Ο εχθρός είναι τόσο δυνατός, όσο εσύ τον φαντάζεσαι. Κοιτάζοντάς τον στα μάτια, δεν σε απασχολεί το μέγεθός του, τα μάτια είναι το μόνο σημείο που χρειάζεσαι … η υπόλοιπη επιφάνεια που κατέχει στον Χώρο, σου είναι απλά αδιάφορη.
Όσο μικρός ή όσο μεγάλος και αν είναι …
όταν κυριαρχήσεις στο βλέμμα του …
Συνέχεια
Ἔκανα μίαν βόλτα πρὸ ἡμερῶν καὶ ἐτράβηξα κάποιες φωτογραφίες, μὲ στόχο νὰ διαπιστώσω τὸ πόσο πολὺ αἰσθανόμεθαε ἀσφαλεῖς ἤ ἀνασφαλεῖς ἐντὸς τῶν συνθηκῶν ποὺ διαβιοῦμε.
Ὁπουδήποτε κι ἐὰν ἔστρεφα τὸ βλέμμα μου ἔβλεπα κάγκελα, κάγκελα, κάγκελα…
Κατάθλιψις….
Εἶναι ἀπέραντο τὸ βάσανο νὰ βλέπῃς τὸ ἐλάχιστον φῶς ποὺ φθάνει στὰ διαμερίσματά μας μέσα ἀπὸ τὰ κάγκελα.
Παρ’ ὅλα αὐτὰ συνέχισα.
Ὁπουδήποτε κι ἐὰν ἔστρεφα τὸ βλέμμα μου κάγκελα. Οἱ δικές μας φυλακές.
Αὐτὲς ποὺ πλέον μόνοι μας δομοῦμε, πρὸ κειμένου νὰ κερδίσουμε λίγα γραμμάρια ψευδοῦς ἀσφαλείας. Διότι περὶ ψεύδους πρόκειται, ἐὰν ἀναλογιστοῦμε πὼς ὅταν ἐμεῖς τοποθετήσουμε τὰ τάδε κάγκελα, μὲ τὸν Ἄλφα βαθμὸ ἀσφαλείας καὶ προστασίας, ὁ κακοποιὸς ἔχει ἤδη ἀνακαλύψῃ τὴν ἀκύρωσι τοῦ Ἄλφα σὺν ἕνα βαθμοῦ ἀσφαλείας.
Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποφασίσουμε ὅτι θὰ εἴμαστε χαρούμενοι, δημιουργικοὶ καὶ γεμᾶτοι ἀγάπη.. Συνέχεια
Θαυμάζω τὴν βλακεία, τὴν ἀπύθμενο ἠλιθιότητα καὶ τὴν ἀπόλυτο ἀνεγκεφαλίτιδα τῶν κρατούντων.
Καὶ καλά, οἱ περισσότεροι εἶναι ἀνιστόρητοι. Δὲν ἔχουν τὶς στοιχειώδεις γνώσεις γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦν πὼς ἐμεῖς, οἱ Ἕλληνες, δὲν λειτουργοῦμε μὲ τὸ «Ἀπαγορεύεται» ἀλλὰ μὲ τὸ «Περᾶστε!!! Ὅλα ἐλεύθερα».
Θὰ τοὺς θυμίσω μίαν ἱστορία, ποὺ μᾶλλον ἀγνοοῦν, λοιπόν, ἔτσι, γιὰ νὰ γελᾶμε ἐμεῖς ποὺ μποροῦμε νὰ παρατηροῦμε τὶς ἀνοησίες τους νὰ αὐξάνονται. Συνέχεια
Μὴ παύσουν…
Εἶναι εὔκολο νὰ κάνουμε τὰ παιδιά μας πιστά μας ἀντίγραφα.
Εἶναι δύσκολο νὰ κάνουμε τὰ παιδιά μας Ἐλευθέρους Ἀνθρώπους.
Εἶναι εὔκολο νὰ ἀναπαράγουμε ὅλα αὐτὰ ποὺ μάθαμε, κι ἄς γνωρίζουμε πὼς εἶναι ὅλα λάθος.
Εἶναι δύσκολο νὰ σταματήσουμε τὴν ἀναπαραγωγὴ καὶ τὴν μίμησι καὶ νὰ στήσουμε νέες βάσεις, νέες ἀρχές, νέα ὄνειρα.
Εἶναι εὔκολο νὰ σκύβουμε ὅλο καὶ περισσότερο ἀποδεχόμενοι τὴν μαύρη μας Μοίρα.
Εἶναι δύσκολο νὰ ἀποφασίσουμε πὼς τὰ πάντα εἶναι διαφορετικά. Πὼς αὐτὸ ποὺ βλέπουμε εἶναι αὐτὸ ποὺ Συνέχεια
Μόλις εἶχα τελειώσῃ μὲ κάποια ὑποχρέωσί μου, ὅταν ἄκουσα κάποιαν γυναίκα νὰ οὐρλιάζῃ σπαρακτικῶς «Βοήθεια, βοήθεια, βοήθεια….»
Ὅλοι μας, κι ἐγὼ ἀλλὰ καὶ πολὺς κόσμος ἀπὸ τὴν γειτονιά μας σηκώθηκε στὸ πόδι.
Τὸ μόνο ποὺ πρόλαβα νὰ δῶ ἦταν ἕνα ἀγροτικὸ αὐτοκίνητο ντὸ ὁποῖον προσπαθοῦσαν κάποιοι γείτονες νὰ σταματήσουν, τοὺς ὁποίους πολλαπλῶς προσπάθησε νὰ πατήσῃ ὁ ὁδηγός του, ποὺ ὅμως τελικῶς διέφυγε, διασχίζοντας ἀνάποδα κάποιον μονόδρομο.
Ἡ ἐπομένη εἰκόνα ποὺ εἶδα ἦταν ἡ κυρία Ἄλφα πεσμένη στὴν ἄσφαλτο, ποὺ πάσχιζε νὰ σηκωθῇ, καταματωμένη.
