Ἀπευθύνομαι στὸν καθηγητὴ Σταματογιαννάκη, ὁ ὁποῖος δημοσιεύοντας τὰ συμπεράσματα τῆς ὁμάδος του, στὸ Nature, καταλήγει στὸ συμπέρασμα πὼς 4.50-5.000 χρόνια πρὶν οἱ κάτοικοι τῆς Κρήτης ἦταν οἱ παπποῦδες τῶν σημερινῶν Κρητῶν. Ἔως ἐδῶ, βάσει ἐρεύνης τῆς βιολογίας, τῆς γενετικῆς, τῆς ἐξελίξεως, πάει, τὸ κλείσαμε τὸ κενό. Πρὶν ἀπὸ αὐτὸ τὸ χάος ὅμως. Σωστά;
Τὸ ἄρθρον, στὸ ὁποῖον ἀναφέρομαι, εἶναι αὐτό:
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Αὐτὸ θὰ πῇ «πνευματικότης»…
Γιὰ τὴν ὁποίαν φυσικὰ πρέπει νὰ ἤμεθα ὑπερήφανοι ὥς ἀνθρωπότης.
Διότι ἐὰν δὲν εἴχαμε τέτοιους πηδηκταρᾶδες ποιητᾶδες, ποῦ θά ἤμασταν σήμερα; Στίς σπηλιές; Στά δένδρα; Στίς φωλιές τῶν ἀρουραίων;
Τί νά σᾶς πῶ; Ἀνετρίχιασα… Καὶ μετὰ πῆγα νὰ μαγειρέψω μίαν φασολάδα… Τοῦ αὐτοῦ θέματος μέν, ἀλλὰ τοὐλάχιστον ἡ φασολάδα εἶναι καὶ ὑγιεινή, ἀλλὰ καὶ περισσότερο …ἀεριούχα!!!
Ἐδιάβασα ἁπλῶς μερικὲς γραμμὲς ἀπὸ τὸν ἐν λόγῳ «ποιητή» (;;;) συγγραφέα (;;;) καλλιτέχνη (;;;) καὶ τὰ …εἶδα ὅλα!!! Μὰ ὅλα!!! Συνέχεια
Ἀπαγορεύονται τὰ σκυλιὰ στὶς παραλίες!
Πῆγα κι ἐγὼ σὲ μίαν παραλία νὰ ξαπλωθῶ, ὅπως ὅλοι οἱ Ἕλληνες.
Στὴν γνωστή μου παραλία… Σὲ αὐτὴν ποὺ πηγαίνω ἀπὸ τότε ποὺ θυμᾶμαι τὸν ἑαυτόν μου.
Λίγοι, ἀλλὰ οἱ περισσότεροι γνωστοί. Τόσο ποὺ τώρα πιὰ εἴμαστε σὰν …οἰκογένεια.
Στὸ βάθος, ἕνα ζευγαράκι μὲ ἕναν σκύλο. Τὸν σκύλο τὸν εἶχαν δεμένο, τὸν εἶχαν δίπλα τους, τὸν εἶχαν πεντακάθαρο.
Τὸ σκυλὶ οὔτε ἐνοχλοῦσε οὔτε ἔδιδε δικαιώματα.
Συνέχεια
Τὸ σπουδαῖο στὴν ζωὴ εἶναι ἡ ἐπινόησις τοῦ σκοποῦ τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς.
Τὸ νὰ βλέπῃς πιὰ ἀστέγους στὰ σκαλιὰ πολυτελῶν κτιρίων στὸ κέντρο τῶν Ἀθηνῶν ἔχει γίνει μιὰ συνηθισμένη εἰκόνα ποὺ τὴν ἔχουμε δεῖ τόσες φορές, τόσο ποὺ ὁ ἐγκέφαλος μᾶς κοντεύει νὰ ἀρχίσῃ νὰ τὴν προσλαμβάνῃ σὰν κάτι φυσιολογικό ….
Ὑπάρχουν αὐτοὶ ποὺ καταρῶνται τὰ χρήματα καὶ τὰ θεωροῦν μιὰ ἀναγκαία ἀνηθικότητα, ὑπάρχουν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τὰ θεοποιοῦν. Κατὰ τὴ γνώμη μου ἡ χυδαιότης τοῦ χρήματος δὲν ἔγκειται στὴν ὕπαρξί του ἀλλὰ στὴν ἔλλειψί του, στὴν σπανιότητα του καὶ στὴν ἄνισο κατανομή του .
Ἡ πτώχεια συσσωρεύει στερήσεις καὶ ταπεινώσεις καὶ ἐπεκτείνει τὴν δυσφορία καὶ τὴν ντροπή. Συνέχεια
Περιπετειώδης εἶναι αὐτὸς ποὺ δημιουργεῖ τὶς περιπέτειες.
Ὅτανἐ διάβασα τὸ παραπάνω σχόλιο ἐστάθην γιὰ μίαν στιγμή… Νὰ σκεφθῶ… Νὰ θυμηθῶ…
Ναί, ἔτσι εἶναι.
Κάθε φορὰ ποὺ βγαίνουμε ἀπὸ τὴν πεπατημένη, κάθε φορὰ ποὺ ἀναζητοῦμε τὴν ἀλήθεια, κάθε φορὰ ποὺ ἀρνούμεθα τὴν μασσημένη τροφή, ἐρχόμεθα σὲ ἐπαφὴ μὲ μίαν νέα περιπέτεια. Μία διαδρομὴ ποὺ μόνοι μας πρέπει νὰ διανύσουμε, νὰ παραμένουμε πάντα ἕτοιμοι γιὰ νὰ πληρώσουμε τὰ τιμήματα ἀπὸ τὶς ἐπιλογές μας καὶ νὰ Συνέχεια
«Ἐπαναφορὰ μισθῶν στὰ πρότερα ἐπίπεδα» κατὰ τὸ «Λεφτὰ ὑπάρχουν»…
Σέ τί κόσμο ζοῦμε;
Στόν κόσμο τῆς σφαλιάρας; Στόν κόσμο τῆς ἁρπακτῆς; Στόν κόσμο τῆς σαχλαμάρας; Τῆς βλακείας; Τῶν ἐλπίδων πού διαψεύδονται; Τῆς ἀποχαυνώσεως;
Τὸ διάβασα λοιπὸν τὸ παραπάνω σὲ διάφορα ἱστολόγια. Εἶναι δήλωσις τοῦ Ἀλεξέγιεβιτς, ποὺ εἰπώθηκε γιὰ τὸ κλείσιμο τοῦ Κατσέλη… Εἶναι δῆλα δὴ μία ἐπαναλάληψις τῶν ὅσων ἔως σήμερα γνωρίζαμε στὸν τομέα τοῦ λαϊκισμοῦ, τοῦ ψεύδους καὶ τῆς χειραγωγήσεως.
Διότι γιὰ νὰ μπορέσῃ κάποιος νὰ ἐπαναφέρῃ τοὺς μισθοὺς στὰ πρότερα ἐπίπεδα πρέπει νὰ ἔχῃ ὑποδομές. Πρέπει νὰ ἔχῃ ἀνάπτυξι. Πρέπει νὰ ἔχῃ στοχεύσεις.
Συνέχεια