Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἀναζητοῦσα κάποιες φωτογραφίες τοῦ Γέρου μας κι ἔπεσα ἐπάνω στὴν ζωγραφικὴ ἀπεικόνισιν τῆς Μπουμπουλίνας.
Ναί, γνωρίζω πὼς δὲν γίνεται νὰ ἔχουμε κάποιαν πραγματικὴ εἰκόνα τῆς γυναίκας, λόγῳ μὴ ὑπάρξεως τῶν καταλλήλων μέσων. Οὔτε φυσικὰ μποροῦμε νὰ θεωρήσουμε πὼς οἱ ἀπεικονίσεις ποὺ διαθέτουμε εἶναι οἱ καλλίτερες δυνατές. Παρ’ ὅλα αὐτὰ θὰ σταθῶ στὶς ὑπάρχουσες εἰκόνες γιὰ νὰ θαυμάσω τὸ ἀγέρωχον τῆς ματιᾶς της.
Πρὸ μερικῶν ἐτῶν βρέθηκα στὴν Μάνη, σὲ ἕνα ὀρεινὸ χωριό, μαζὺ μὲ κάτι γριοῦλες.
Δὲν ἔλεγαν πολλά. Δὲν ἔδιδαν στίγμα γιὰ τὶς σκέψεις τους.
Συνέχεια
Πᾶμε καλά!