέραστοι… Συνέχεια
Αὐτὸ κάνει τὸν νικητή…
Ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι κάτι ξεχωριστό, κάτι ἐντελῶς καινούργιο ποὺ δὲν ὑπῆρξε ποτέ προηγουμένως.
Ἔχει τὸ δικό του μοναδικὸ τρόπο νὰ βλέπει, νὰ ἀκούει, νὰ ἀγγίζει, νὰ γεύεται καὶ νὰ σκέφτεται.
Τὸ ἂν στὴν ζωὴ εἴμαστε κερδισμένοι, ἤ ὄχι, δὲν ἐξαρτᾶται ἀπό τὶς συνθῆκες ἀλλὰ ἀπὸ τὸ πῶς μεταφράζουμε τὶς ἀντιξοότητες καὶ τὰ ἐμπόδια.
Αὐτός ποὺ εἶναι νικητὴς ἔχει ἀναλάβει τὴν εὐθύνη τῆς ζωῆς του καὶ εἶναι πρόθυμος νὰ σπάσει ἔνα ἔνα τὰ ἐμπόδια, γιὰ νὰ φτάσει ἐκεῖ ποὺ θέλει. Συνέχεια
Ὁ ἔλεγχος τῆς σκέψεως μέσῳ τῶν «ἀπηγορευμένων» καὶ «ἀποδεκτῶν» βιβλίων.
Πότε ἔκαιγαν βιβλία;
Στόν Μεσαίωνα;
Μπᾶ… Λαθέψαμε… Οὐδέποτε ἔπαψαν νὰ καῖνε βιβλία… Ἤ, γιὰ νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους, οὐδέποτε ἔπαψαν νὰ ἐλέγχουν τὴν σκέψιν μας καὶ τὶς κινήσεις μας.
Βέβαια τώρα πιὰ δὲν στήνουν δημόσιες πυρὲς γιὰ νὰ κάνουν γλέντια καὶ χαρές…
Ἄ πὰ πά… Αὐτὰ τὰ θεάματα καταπατοῦν τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα… (Ποιός ἦλθε;)
Τώρα ἀσχολοῦνται μὲ πνευματικὰ δικαιώματα καὶ ἄλλες καρακατιναριές… Συνέχεια
Τὰ ἀποκτήματα…
Ἔκανα μίαν διαδικτυακὴ βόλτα σὲ «τοίχους» φίλων μου καὶ διεπίστωσα, δυστυχῶς, γιὰ ἀκόμη μίαν φορά, πόσο σημαντικὰ εἶναι τὰ ἀποκτήματά μας… Τὰ σπίτια μας, τὰ σαλόνια μας, οἱ ἠλεκτρικές μας συσκευές, τὰ αὐτοκίνητά μας, τὰ ῥοῦχα μας, τὰ …παιδιά μας…!!!
Δίχως τους δὲν ὑπάρχουμε… Τελειώνουμε ἐκεῖ ποὺ αὐτὰ παύουν νὰ μᾶς ἀνήκουν…
Καὶ τὶ ἐνεθυμήθην… Συνέχεια
Ὅταν ὁ χρόνος κυλοῦσε ἀργά…
Τώρα ποὺ κι αὐτὸς ὁ χρόνος πλησιάζει στὸ τέλος, αὐτὲς οἱ τελευταῖες ἡμέρες εἶναι γιὰ ἐμένα ἡμέρες βαθειᾶς περισυλλογῆς, ποὺ τὸ νερὸ τῶν ἀναμνήσεων κυλᾶ ἀκόμη μίαν φορὰ στὶς τωρινὲς στιγμές μου καὶ ἀφοῦ τὶς περνᾶ μέσα ἀπὸ πολλὲς συναισθηματικὲς ἀναθυμιάσεις, τὶς ἀνασύρει στὴν ἐπιφάνεια.
Ὅταν ἤμουν παιδί, στὸ δημοτικό, θυμᾶμαι ποὺ ἔγραφα στὸ τετράδιό μου τὴν ἡμερομηνία:
Ἐν Ἀθήναις τῇ… Συνέχεια