Μὴ παύσουν…
Εἶναι εὔκολο νὰ κάνουμε τὰ παιδιά μας πιστά μας ἀντίγραφα.
Εἶναι δύσκολο νὰ κάνουμε τὰ παιδιά μας Ἐλευθέρους Ἀνθρώπους.
Εἶναι εὔκολο νὰ ἀναπαράγουμε ὅλα αὐτὰ ποὺ μάθαμε, κι ἄς γνωρίζουμε πὼς εἶναι ὅλα λάθος.
Εἶναι δύσκολο νὰ σταματήσουμε τὴν ἀναπαραγωγὴ καὶ τὴν μίμησι καὶ νὰ στήσουμε νέες βάσεις, νέες ἀρχές, νέα ὄνειρα.
Εἶναι εὔκολο νὰ σκύβουμε ὅλο καὶ περισσότερο ἀποδεχόμενοι τὴν μαύρη μας Μοίρα.
Εἶναι δύσκολο νὰ ἀποφασίσουμε πὼς τὰ πάντα εἶναι διαφορετικά. Πὼς αὐτὸ ποὺ βλέπουμε εἶναι αὐτὸ ποὺ Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Τὰ παράπλευρα θύματα.
Μόλις εἶχα τελειώσῃ μὲ κάποια ὑποχρέωσί μου, ὅταν ἄκουσα κάποιαν γυναίκα νὰ οὐρλιάζῃ σπαρακτικῶς «Βοήθεια, βοήθεια, βοήθεια….»
Ὅλοι μας, κι ἐγὼ ἀλλὰ καὶ πολὺς κόσμος ἀπὸ τὴν γειτονιά μας σηκώθηκε στὸ πόδι.
Τὸ μόνο ποὺ πρόλαβα νὰ δῶ ἦταν ἕνα ἀγροτικὸ αὐτοκίνητο ντὸ ὁποῖον προσπαθοῦσαν κάποιοι γείτονες νὰ σταματήσουν, τοὺς ὁποίους πολλαπλῶς προσπάθησε νὰ πατήσῃ ὁ ὁδηγός του, ποὺ ὅμως τελικῶς διέφυγε, διασχίζοντας ἀνάποδα κάποιον μονόδρομο.
Ἡ ἐπομένη εἰκόνα ποὺ εἶδα ἦταν ἡ κυρία Ἄλφα πεσμένη στὴν ἄσφαλτο, ποὺ πάσχιζε νὰ σηκωθῇ, καταματωμένη.
Θέλει ἐπιμονή, ἐπιμονή, ἐπιμονή…
Γιὰ τὰ πάντα…
Δὲν ὑπάρχει κάτι γύρω μας ποὺ νὰ μᾶς χαρίζετα, ἔτσι, ἐπεὶ δὴ γεννηθήκαμε …ὄμορφοι.
Θέλει ἐπιμονή, ὑπομονή, δέσμευσι τὸ κάθε τί…
Θέλει ἀποφασιστικότητα, συνέπεια, προσήλωσι…
Θέλει Ἔρωτα μὲ τὸν στόχο καὶ πρῶτα ἀπὸ ὅλα ὁρισμὸ τοῦ στόχου…
Ὁ πόνος γιὰ ὅσα δὲν κάναμε εἶναι μεγαλύτερος τοῦ πόνου τῆς ἀποτυχίας.
Ἡ ἀπουσία δράσεως εἶναι αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖον ζητᾶμε ἀπὸ τοὺς ἑαυτούς μας συχνὰ ἐξηγήσεις.
Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερος πόνος ἀπὸ αὐτὸν ποὺ βιώνει κάποιος γιὰ ὅσα δὲν ἔκανε.
Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία γιὰ αὐτοὺς ποὺ διαβιοῦν γύρω μας, παρὰ μόνον γιὰ ὅσα τοὺς διέφυγαν.
Δὲν ὑπάρχει πιὸ ἀποτυχημένη στάσις ζωῆς, ἀπὸ αὐτὴν ποὺ τὰ ἄτομα κρύβουν αὐτὸν τὸν πόνο σὰν νὰ μὴν ὑπάρχῃ…
Συνέχεια
«Πήγαμε τὰ γατάκια μας στὸν κτηνίατρο!»
Λοιπόν, κάποιοι ἔχουν παραφρονήσῃ ἐν τελῶς!
Ἐδῶ καὶ ἀρκετὸ καιρὸ λαμβάνω μηνύματα ἀπὸ κάποιον, ποὺ μάλλον στὰ μυαλλά του δὲν πρέπει νὰ στέκῃ πολὺ καλά.
Μηνύματα μὲ περιεχόμενον …ἄκρως τοῦ δικοῦ του κόσμου!
Πρὸ μερικῶν μηνῶν λοιπὸν ἔλαβα μήνυμα, τὸ ὁποῖον ἔλαβαν δεκάδες ἀκόμη παραλῆπτες, κι ἀνέφερε τὴν ἐπέτειο ἀπὸ κάποιο ἀτύχημά του. Πρὸ ἑνὸς ἔτους ἔκανε ἀκριβῶς τὸ ἴδιο.
Τώρα πιὰ πιστεύω πὼς τοῦ χρόνου θὰ γίνῃ παρέλασις γιὰ νὰ δοξάσουμε ὅλοι μαζὺ τὸ ὅ,τι δὲν μᾶς ἄφησε χρόνους…
Νά ξεκινήσουμε ἀπό τόν ἐαυτόν μας;
Νομίζω πὼς τὸ σημαντικότερον πλᾶσμα, ἐπάνω στὸ ὁποῖον μποροῦμε νὰ βασιστοῦμε, εἶναι ἕνα!!! Ἕνα καὶ μοναδικό! Ὁ Ἑαυτός μας!!!
Αὐτός, ποὺ συνήθως, εἶναι ὁ παραπεταμένος.. Ὁ δεύτερος… Ὁ περιττός… Ὁ ἀποτυχημένος…
ΚΙ ὅμως.
Τὸ πρῶτο πρόσωπο ποὺ ὀφείλουμε νὰ ἐρωτευθοῦμε, νὰ ἀγαπήσουμε, νὰ σεβαστοῦμε, νὰ ἐπικοινωνήσουμε εἶναι αὐτός. Μόνον αὐτός!