Ὁ τίτλος κοινὴ διαπίστωσις πολλῶν, μὰ καὶ συνάμα ἀπολύτως ἐπιδερμικὸς καὶ ἀνούσιος, ἐφ΄ ὅσον τόσα χρόνια ἦταν μία σκέτη θεωρία. Ἐμπράκτως οὐδέποτε ἀντιληφθήκαμε σαφῶς τὸ τί ἀκριβῶς σημαίνει. Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ ἀδυνατούσαμε νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε, ἀκόμη καὶ τώρα, ἀδυνατοῦμε νὰ ἀλλάξουμε τὶς ἑστιάσεις μας.
Μά, τελικῶς, παρ’ ὅ,τι οἱ συνήθειές μας δύσκολα ἀλλάζουν, ἐν τούτοις τὰ πάντα μᾶς ὁδηγοῦν ἐκεῖ ἀκριβῶς ποὺ δὲν θέλουμε νὰ φθάσουμε: στὸ Ἐγώ. Συνέχεια →

Μία κυρία πρὸ καιροῦ, βάζοντας τὸ κρεπαρισμένο της μαλλὶ πίσω ἀπὸ τὸ αὐτί, στὴν προσπάθειά της νὰ διορθώσῃ τὴν κάθε ἀτέλεια, ἐξωτερικὰ τῆς κεφαλῆς της, εἶπε στὴν φιλενάδα της, μὲ εἰρωνικὴ ξεγνοιασιά: «ἐμέναν δὲν μὲ νοιάζει τὶ θὰ κάνη ὁ Τσίπρας μὲ τὸ εὐρῶ καὶ μὲ τὶς διαπραγματεύσεις. Ἔβγαλα τὰ λεφτά μου στὸ ἐξωτερικὸ καὶ ἔχω τὸ κεφάλι μου ἥσυχο».
Τίναξε μετὰ μὲ αὐτοπεποίθηση τὸ κεφάλι της, τὸ πῆρε κι ἔφυγε. Συνέχεια →

Πόσες φορές ἔχουμε ἀναλογισθεῖ τήν ἀλήθεια τῆς φράσεως τοῦ Νίκου Καζαντζάκη, ἀλλὰ καὶ τὴν βατύτητά της…; Συνέχεια →

Ἡ ἐποχή μας εἶναι τέτοια ποὺ προμηνύονται δύσκολες (ἔως κι ἀκραῖες) συνθῆκες διαβιώσεως, οἰκονομικῆς ἐκ πρώτης ὄψεως, μὰ καὶ γενικοτέρων κοινωνικοπολιτικῶν ἀνατροπῶν στὴν συνέχεια, γιὰ ὅλον τὸν πλανήτη. Αὐτὸ σημαίνει πὼς δὲν θὰ ὑπάρξη λαὸς σὲ λίγον καιρό, ποὺ νὰ διαβιῇ ὅπως εἶχε μάθη. Ἀρχῆς γενομένης φυσικὰ ἀπὸ ἐμᾶς κι ὅλον τὸν Εὐρωπαϊκὸ Νότο, διαπιστώνουμε κάτι ποὺ ἐξαπλώνεται μὲ μεγάλες ταχύτητες, ὁπουδήποτε ἔως τώρα εἴχαμε πιστέψη, μὲ βεβαιότητα, πὼς ὑφίστανται προστατευμένα περιβάλλοντα καὶ ἀτσαλάκωτες κοινωνικὲς δομές. Συνέχεια →

Οἱ περισσότεροι εἴμαστε πρόθυμοι νὰ ἀναμετρηθοῦμε μὲ τοὺς ἄλλους γιὰ τὸ ποιὸς ἔχει βιώσει περισσότερο πόνο στὴν ζωή του, ἀλλὰ δὲν νομίζω νὰ ἔχουμε τὴν ἴδια προθυμία νὰ κάνουμε τὸ ἴδιο καὶ μὲ τὴν χαρά.

Ἴσως γιατὶ οἱ περισσότεροι νοιώθουν πιὸ ἐνδιαφέροντες νὰ ἐξιστοροῦν τὰ βάσανά τους ἀπ΄  ὅ,τι τὶς χαρές τους.
Ἴσως νὰ φταίῃ καὶ αὐτὴ ἡ φράσῃ ποὺ ὅλοι λίγο – πολὺ ἀκούγαμε ἀπὸ παιδιά: χτύπα ξύλο μὴν μᾶς βγοῦν ξινὰ τὰ γέλια… Συνέχεια →