Ἀλήθεια, τί θά συνέβαινε ἐάν ὁ Λιάπης ἦταν σήμερα ὑπουργός;
Θά τόν ἐκάλυπτε ἡ βουλευτική ἀσυλία;
Διότι καταπιανόμαστε ΜΟΝΟΝ μὲ τὶς πράξεις κάποιου πολίτου σήμερα, ποὺ διετέλεσε ὑπουργός, νομοθέτης καὶ μᾶς κουνοῦσε τὸ δάκτυλο, πρὸ κειμένου νὰ παραμείνουμε νομοταγεῖς… Ἐμεῖς… Κι ἀφήνουμε στὸ ἀπυρόβλητον τοὺς βο(υ)λευτές, ποὺ πρῶτοι αὐτοὶ καταπατοῦν καὶ τὸ Σύνταγμα ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς νόμους, ποὺ αὐτοὶ ψήφισαν. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Μὲ τὶς προσκολλήσεις δὲν θὰ σωθοῦμε…
Διαπιστώνω ἀπὸ ἀρκετοὺς γνωστοὺς καὶ φίλους, πὼς ἀκόμη, γιὰ δικούς τους λόγους, διάφορες προσκολλήσεις σκιάζουν τὶς σκέψεις τους.
Γιὰ παράδειγμα, πιστεύει ὁ Χὶ πὼς μόνον οἱ δεξιὲς ἀντιλήψεις, καὶ τελικῶς μεθοδεύσεις, δεξιοῦ ἡγέτου ἤ δεξιοῦ θὰ μᾶς διασώσουν.
Πιστεύει ὁ Ψὶ πὼς μόνον οἱ ἀριστερὲς ἀντιλήψεις, καὶ τελικῶς μεθοδεύσεις, ἀριστεροῦ ἡγέτου ἤ ἀριστεροῦ χώρου θὰ μᾶς σώσουν.
Ἤ πιστεύει ὁ Ὠμέγα πὼς οἱ κεντρῶες ἀντιλήψεις καὶ τελικῶς μεθοδεύσεις, κεντρώου ἡγέτου ἤ χώρου θὰ μᾶς σώσουν…
Κι ἐδῶ διαφωνῶ…
Διαφωνῶ ὁριζοντίως, καθέτως καὶ πλαγίως… Συνέχεια
Κι ἐσύ Γιάννη ποῦ ἤσουν;
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν μοῦ ὑπενθύμησε ἡ Ἀθηνᾶ μίαν στιχομυθία, ἀπὸ μίαν γνωστή μας ταινία, καὶ πολὺ ἀγαπημένη… τὴν ὁποίαν θὰ σᾶς παρουσιάσω παρακάτω…
Τὴν ἰδίαν στιγμὴ ἐνεθυμήθην μίαν γελοιογραφία (;;;) ποὺ ἐκυκλοφόρησε πρὸ ἀρκετῶν μηνῶν, μὲ θέμα τὴν μετανάστευσιν τῶν παιδιῶν μας.
Συνέχεια
Ὁ αὐτοσεβασμὸς ὡς ἀνάγκη.
Πολλὲς φορὲς ἀναρωτιέμαι γιὰ τὸ πῶς καταφέρνουν κάποιοι ἄνθρωποι γύρω μου, ποὺ δὲν ἔχουν αὐτοσεβασμό, νὰ ἐπιβιώνουν.
Τοὺς βλέπω, τοὺς παρατηρῶ μὲ προσοχή, τοὺς συμπονῶ κάποιες φορὲς ἀλλὰ πάντα προβληματίζομαι. (Κάποιες φορές, ὅταν εἶναι πολὺ κοντινοί μου, δυστυχῶς, ἀκόμη ἐξοργίζομαι…!!!)
Πρόσωπα ποὺ οὐδέποτε ἐστράφησαν στὸν ἑαυτόν τους γιὰ νὰ ἀνακαλύψουν τὰ αἴτια τῶν προβλημάτων των καὶ ποὺ συμπεριφέρονται στοὺς δικούς τους, στοὺς ὑποτιθεμένους ἀγαπημένους τους, σὰν νὰ εἶναι ἐχθροί τους…
Οἰκογένειες δυστυχισμένες, παιδιὰ δίχως ἀγάπη, σύζυγοι ἀνέραστοι… Συνέχεια
Αὐτὸ κάνει τὸν νικητή…
Ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι κάτι ξεχωριστό, κάτι ἐντελῶς καινούργιο ποὺ δὲν ὑπῆρξε ποτέ προηγουμένως.
Ἔχει τὸ δικό του μοναδικὸ τρόπο νὰ βλέπει, νὰ ἀκούει, νὰ ἀγγίζει, νὰ γεύεται καὶ νὰ σκέφτεται.
Τὸ ἂν στὴν ζωὴ εἴμαστε κερδισμένοι, ἤ ὄχι, δὲν ἐξαρτᾶται ἀπό τὶς συνθῆκες ἀλλὰ ἀπὸ τὸ πῶς μεταφράζουμε τὶς ἀντιξοότητες καὶ τὰ ἐμπόδια.
Αὐτός ποὺ εἶναι νικητὴς ἔχει ἀναλάβει τὴν εὐθύνη τῆς ζωῆς του καὶ εἶναι πρόθυμος νὰ σπάσει ἔνα ἔνα τὰ ἐμπόδια, γιὰ νὰ φτάσει ἐκεῖ ποὺ θέλει. Συνέχεια
Ὁ ἔλεγχος τῆς σκέψεως μέσῳ τῶν «ἀπηγορευμένων» καὶ «ἀποδεκτῶν» βιβλίων.
Πότε ἔκαιγαν βιβλία;
Στόν Μεσαίωνα;
Μπᾶ… Λαθέψαμε… Οὐδέποτε ἔπαψαν νὰ καῖνε βιβλία… Ἤ, γιὰ νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους, οὐδέποτε ἔπαψαν νὰ ἐλέγχουν τὴν σκέψιν μας καὶ τὶς κινήσεις μας.
Βέβαια τώρα πιὰ δὲν στήνουν δημόσιες πυρὲς γιὰ νὰ κάνουν γλέντια καὶ χαρές…
Ἄ πὰ πά… Αὐτὰ τὰ θεάματα καταπατοῦν τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα… (Ποιός ἦλθε;)
Τώρα ἀσχολοῦνται μὲ πνευματικὰ δικαιώματα καὶ ἄλλες καρακατιναριές… Συνέχεια