Ἡ κάθε ἡμέρα εἶναι μία νέα εὐκαιρία γιὰ νὰ ξαναπιάσουμε τὴν ζωή μας ἀπὸ τὴν ἀρχή.
Νὰ μπορέσουμε νὰ δοῦμε μὲ νέα ματιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἐπέρασαν ἀλλὰ ἰδίως αὐτὰ ποὺ ἔρχονται…
Ἡ κάθε μας ἡμέρα πρέπει νὰ εἶναι μία νέα ἀρχή.
Μία ἄλλη γεύσις.
Μία ἀκόμη προσπάθεια γιὰ νὰ ἀνεβοῦμε ὑψηλότερα…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἄς ἐπεξεργαζόμεθα καλλίτερα τὶς εἰδήσεις ποὺ ἀναπαράγουμε.
Ναί, ἡ καταστροφὴ ἐξαπλώνεται.
Ναί, διαβιοῦμε πλέον σὲ συνθῆκες ΣΟΚ, γιὰ νὰ μὴ μποροῦμε νὰ ἀντιδράσουμε ψύχραιμα, ὡς κοινωνίες. Ὁ τρόμος μᾶς ἔχει κυριεύσει!!!
Ναί, ὑπὸ αὐτὲς τὶς συνθῆκες ἡ θέασις τῆς ἐξαθλιώσεως εἶναι κάτι ποὺ ἐπιβεβαιώνει αὐτὸ ποὺ ἤδη αἰσθανόμεθα καὶ πιστεύουμε πὼς ἰσχύει. Ἀφήσετε δὲ ποὺ μᾶς ἀκινητοποιεῖ ἀκόμη περισσότερο…
Συνέχεια
«Καί ἡ Βαγγελίτσα; Τί θά κάνῃ ἡ Βαγγελίτσα;»
Προχθὲς τὸ ἀπόγευμα εἶχα τὶς ἐπισκέψεις μου. Ἦταν τὴν ἡμέρα ποὺ μᾶς ἀνεκοινώθη πὼς κλείνει ἡ ΕΡΤ καὶ ὅλος ὁ κόσμος μὲ αὐτὴν καταπιανόταν.
Οἱ ἐπισκέψεις μου λοιπόν, συγγενεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐδῶ καὶ μῆνες σκυλό-ἐξύβριζαν τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους, τὰ βολέματά τους, τὶς τεμπελιές τους, ξαφνικά, ἔτσι, δίχως αἴτιο, ἄρχισαν νὰ θρηνοῦν γιὰ μίαν Βαγγελίτσα, ἡ ὁποία θὰ ἔχανε τὴν δουλειά της.
«Καὶ τὶ καλὸ κορίτσι… Καὶ τὶ ἐργατικό… Καὶ τὶ κοινωνικό… Καὶ τὶ ἄτυχο… Καὶ τί… καὶ τί…»
Στὴν Σμύρνη ἔγινε «Συνωστισμὸς» καὶ στὸν Πόντο «Διαπληκτισμός»…
Ἔτσι ἐσχολίασε ὁ φίλος Ἀλέξανδρος.
Κι ἔχει δίκαιον.
Κατὰ αὐτοὺς ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ἀναγνωρίσουν τὶς εὐθύνες τους καὶ τὶς ἐπιπτώσεις τῶν πράξεών τους, ναί, συνωστισμοί, διαπληκτισμοί, διαφωνίες… Διότι μόνον ἕνα ὄν τὸ ὁποῖον ἀνήκει στὴν κατηγορία τῶν ὑπανθρωπιδίων θὰ πορεύετο μὲ τὴν λογικὴ τοῦ «Ὅλα τὰ σφάζω, ὅλα τὰ μαχαιρώνω! Γοῦστο μου καὶ δικαίωμά μου!!! Σκασμὸς οἱ σφαγμένοι!!!»
Τοὐλάχιστον τρέχα μὲ τὸ μυαλό.
Τελικῶς τρέχουμε, τρέχουμε, τρέχουμε…
Μὰ οὐσιαστικῶς οὔτε ξέρουμε ποὺ πηγαίνουμε καὶ φυσικὰ οὐδέποτε φθάνουμε κάπου.
Τρέχουμε γιὰ νὰ τρέχουμε…
Διαβιοῦμε γιὰ νὰ διαβιοῦμε…
Ὑπάρχουμε γιὰ νὰ ὑπάρχουμε…
Ὁλοκαύτωμα ἤ γενοκτονία;
Βρὲ παιδιά…
Ἔχουμε χάσῃ τὴν ἔννοιαν τοῦ μέτρου.
Ἔχουμε χάσῃ γενικῶς τὰ αὐγὰ καὶ τὰ πασχάλια.
Βγῆκε λέει ὁ Ἄλφα βο(υ)λευτης τῆς χρυσῆς αὐγῆς καὶ ἠρνήθῃ τὸ ὁλοκαύτωμα. Βγῆκε μετὰ καὶ ὁ Βῆτα.
Ἔ καί; Τί ζόρι τραβᾶτε; Ἔχω, δυστυχῶς μας, τὴν ἐντύπωσι πὼς ἔχουμε χάσῃ τὴν ἔννοιαν τῶν ἐννοιῶν.
Ὁλοκαύτωμα ἀγαπητοί μου σημαίνει τὸ νὰ βάλῃς σε ΟΛΟΥΣ φωτιὰ καὶ νὰ τοὺς καύσῃς.
Στὸ Δίστομον, γιὰ παράδειγμα, εἴχαμε σφαγή.
Συνέχεια