Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι

Εἶναι ὁ προδότης προδότης;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0


Ἀφορμὴ γιὰ τὴν σημερινὴ ἀνάρτησι εἶναι μία συζήτησις ποὺ εἶχα μὲ φίλους τὶς τελευταῖες ἡμέρες. Συζητήσεις γιὰ τὴν ἀκρίβεια, μὲ πολλὰ πρόσωπα, σὲ διαφορετικὲς στιγμὲς καὶ σὲ διαφορετικοὺς τόπους.

Ἐπεξεργαζόμασταν, βάσει τῶν πληροφοριῶν ποὺ διαθέταμε φυσικά, τοὺς λόγους  γιὰ τοὺς ὁποίους κάποιος μπορεῖ νὰ γίνῃ προδότης ἢ ἧρως. 
Κι ὅσον ἀφορᾶ στὸ νὰ μεταμορφωθῇ κάποιος σὲ ἥρωα, εἶναι συνδυασμὸς πολλῶν παραγόντων καὶ σίγουρα καθαρῆς σκέψεως καὶ ἀπεράντου αὐτοσεβασμοῦ. 
Ὅσον ἀφορᾶ ὅμως στόν προδότη; 
Τί εἶναι αὐτό πού τόν κάνει νά προδώσῃ;
Καί τί προδίδει; Προδίδει αὐτά πού τοῦ ἔμαθαν ὡς ὀρθά ἢὐπερασπίζεται αὐτά πού ὁ ἲδιος θεωρεῖ ὀρθά καί δίκαια; 

Συνέχεια →

Οἱ αὐτόχειρες!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἐδῶ καὶ μῆνες διαβάζουμε διαρκῶς σὲ ἔντυπα καὶ σὲ ἱστοσελίδες τὰ περὶ αὐτοκτονιῶν.
Ὁ ἀριθμὸς αὐξάνεται μὲ ἀνεξελέγκτους ῥυθμοὺς καὶ οἱ οἰκογένειες διαλύονται. 

Τὸ πρόβλημα,  διότι περὶ προβλήματος συζητᾶμε, ἔχει λάβει διαστάσεις θυέλλης.
Γιατί αὐτοί οἱ ἄνθρωποι αὐτοκτονοῦν τελικῶς; Εἶναι δειλοί ἢ γενναῖοι; Τί τούς ὁπλίζει τό χέρι καί ἀφήνουν πίσω τους πολλά περισσότερα ἀπό αὐτά πού παίρνουν μαζύ τους; Συνέχεια →

Κάτι σέ σκέτο Ἕλληνα ὑπάρχει;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Δεξιός, ἀριστερός, κεντρῶος, σοσιαλιστής, φιλελεύθερος, ἐθνικιστής, ἀναρχικός, κομμουνιστής, χριστιανός, πατρῶος, μνημονιακός, ἀντι-μνημονιακός, διεθνιστής, εὐρωπαϊστής, προοδευτικός, συντηρητικός…  Συνέχεια →

