Καὶ δὲν εἶναι ἀναγκαῖον τὸ νὰ εἶναι καὶ ὀρθή.
Πολὺ πιθανόν, δίχως νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε, νὰ φορᾶμε κάποιου χρώματος ὑαλοθώρακες, ποὺ νὰ ἀλλοιώνουν τὴν πραγματικότητά μας. Μὰ ἐὰν συμβαίνῃ κάτι τέτοιο, τότε τὸ πρόβλημα τὸ ἔχουμε ἐμεῖς κι ὄχι ἡ πραγματικότης μας. Συνέχεια
Εἶναι, ὅπως φαίνεται, αὐτὴ ποὺ προσπαθεῖ νὰ μὴν προχωρήσουμε, διατηρώντας τὶς ἁλυσίδες μας ἰσχυρὲς καὶ στὴν θέσιν τους.
Εἶναι, ὅπως ἀντιλαμβανόμεθα, αὐτὴ ποὺ πολεμᾶ τὸ δίκαιον καὶ τὸ ἠθικό.
Εἶναι αὐτὴ ποὺ κερδοσκοπεῖ εἴς βάρος τῶν πολλῶν, διαβιώντας μέσα ἀπὸ τὴν διατήρησιν τῶν πολλῶν καὶ τῶν ἀδυνάτων σὲ κατάστασιν καταστολῆς. Συνέχεια
Ἔως τώρα μπορούσαμε, μὲ πολλὲς δικαιολογίες, νὰ ἀποφεύγουμε τὴν ἀνάγκη ἐνασχολήσεώς μας μὲ διαδικασίες ἀπαραίτητες, πρὸ κειμένου νὰ ξεφορτωθοῦμε κάθε τί ἄχρηστο καὶ νὰ «ἀπογυμνωθοῦμε» τόσο, ὅσο νὰ νοιώσουμε ἀνάλαφροι κι ἐλεύθεροι. Φροντίζαμε δὲ ἐνίοτε νὰ μεταθέτουμε στοὺς γύρω μας ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὀφείλαμε νὰ ἀναλάβουμε μόνοι μας. Τώρα πιὰ ὅμως μᾶς τελείωσαν καὶ οἱ δικαιολογίες καὶ τὰ προσχήματα. Τώρα πιὰ ἢ θὰ δράσουμε ἢ ὄχι. Συνέχεια
Ἀπαιτῶνται καὶ οἱ ἀποφάσεις…
Ἡ διαπίστωσις, ἀπὸ μόνη της, δὲν ἐμπεριέχει κινητικότητα, ἐνᾦ ἐπιβεβαιώνει καὶ παγιώνει τὴν παθητικότητα.
Ἐμεῖς ὅμως πλέον ὀφείλουμε νὰ ἐνεργοποιούμεθα διαρκῶς ὅλο καὶ περισσότερο, πρὸ κειμένου νὰ ἐπανατοποθετηθοῦμε καὶ ὡς ἄτομα καὶ ὡς λαός, μὲ σκοπὸ τὴν Ἐλευθερία μας. Συνέχεια
Γιὰ νὰ …ἀποφύγουμε τὴν ἀνάγκη μας γιὰ τὰ μεγάλα…
Κι ὥρα εἶναι νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς ὀπτικές, τὶς ἀπόψεις καὶ τὰ ἰδεολογήματα, ποὺ μᾶς κρατοῦν μέσα σὲ κάτι ποὺ δὲν γίνεται νὰ …χωρᾶμε!!!
Δὲν εἶναι δικές μας. Δὲν εἶναι ἀληθεῖς. Δὲν ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸν πραγματικὸ κόσμο. Συνέχεια
Οἱ μόνες ἐλπίδες στὶς ὁποῖες μποροῦμε νὰ βασισθοῦμε καί, κατ’ ἐπέκτασιν, νὰ ἀναμένουμε θετικὲς ἐξελίξεις, εἶναι αὐτὲς ποὺ γεννῶνται μόνον ὡς ἂποτέλεσμα δικῶν μας καὶ μόνον πράξεων.
Ὁ,τιδήποτε ἄλλο εἶναι χρονοκαθυστέρησίς μας, πλάνη μας καί, καταληκτικῶς λάθος ἐφησυχασμός μας, σὲ μίαν περίοδο ποὺ ὅλοι μας ὀφείλουμε νὰ εἴμαστε μονίμως ἐν ἐγρηγόρσει. Συνέχεια
