Κι ἐκεῖ ποὺ ὁ κόσμος μας μπαίνει σὲ μίαν τελικὴ εὐθεία, γιὰ νὰ εὕρῃ τὶς σταθερές του καὶ νὰ ξεκινήσῃ τὴν ἀναστροφὴ καὶ τὴν ἀνάκαμψιν…
Ἐκεῖ ποὺ ὅλοι, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, ἀφήνονται στὸ τελευταῖο τμῆμα τῆς διαδρομῆς, διαισθανόμενοι πὼς φθάνει τὸ τέλος της… Συνέχεια →

…γιὰ νὰ ἐπιλέξουμε τὴν διαδρομή μας.

Ὅλα αὐτὰ ποὺ πιστεύαμε πὼς ἐξυπηρετοῦν τὸν Ἄνθρωπο πρέπει, ἕνα πρὸς ἕνα, νὰ ἀναθεωρηθοῦν καὶ νὰ ἀποδειχθοῦν ὡς ἀληθῆ, γιὰ νὰ τὰ διατηρήσουμε ζωντανὰ μέσα μας. Ἐὰν ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι, ἁπλῶς τὰ πετᾶμε. Μόνον ὅ,τι ὑπηρετῇ τὴν ἀλήθεια μπορεῖ νὰ εἶναι κριτήριον καὶ ὁδηγός μας.
Ὅλα τὰ ἄλλα ἦσαν καὶ θὰ παραμένουν ἡμίμετρα καὶ καθυστερήσεις. Συνέχεια →

Διανύοντας τὶς τελευταῖες ἡμέρες πρὸ τῆς ἀπολύτου καταῤῥεύσεως τῶν πάντων, συνειδητοποιηοῦμε ὅλοι μας πὼς τὰ ὅριά μας σταδιακῶς ἐξαντλῶνται καὶ ἡ ὑπομονή μας τελειώνει. Ἡ κόπωσις δέ, ὅλων μας, εἶναι τόσο βαρειά, ποὺ πλέον πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς ἀδυνατοῦν νὰ ἀνταποκριθοῦν στὰ ἄκρως ἀναγκαία γιὰ τὴν ἐπιβίωσίν τους. Συνέχεια →

Κυττῶ γύρω μου διαρκῶς καὶ βλέπω πολλοὺς ἐπιδόξους …«ἐθνοσωτῆρες», ποὺ τελικῶς, ἕνας πρὸς ἕναν, ἀποδεικνύονται μόνον προσχήματα γιὰ νὰ μᾶς …καθυστεροῦν. Ἀνεξαρτήτως λοιπὸν τῆς φιλοδοξίας τους, τῶν μηχανισμῶν στηρίξεώς τους, ἀλλὰ καὶ τῆς κάθε λογῆς προπαγάνδας, σιγά-σιγά, ἕνας πρὸς ἔναν, ἀποδομῶνται καὶ ξεγυμνώνονται ἀπὸ πελατειακοὺς χειροκροτητές.
Κι αὐτό, ὅσο κι ἐὰν δὲν μᾶς ἀρέσῃ, ἐφ΄ ὅσον ὅλο καὶ βουλιάζουμε σὲ ἀμέτρητες προδοσίες, τελικῶς εἶναι ἰδιαιτέρως εὐχάριστον, διότι μᾶς ὁδηγεῖ οτὸ νὰ ὑποχρεωθοῦμε, ἅπαντες, νὰ ἀναλάβουμε τὴν εὐθύνη τῶν πράξεών μας, τῶν ζῳῶν μας καὶ τοῦ κοινοῦ μας μέλλοντος. Συνέχεια →