Νά ἀσχοληθοῦμε τώρα μέ τετρακοσίους ἐργαζομένους τήν στιγμή πού στήν ΕΡΤ τρεῖς χιλιάδες ἔχασαν καί τά αὐγά καί τά πασχάλια;
Νά ἀσχοληθοῦμε μήπως μέ ὅλες ἐκεῖνες τίς ἄλλες ἐπιχειρήσεις πού ἔκλεισαν; Μήπως μέ τά ἐκατομμύρια τῶν ἀπολυμένων ἤ ἀνέργων;
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Τὸ ἱερὸν χρῶμα τῶν Ἑλλήνων!
ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ…
δι’ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνας εἶναι κατ’ ἐξοχὴν τὸ πορφυρόν. Συνέχεια
Γλακᾶτε νὰ σώσουμε τὸν πολιτισμό!!!
Διότι ἐὰν δὲν τὸν σώσουμε, πᾶμε ὅλοι καλλιά μας…
Τί; Δέν καταλάβατε;
Ἔχετε δίκαιον…
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν, σὲ μίαν φιλικὴ συντροφιά, μία γνωστή μου, μόνον ποὺ δὲν μᾶς ἔδειρε, διότι δὲν τρέξαμε ἐσπευσμένως ἔξω ἀπὸ τὴν ΕΡΤ νὰ φωνάξουμε καὶ νὰ βαρέσουμε τουμπερλέκια. Εἶπε ἡ κυρία, εἶπε.. εἶπε…
Οὔτε κι αὐτὴ ἤξερε τὶ ἔλεγε… Ἤμασταν ὅμως πολλοὶ οἱ διαφωνοῦντες καὶ γρήγορα μᾶς παράτησε…
Ἡ ἀνταποδοτικότης τοῦ Σύμπαντος.
Κάθε πράξη του Παρατηρητή εκλύει Ενέργεια, δημιουργώντας “πτυχές” και “κύματα” στο Περιβάλλον του, το οποίο πλέον διαποτίζεται από Ενέργεια της ίδιας ποιότητας, επηρεάζοντας με την σειρά του τον ίδιον τον Παρατηρητή που βρίσκεται και κινείται μέσα σε αυτό.
Ή πιο απλά …
Ὁ πανικὸς τοῦ …συνδικαλισμένου!!!
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν παρευρέθην σὲ μίαν συνάντησιν ἑτεροκλήτων ἀνθρώπων, ποὺ ὁ κάθε ἕνας ἐξ αὐτῶν εἶχε κάτι, ἐνδιαφέρον ἤ ἀδιάφορον, νὰ καταθέσῃ στὴν ὁμήγυρη. Γενικὰ θέματα… Πολὺ γενικά.
Ἀπέφυγα λοιπὸν νὰ λάβω μέρος στὶς συζητήσεις, ἀρχικῶς, διότι τὰ θέματα μοῦ φαίνονταν τοὐλάχιστον πολυσυζητημένα…
Παρακολουθοῦσα ὅμως τὰ λεγόμενα, ἄλλοτε μετὰ προσοχῆς κι ἄλλοτε …ἀδιαφορῶντας, συμμετέχοντας σὲ μικρότερα «πηγαδάκια».
Βλέπετε, μέσα στὴν ὁμήγυρη παρίστατο κάποιος συνδικαλιστής, ἀπὸ τοὺς πλέον γνωστούς. Ὅταν λοιπὸν ἄνοιγε τὸ στόμα του ἀναζητούσαμε τρόπους νὰ ἀλλάξουμε θέμα.
Ζωὴ ὑπάρχει γιὰ αὐτοὺς ποὺ δίδουν νόημα στὴν ὕπαρξι.
Σχόλιο τῆς Φυλλίτσας γιὰ τὴν παραπάνω φωτογραφία ὁ τίτλος.
Ἐμέναν ὅμως κάτι μοῦ «ψιθύρισε» τὸ σχόλιον…
Ζωή; Τί σημαίνει ζωή; Ζοῦμε ἐμεῖς; Ἤ, γιὰ νὰ τὸ θέσω καλλίτερα, ζήσαμε κάποτε ἐμεῖς; Ἔχουμε πιθανότητες νά ζήσουμε; Πῶς; Πότε; Ὑπό ποῖα πρίσματα;
Ζωὴ οὐδέποτε ζήσαμε, ὅσο παραμένουμε μέσα σὲ ἐτοῦτα τὰ σώματα.
Βίο ναί. Ζωὴ ὄχι. Κάποιες στιγμές, τόσες δά, ἀλλὰ στιγμές… Ἀνίκανες νὰ χαρακτηρίσουν τὸ σύνολον.
Βαρειὰ τὰ φορτία. Κόπος.. Πόνος… Καὶ κάπου κάπου μία στάλα ἡδονῆς… Σταλίτσα…