Γιὰ τὰ πάντα…
Δὲν ὑπάρχει κάτι γύρω μας ποὺ νὰ μᾶς χαρίζετα, ἔτσι, ἐπεὶ δὴ γεννηθήκαμε …ὄμορφοι.
Θέλει ἐπιμονή, ὑπομονή, δέσμευσι τὸ κάθε τί…
Θέλει ἀποφασιστικότητα, συνέπεια, προσήλωσι…
Θέλει Ἔρωτα μὲ τὸν στόχο καὶ πρῶτα ἀπὸ ὅλα ὁρισμὸ τοῦ στόχου…
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ὁ πόνος γιὰ ὅσα δὲν κάναμε εἶναι μεγαλύτερος τοῦ πόνου τῆς ἀποτυχίας.
Ἡ ἀπουσία δράσεως εἶναι αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖον ζητᾶμε ἀπὸ τοὺς ἑαυτούς μας συχνὰ ἐξηγήσεις.
Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερος πόνος ἀπὸ αὐτὸν ποὺ βιώνει κάποιος γιὰ ὅσα δὲν ἔκανε.
Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία γιὰ αὐτοὺς ποὺ διαβιοῦν γύρω μας, παρὰ μόνον γιὰ ὅσα τοὺς διέφυγαν.
Δὲν ὑπάρχει πιὸ ἀποτυχημένη στάσις ζωῆς, ἀπὸ αὐτὴν ποὺ τὰ ἄτομα κρύβουν αὐτὸν τὸν πόνο σὰν νὰ μὴν ὑπάρχῃ…
Συνέχεια
«Πήγαμε τὰ γατάκια μας στὸν κτηνίατρο!»
Λοιπόν, κάποιοι ἔχουν παραφρονήσῃ ἐν τελῶς!
Ἐδῶ καὶ ἀρκετὸ καιρὸ λαμβάνω μηνύματα ἀπὸ κάποιον, ποὺ μάλλον στὰ μυαλλά του δὲν πρέπει νὰ στέκῃ πολὺ καλά.
Μηνύματα μὲ περιεχόμενον …ἄκρως τοῦ δικοῦ του κόσμου!
Πρὸ μερικῶν μηνῶν λοιπὸν ἔλαβα μήνυμα, τὸ ὁποῖον ἔλαβαν δεκάδες ἀκόμη παραλῆπτες, κι ἀνέφερε τὴν ἐπέτειο ἀπὸ κάποιο ἀτύχημά του. Πρὸ ἑνὸς ἔτους ἔκανε ἀκριβῶς τὸ ἴδιο.
Τώρα πιὰ πιστεύω πὼς τοῦ χρόνου θὰ γίνῃ παρέλασις γιὰ νὰ δοξάσουμε ὅλοι μαζὺ τὸ ὅ,τι δὲν μᾶς ἄφησε χρόνους…
Νά ξεκινήσουμε ἀπό τόν ἐαυτόν μας;
Νομίζω πὼς τὸ σημαντικότερον πλᾶσμα, ἐπάνω στὸ ὁποῖον μποροῦμε νὰ βασιστοῦμε, εἶναι ἕνα!!! Ἕνα καὶ μοναδικό! Ὁ Ἑαυτός μας!!!
Αὐτός, ποὺ συνήθως, εἶναι ὁ παραπεταμένος.. Ὁ δεύτερος… Ὁ περιττός… Ὁ ἀποτυχημένος…
ΚΙ ὅμως.
Τὸ πρῶτο πρόσωπο ποὺ ὀφείλουμε νὰ ἐρωτευθοῦμε, νὰ ἀγαπήσουμε, νὰ σεβαστοῦμε, νὰ ἐπικοινωνήσουμε εἶναι αὐτός. Μόνον αὐτός!
Μὴν ἀποφεύγεις τὴν ζωή…
Ὅσο δύσκολη κι ἂν εἶναι ἡ ζωή σου ἀντιμετώπισέ την, ἄλλαξέ την καὶ ζῆσε την.
Μὴ τὴν ἀποφεύγῃς καὶ μὴ τὴν καταριέσαι.
Φύγε ἀπὸ τὸ ῥόλο τοῦ θύματος καὶ γίνε ἀποδέκτης τῶν ἐξαιρετικῶν πραγμάτων ποὺ μποροῦν νὰ σοῦ συμβοῦν.
Ἡ γκρίνια καὶ ἡ μουρμούρα σὲ μετατρέπουν σὲ θῦμα τοῦ κόσμου.. Συνέχεια
Δημοκρατία εἴπατε;
Μὴν κι ἀκούσω κάποιο ῥατσιστικὸ σχόλειο… Καΰκατε!!!
Εἴπαμε κάτι γιά δημοκρατία;
Χμμμ…
Καλό…
Πρὸ χθές, περνῶντας ἔξω ἀπὸ μίαν πλατεία, ἄκουσα διαφόρους συγκεντρωμένους νὰ λέν: «τὰ ζῶα… τὰ ζῶα…» ἀναφερόμενοι φυσικὰ σὲ κάποιους ἄλλους, ποὺ ὄχι μόνον δὲν ἀνῆκαν σὲ αὐτὴν τὴν παρέα, ἀλλὰ συνετάσσονταν μὲ κάποιαν ἄλλην…
Πρὸ ἑνὸς ἔτους πάλι, σὲ μίαν ἄλλην ἀνάλογη συγκέντρωσι, ὅπου κάποιο μεγαλοστέλεχος τοῦ μΠατΣοΚ θὰ ὁμιλοῦσε, ὅμοίως οἱ διερχόμενοι φώναζαν: «τὰ ζῶα… ΖΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!»