Γιατί ταΐζουμε «Μόσχους»;

Ὁ Τάκης Μόσχος εἶναι ἠθοποιὸς καί, μάλιστα, βάσει τῶν γενικῶν παραδοχῶν, καλὸς ἠθοποιός. Προσωπικῶς ἀρκετὲς φορὲς ἔτυχε νὰ τὸν παρακολουθήσω, ἀλλὰ ἔως ἐκεῖ. Διότι ὁ (κάθε) Μόσχος ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι γιὰ ἐμέναν ὅ,τι εἶναι ὁ κάθε Μῆτσος, ἡ κάθε Μαρία καὶ τὸ κάθε ἀνθρώπινο ὄν (κι ὄχι μόνον) σὲ αὐτὸν τὸν πλανήτη καὶ οὐδὲν περισσότερο. Στὴν πραγματικότητα γιὰ ἐμέναν ὁ κάθε μόσχος εἶναι ἕνα ἔμβιο ὄν, ποὺ ἀληθῶς -κι ὄχι ψευδῶς ἢ βάσει ἐλεημοσύνης- δικαιοῦται -ἤ ὄχι- νὰ ἐπιβιώνῃ, ἐπεὶ δὴ τὸ κερδίζει κάθε στιγμή. Οὐδέποτε ἐπεὶ δὴ τοῦ …ἔτυχε. 

Συνέχεια →

Δὲν νοεῖται ἀριστερὸς δίχως …Rolex!!!

Καὶ μάλιστα δὲν νοεῖται ἀριστερός, ποὺ νὰ σέβεται τὸν ἑαυτόν του, ὁπουδήποτε στὸν πλανήτη, δίχως τὸ rolexάκι του…

Συνέχεια →

Ἡ ἐν ψυχρῷ ἐκτέλεσις ἑνὸς πατριώτου ἡγέτου

Κάποιες σκέψεις μὲ ἀφορμὴ τὰ «ἐπετειακὰ» δημοσιεύματα δεξιοφιλελέδων γιὰ τὴν ἐκτέλεση τοῦ ζεύγους Τσαουσέσκου.

Ὁ τρόπος θανάτου ἑνὸς ἀνθρώπου παίζει μεγάλο -πλὴν ἀνομολόγητο τὶς περισσότερες φορὲς- ῥόλο στὴν ὑστεροφημία του. Ὁ Τσαουσέσκου ἦταν ὁ μόνος ἀπὸ τοὺς ἡγέτες τοῦ καταῤῥεύσαντος Ἀνατολικοῦ Μπλὸκ ποὺ ηὗρε βίαιο τέλος, προσῆκον περισσότερο στὰ τριτοκοσμικὰ ἤθη ἑνὸς regime change στὴν Ἀσία ἢ τὴν Ἀφρική. Συνέχεια →

Φθάνει ἡ στιγμὴ ποὺ θὰ θάψουμε τὰ εὐρωλελέδια

Ἤπια τὸ πρωὶ ἕναν καφὲ ἀξίας 3 εὐρὼ ἀπὸ τὰ ὁποία τὰ 72 λεπτὰ πῆγαν στὸ κράτος.
Σάββατο σήμερα καὶ κατ΄ ἐξαίρεσις φάγαμε ἔξω. Γεύμα ἀξίας 35 εὐρῶ, ἀπὸ τὰ ὁποία τὰ 8,4 πῆγαν στὸ κράτος. Συνέχεια →

Χάνουμε …«πολιτιστικὰ μνημεία»!!!

Ἡ κατάῤῤευσις τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως προεκάλεσε μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες πολιτισμικὲς καταστροφὲς στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος. (Ἂς μὴν μιλήσουμε καλλίτερα γιὰ τὶς πολιτικὲς συνέπειες καὶ μελαγχολήσουμε κυριακάτικα). Συνέχεια →

Ζοῦμε μεγάλες στιγμὲς τοῦ …Δ΄ Ῥάιχ!!!

Τοὺς Προϋπολογισμοὺς τῶν Ἐθνῶν τῆς Εὐρώπης, τοὺς ἐγκρίνει μία Εὐρωπαΐκη Ἐπιτροπή,  δίχως νὰ εἶναι ὅμως ἐκλεγμένη ἀπὸ τοὺς Λαούς. Αὐτὴ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἐπιτροπή, ἡ ὁποία θεωρεῖται πλέον ὡς μία Ἐγκληματικὴ Κομμουνιστοναζιστικὴ Συμμορία, εἶναι ποὺ ἐκτελεῖ καὶ ἐφαρμόζει στὴν Εὐρώπη τὶς ἐντολὲς τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων.

Συνέχεια →