Ἐὰν δὲν τὸ ἔχουμε ἀκόμη συνειδητοποιήσει, νομίζω πὼς ἔχουμε τὶς καλλίτερες εὐκαιρίες, ἰδίως αὐτὲς τὶς ἡμέρες, ποὺ ὁ Ἥλιος λάμπει μεγαλοπρεπῶς, νὰ ἀπολαύσουμε κάτι πολὺ μεγάλο. Ἕνα θεῖον δῶρο…
Νὰ γεμίσουμε ἐνέργεια… Νὰ ἀνανεωθοῦμε…
Νὰ ἀλλάξουμε διαθέσεις καὶ νὰ χαμογελάσουμε… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Αὔγουστος.
Αὔγουστος…
Ὀ μῆνας τῆς μαγείας ποὺ μᾶς καλεῖ νὰ ἀκολουθήσουμε τὸ μονοπάτι τῆς ἀπολαύσεως, νὰ ἀγκαλιάσουμε τὶς ἐπιθυμίες μας μὲ ἀγάπη καὶ νὰ βροῦμε αὐτὸ τὸ μουσικὸ ὄργανο ποὺ μᾶς ταιριάζει, γιὰ νὰ παίξουμε τὴν μελῳδία τῆς ζωῆς μας. Συνέχεια
Ἡ χαρά μας…
Ἀλήθεια…
Πόσες φορές μέσα στήν διάρκεια τῆς ἡμέρας χαμογελᾶμε;
Πόσες φορές ξεκαρδιζόμαστε ἀπό τά γέλια;
Πόσες φορές χαιρόμαστε μέ ὅλο μας τό εἶναι;
Καί γιατί ὅλα αὐτά πού μᾶς χαροποιοῦν ἔχουν νά κάνουν μέ τούς …ἄλλους; Συνέχεια
Πόρτες κλειστές ἤ παράθυρα στόν κόσμο;
Πολλὲς φορὲς ἐργαζόμαστε σκληρὰ γιὰ κάποια πράγματα κι αὐτὸ ποὺ συναντοῦμε εἶναι μόνο πόρτες κλειστές.
Νομίζω ὅτι αὐτὲς οἱ στιγμὲς εἶναι λίγο πρὶν ὁ κόκκος τῆς ἄμμου, μέσα στο στρείδι, γίνει μαργαριτάρι. Συνέχεια
Ἐμμονές.
Ἐμμένω. Ἐν + μένω… Ἐντὸς μένω…
Κλειδωμένος μένω κάπου… Φυλακισμένος…
Παραμένω κάπου, ἐντός, δίχως νὰ (τολμῶ τὶς περισσότερες φορὲς ἤ νὰ μπορῷ) νὰ φύγῳ ἀπὸ ἐκεῖ.
Ἐμμένω κι ἐμμονές… Συνέχεια
Φιλία.
Ὅταν ἡ καρδιά μας τουρτουρίζῃ, καταφεύγουμε στὴν φιλία, ἀκουμπᾶμε ἐκεῖ τὶς σκέψεις μας καὶ τὰ συναισθήματά μας, στὴν ζεστὴ τρυφερότητά της, χωρὶς νὰ διακρίνουμε τίποτα ἔξω… Συνέχεια