Ὅταν πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων εἴχαμε δῇ τὴν δραπέτευσι τῶν Ἀλβανῶν ἀπὸ τὶς φυλακὲς Τρικάλων, πολλοὶ ἦταν αὐτοὶ ποὺ χάρηκαν.
Δὲν χάρηκαν βέβαια γιὰ τὸ ὅ,τι ἀπελευθερώθηκαν συνάνθρωποί τους ἀλλὰ διότι ὅπλα ἐλεύθερα κυκλοφοροῦσαν μέσα στὴν κοινωνία μας.
Καὶ καλά, θὰ μποροῦσα ἔως ἑνὸς σημείου, νὰ δεκτῶ πὼς ἔχουν κάποια δίκαια, ἐὰν ἀναλογιστῶ πὼς γιὰ κάποιους ἡ ἐξουσία εἶναι δική τους ὑπόθεσις καὶ πρέπει νὰ φροντίσουν, πρὸ κειμένου νὰ τὴν ἀναλάβουν, μὲ κάθε μέσον. Ἐπίσης θὰ μποροῦσα νὰ δεκτῶ, πάλιν χάριν τοῦ διαλόγου, πὼς θεωρῶντας αὐτὸ τὸ καθεστῶς ὥς τυῤῥανικό, ἄρα καὶ ὑποψήφιον πρὸς ἀνατροπή, ἀπαιτεῖται κάθε μορφῆς ἀντιστάσεως, ἰδίως ἔνοπλος.
Ἔως ἐδῶ, κατὰ περίεργον τρόπο, συμφωνοῦν ἀπὸ ἄκρα ἀριστερὰ ἔως κι ἄκρα δεξιά.
Ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα ὅμως ἀρχίζουν οἱ διαφοροποιήσεις.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Λιμποβίσι.
Ἡ Φυλλίτσα μᾶς ἔφερε μερικὲς ἀπὸ αὐτὲς τὶς εἰκόνες… Συνέχεια
Νά τό πάρουμε ἀλλοιῶς κύριε καθηγητά;
Ἀπευθύνομαι στὸν καθηγητὴ Σταματογιαννάκη, ὁ ὁποῖος δημοσιεύοντας τὰ συμπεράσματα τῆς ὁμάδος του, στὸ Nature, καταλήγει στὸ συμπέρασμα πὼς 4.50-5.000 χρόνια πρὶν οἱ κάτοικοι τῆς Κρήτης ἦταν οἱ παπποῦδες τῶν σημερινῶν Κρητῶν. Ἔως ἐδῶ, βάσει ἐρεύνης τῆς βιολογίας, τῆς γενετικῆς, τῆς ἐξελίξεως, πάει, τὸ κλείσαμε τὸ κενό. Πρὶν ἀπὸ αὐτὸ τὸ χάος ὅμως. Σωστά;
Τὸ ἄρθρον, στὸ ὁποῖον ἀναφέρομαι, εἶναι αὐτό:
Συνέχεια
Αὐτὸ θὰ πῇ «πνευματικότης»…
Γιὰ τὴν ὁποίαν φυσικὰ πρέπει νὰ ἤμεθα ὑπερήφανοι ὥς ἀνθρωπότης.
Διότι ἐὰν δὲν εἴχαμε τέτοιους πηδηκταρᾶδες ποιητᾶδες, ποῦ θά ἤμασταν σήμερα; Στίς σπηλιές; Στά δένδρα; Στίς φωλιές τῶν ἀρουραίων;
Τί νά σᾶς πῶ; Ἀνετρίχιασα… Καὶ μετὰ πῆγα νὰ μαγειρέψω μίαν φασολάδα… Τοῦ αὐτοῦ θέματος μέν, ἀλλὰ τοὐλάχιστον ἡ φασολάδα εἶναι καὶ ὑγιεινή, ἀλλὰ καὶ περισσότερο …ἀεριούχα!!!
Ἐδιάβασα ἁπλῶς μερικὲς γραμμὲς ἀπὸ τὸν ἐν λόγῳ «ποιητή» (;;;) συγγραφέα (;;;) καλλιτέχνη (;;;) καὶ τὰ …εἶδα ὅλα!!! Μὰ ὅλα!!! Συνέχεια
Ἀπαγορεύονται τὰ σκυλιὰ στὶς παραλίες!
Πῆγα κι ἐγὼ σὲ μίαν παραλία νὰ ξαπλωθῶ, ὅπως ὅλοι οἱ Ἕλληνες.
Στὴν γνωστή μου παραλία… Σὲ αὐτὴν ποὺ πηγαίνω ἀπὸ τότε ποὺ θυμᾶμαι τὸν ἑαυτόν μου.
Λίγοι, ἀλλὰ οἱ περισσότεροι γνωστοί. Τόσο ποὺ τώρα πιὰ εἴμαστε σὰν …οἰκογένεια.
Στὸ βάθος, ἕνα ζευγαράκι μὲ ἕναν σκύλο. Τὸν σκύλο τὸν εἶχαν δεμένο, τὸν εἶχαν δίπλα τους, τὸν εἶχαν πεντακάθαρο.
Τὸ σκυλὶ οὔτε ἐνοχλοῦσε οὔτε ἔδιδε δικαιώματα.
Συνέχεια
Τὸ σπουδαῖο στὴν ζωὴ εἶναι ἡ ἐπινόησις τοῦ σκοποῦ τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς.
Τὸ νὰ βλέπῃς πιὰ ἀστέγους στὰ σκαλιὰ πολυτελῶν κτιρίων στὸ κέντρο τῶν Ἀθηνῶν ἔχει γίνει μιὰ συνηθισμένη εἰκόνα ποὺ τὴν ἔχουμε δεῖ τόσες φορές, τόσο ποὺ ὁ ἐγκέφαλος μᾶς κοντεύει νὰ ἀρχίσῃ νὰ τὴν προσλαμβάνῃ σὰν κάτι φυσιολογικό ….
Ὑπάρχουν αὐτοὶ ποὺ καταρῶνται τὰ χρήματα καὶ τὰ θεωροῦν μιὰ ἀναγκαία ἀνηθικότητα, ὑπάρχουν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τὰ θεοποιοῦν. Κατὰ τὴ γνώμη μου ἡ χυδαιότης τοῦ χρήματος δὲν ἔγκειται στὴν ὕπαρξί του ἀλλὰ στὴν ἔλλειψί του, στὴν σπανιότητα του καὶ στὴν ἄνισο κατανομή του .
Ἡ πτώχεια συσσωρεύει στερήσεις καὶ ταπεινώσεις καὶ ἐπεκτείνει τὴν δυσφορία καὶ τὴν ντροπή. Συνέχεια