Ὅσο δύσκολη κι ἂν εἶναι ἡ ζωή σου ἀντιμετώπισέ την, ἄλλαξέ την καὶ ζῆσε την.
Μὴ τὴν ἀποφεύγῃς καὶ μὴ τὴν καταριέσαι.
Φύγε ἀπὸ τὸ ῥόλο τοῦ θύματος καὶ γίνε ἀποδέκτης τῶν ἐξαιρετικῶν πραγμάτων ποὺ μποροῦν νὰ σοῦ συμβοῦν.
Ἡ γκρίνια καὶ ἡ μουρμούρα σὲ μετατρέπουν σὲ θῦμα τοῦ κόσμου.. Συνέχεια
Μὴν κι ἀκούσω κάποιο ῥατσιστικὸ σχόλειο… Καΰκατε!!!
Εἴπαμε κάτι γιά δημοκρατία;
Χμμμ…
Καλό…
Πρὸ χθές, περνῶντας ἔξω ἀπὸ μίαν πλατεία, ἄκουσα διαφόρους συγκεντρωμένους νὰ λέν: «τὰ ζῶα… τὰ ζῶα…» ἀναφερόμενοι φυσικὰ σὲ κάποιους ἄλλους, ποὺ ὄχι μόνον δὲν ἀνῆκαν σὲ αὐτὴν τὴν παρέα, ἀλλὰ συνετάσσονταν μὲ κάποιαν ἄλλην…
Ἔχω ξαφνιασθῇ, σὲ σημεῖον νὰ μὲ τρομάζῃ, ἡ ἀνάγκη κάποιων νὰ παραμείνουν προσκολλημένοι στὶς ὅποιες δοξασίιες ἤ φημολογίες ἔχουν ἀποδεχθῇ ὥς πραγματικότητα. Μίαν πραγματικότητα πλαστή, ποὺ ἁπλῶς κρύβει τὴν ἄλλην, τὴν πραγματική.
Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ νὰ βλέπουμε τμῆμα τῆς ἀληθείας, ἀπολύτως συνειδητῶς, ἀποδεικνύει ἀνθρώπους ποὺ ἀρνοῦνται τὴν ἴδιαν τὴν φύσιν τους. Διότι ὁ Ἄνθρωπος ὀφείλει πάντα νὰ ταξειδεύῃ πρὸς τὸ Φῶς καὶ τὴν Ἀλήθεια.
Κι ἐκεῖ ποὺ ἐπάσκιζα νὰ κοιμηθῶ, ἔρχονταν οἱ σκέψεις καὶ μοῦ γέμιζαν τὸ μυαλὸ εἰκόνες…
Εἶχα πάλι καταπιασθεῖ μὲ ἐκεῖνον τὸν Βῶκο καὶ τὰ ἐγκλήματά του μὲ τὸν ἐμπρησμὸ τοῦ στόλου μας.
Ἤμουν ἐξοργισμένη μὲ τὶς μεθοδεύσεις, μὲ τὶς προδοσίες, μὲ τὶς ἐξαγορὲς συνειδήσεων…
Ἔκλεισα τὰ μάτια καὶ στριφογύριζα. Ἀδύνατον. Δὲν ἐρχόταν ὁ ὕπνος.
Ἀκόμη μία νύκτα μὲ ἐνοχές… Μὲ τύψεις…
Κι ἐξ αἴφνης, ἔτσι, δίχως νὰ μὲ εἰδοποιήσῃ, βγαίνει ἐμπρός μου ὁ Νικήτας, ὁ Τουρκοφάγος.
Μέσα στὰ αἵματα τὸ πρόσωπό του καὶ τὰ ῥοῦχα του…
Συνέχεια
Καλά, τέτοιο γέλιο εἶχα χρόνια νὰ κάνω…
Αὐτές τίς εἰκόνες τίς θυμᾶστε;
Σιγὰ μὴ καὶ δὲν τὶς θυμόσασταν…
Εἶναι ἀφίσσες, δηλώσεις, καταγγελίες ἀναρχικῶν.
Τὶς βλέπαμε, διότι δὲν νομίζω νὰ τὶς ξαναδοῦμε, σὲ κολῶνες, σὲ τοίχους, σὲ πανῶ…
Γενικῶς τὶς βλέπαμε ὁπουδήποτε.
Καὶ μεταξύ μας, συμφωνῶ ἀπόλυτα μὲ τὴν δήλωσι. Πράγματι οἱ δημοσιοκάφροι εἶναι καὶ ἀλῆτες καὶ ῥουφιάνοι καὶ τσόγλανοι καὶ τέλος πάντων ὅ,τι ἐσεῖς θέλετε…
Πουλημένα τομάρια, ποὺ στὸν βωμὸ τῆς δικῆς τους ἐπιβιώσεως ἔκαναν ἐμᾶς ὅλους ἀναλωσίμους. Τώρα λοιπόν τί συμβαίνει;
Ἔπαψαν νά εἶναι; Διότι αὐτὰ διαβάζω στὴν σελίδα τῶν ἀναρχικῶν: Συνέχεια
Δὲν ἔχεις δῇ.
Καὶ οὔτε θὰ δῇς.
Γνωστή μου κυρία, ἡ κυρία Ῥούλα, πρὸ ἐτῶν πῆγε γιὰ ἐπίσκεψι στὴν Γερμανία, ὅπου εἶχε περάσῃ μεγάλο μέρος τῶν νεανικῶν της χρόνων.
Γνώριζε τοὺς νόμους, τὶς παραξενιὲς καὶ τὶς ἀπολυτότητες τῶν Γερμανῶν.
Ἕνα μεσημέρι κάθισε σὲ ἕνα παγκάκι νὰ ἀπολαύσῃ τὸν ἥλιο καὶ, δίχως νὰ τὸ ἀντιληφθῇ, τῆς ἔπεσε ἕνα χαρτομάνδηλο ἀπὸ τὴν τσέπη της. Μέσα σὲ λίγα λεπτὰ ἕνα περιπολικὸ ἦταν ἐκεῖ καὶ τῆς ἔκοβε πρόστιμο, μαζὺ μὲ τρεῖς Γερμανούς, ποὺ ἀδημονοῦσαν γιὰ τὴν τιμωρία της.
Καί οἱ τρεῖς εἶδαν τό χαρτομάνδηλο νά πέφτῃ; Ἀμφίβολον. Ἀλλὰ ὁπωσδήποτε ἦσαν ἐκεῖ γιὰ νὰ ἀποδείξουν πόσο πολὺ ἔπρεπε νὰ τιμωρηθῇ ἡ γυναικούλα.
