Γεμίσαμε…
Τί θά κάνουμε μέ τόσους κοπρίτες;
Πῶς μπορεῖ κάποιος λαός πού δουλεύει δίχως νά ἀμείβεται, νά ταΐζῃ μόνον κοπρῖτες;
Μήπως κινδυνεύει στό τέλος νά φαγωθῇ ἀπό τούς κοπρίτες;
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἔτσι…
Εἴπαμε…
Ψωμὶ δὲν ἔχουμε…
Νερὸ δὲν ἔχουμε…
Τσαρδὶ δὲν ἔχουμε…
Ἔχουμε ὅμως φατσοβιβλίο… Ἔχουμε καὶ λαπτόπι…. Ἔχουμε καὶ δένδρο γιὰ νὰ σκαρφαλώνουμε σὰν τὶς Συνέχεια
Ὁ ἐχθρὸς εἶναι τόσο δυνατὸς ὅσο ἐσὺ τὸν φαντάζεσαι…
Ο εχθρός είναι τόσο δυνατός, όσο εσύ τον φαντάζεσαι. Κοιτάζοντάς τον στα μάτια, δεν σε απασχολεί το μέγεθός του, τα μάτια είναι το μόνο σημείο που χρειάζεσαι … η υπόλοιπη επιφάνεια που κατέχει στον Χώρο, σου είναι απλά αδιάφορη.
Όσο μικρός ή όσο μεγάλος και αν είναι …
όταν κυριαρχήσεις στο βλέμμα του …
Συνέχεια
Οἱ φυλακές μας.
Ἔκανα μίαν βόλτα πρὸ ἡμερῶν καὶ ἐτράβηξα κάποιες φωτογραφίες, μὲ στόχο νὰ διαπιστώσω τὸ πόσο πολὺ αἰσθανόμεθαε ἀσφαλεῖς ἤ ἀνασφαλεῖς ἐντὸς τῶν συνθηκῶν ποὺ διαβιοῦμε.
Ὁπουδήποτε κι ἐὰν ἔστρεφα τὸ βλέμμα μου ἔβλεπα κάγκελα, κάγκελα, κάγκελα…
Κατάθλιψις….
Εἶναι ἀπέραντο τὸ βάσανο νὰ βλέπῃς τὸ ἐλάχιστον φῶς ποὺ φθάνει στὰ διαμερίσματά μας μέσα ἀπὸ τὰ κάγκελα.
Παρ’ ὅλα αὐτὰ συνέχισα.
Ὁπουδήποτε κι ἐὰν ἔστρεφα τὸ βλέμμα μου κάγκελα. Οἱ δικές μας φυλακές.
Αὐτὲς ποὺ πλέον μόνοι μας δομοῦμε, πρὸ κειμένου νὰ κερδίσουμε λίγα γραμμάρια ψευδοῦς ἀσφαλείας. Διότι περὶ ψεύδους πρόκειται, ἐὰν ἀναλογιστοῦμε πὼς ὅταν ἐμεῖς τοποθετήσουμε τὰ τάδε κάγκελα, μὲ τὸν Ἄλφα βαθμὸ ἀσφαλείας καὶ προστασίας, ὁ κακοποιὸς ἔχει ἤδη ἀνακαλύψῃ τὴν ἀκύρωσι τοῦ Ἄλφα σὺν ἕνα βαθμοῦ ἀσφαλείας.
Ἐὰν δὲν προχωρήσουμε ἐμεῖς, δὲν μποροῦμε νὰ βοηθήσουμε ἄλλους.
Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποφασίσουμε ὅτι θὰ εἴμαστε χαρούμενοι, δημιουργικοὶ καὶ γεμᾶτοι ἀγάπη.. Συνέχεια
Βᾶλε μου κι ἄλλες ἀπαγορεύσεις!!! Μοῦ ἀρέσει!!!
Θαυμάζω τὴν βλακεία, τὴν ἀπύθμενο ἠλιθιότητα καὶ τὴν ἀπόλυτο ἀνεγκεφαλίτιδα τῶν κρατούντων.
Καὶ καλά, οἱ περισσότεροι εἶναι ἀνιστόρητοι. Δὲν ἔχουν τὶς στοιχειώδεις γνώσεις γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦν πὼς ἐμεῖς, οἱ Ἕλληνες, δὲν λειτουργοῦμε μὲ τὸ «Ἀπαγορεύεται» ἀλλὰ μὲ τὸ «Περᾶστε!!! Ὅλα ἐλεύθερα».
Θὰ τοὺς θυμίσω μίαν ἱστορία, ποὺ μᾶλλον ἀγνοοῦν, λοιπόν, ἔτσι, γιὰ νὰ γελᾶμε ἐμεῖς ποὺ μποροῦμε νὰ παρατηροῦμε τὶς ἀνοησίες τους νὰ αὐξάνονται. Συνέχεια