Ποιοῦ τό ἔργο εἶναι σημαντικότερον;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Μοῦ ἔλεγε λοιπὸν μία φίλη, πρὸ μερικῶν ἡμερῶν γιὰ τὸ «μέσα μας» καὶ γιὰ τὸ πόσο πρέπει νὰ τὸ σεβόμεθα καὶ νὰ τὸ ἀκολουθοῦμε.
Σωστὴ ἡ φίλη… Μόνον ποὺ κάπου κάτι δὲν εἶχε καταλάβει σωστά…
Ἔλεγε λοιπὸν πὼς ἐὰν ἐγὼ μαγειρεύω ἐξαιρετικά, διότι μοῦ βγαίνει ὡς κάτι πολὺ φυσικὸ αὐτό, τότε δὲν χρειάζονται τὰ χειροκροτήματα καὶ οἱ ἐπιβραβεύσεις. Οὔτε χρειάζονται τὰ εὔσημα.
Ἔχει καλῶς… Ἄλλως τὲ τὸ νὰ μαγειρεύσῃ κάποιος ὡραῖα εἶναι μία ὑπόθεσις ποὺ χρειάζεται διαρκῶς ἐνασχόλησι μὲ τὴν κουζίνα κι ὄχι κάποιο στρίμωγμα μελέτης ἰδιαίτερο.
Δὲν γνωρίζω καὶ πάρα πολλοὺς μάγειρες ποὺ ἐχρειάσθησαν νὰ μάθουν χημεία ἤ φυσικὴ ἤ μαθηματικὰ γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ ἐκφράσουν τὴν φυσική τους τάσι. Κατσαρόλες καὶ ταψιὰ μελετοῦσαν.
Ὄχι, δὲν ὑποτιμῶ τὸ ἔργο τους. Ἰδίως τὸ ἔργο κάποιου ποὺ ξεχωρίζει ἀπὸ τὸν μέσον ὅρο. Ἀλλά πῶς νά τό κάνουμε; Ἄλλη δέσμευσι, ἐνασχόλησι καὶ ἀφοσίωσι ἀπαιτεῖ μία κατσαρόλα κι ἄλλην δέσμευσι, ἐνασχόλησι κι ἀφοσίωσι ἀπαιτεῖ ἡ …ἀστροφυσική.

Συνέχεια →

Πῶς θά τούς κάνω νά μέ ἀκολουθήσουν;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἐγὼ δὲν εἶμαι πρόβατο! Ὅποιος αἰσθάνεται πρόβατο ἢ τσοπάνης, νὰ πάῃ στὸ μαντρί του!

Ἔλαβα πρὸ ἡμερῶν ἕνα μήνυμα ἀπὸ κάποιον γνωστό μου, ποὺ ἐπαρουσίαζε κάποια πρόσωπα, τὰ ὁποῖα πασκίζουν νὰ δημιουργήσουν κάποιο ῥεῦμα πολιτικό καὶ νὰ ἐλέγξουν μὲ τὸν τρόπο τους μερίδα τοῦ πληθυσμοῦ. Τὸ σχόλιον τοῦ γνωστοῦ μου: «πῶς θά τούς κάνουμε νά ἔλθουν μαζύ μας;»

Συνέχεια →

Τὸ καθῆκον ἔγινε ἄγνωστος λέξις.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἀκούω ὅτι τὸ μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα τῶν νέων μας εἶναι ἡ ἀνεργία.

 Διαφωνῶ. Ἐδῶ καὶ τριάντα χρόνια εἶναι ἡ … ἐργασία. Ὁ νέος δὲ φοβᾶται τὴν ἀναδουλειά, φοβᾶται τὴ δουλειά. Μιὰ οἰκογενειακὴ ἀντίληψη, ὅτι δουλειὰ εἶναι ὅ,τι δὲν λερώνει, ἐπεκτάθηκε καὶ στὸ νέο-σουσουδιστικὸ σχολεῖο μὲ εὐθύνη τῶν κομμάτων, ποὺ γιὰ λόγους ψηφοθηρίας ἀπεδύθησαν σὲ μιὰ χυδαία πολιτικὴ παιδοκολακείας, ἡ ὁποία μετὰ τὴ δικτατορία ἐξέθρεψε καὶ διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων» … παιδιῶν δηλαδὴ ποὺ δὲν μποροῦν νὰ χρησιμοποιήσουν τὰ χέρια τους -πέρα ἀπὸ τὴ μούντζα- γιὰ καμιὰ ἐργασία ἀπὸ αὐτὲς ποὺ ὀνομάζονται
χειρωνακτικές, ἐπειδή -τάχα- εἶναι ταπεινωτικές.   Κι ἂς βρίσκεται μέσα στὴ λέξη «χειρῶναξ», σὰν δεύτερο συνθετικὸ τὸ «ἄναξ» ποὺ κάνει τὸν δουλευτή, τὸν ἄνακτα χειρῶν, βασιλιᾶ στὸ χῶρο του, βασιλιᾶ στὸ σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη ἄλλοτε ἱερὴ ποὺ ποδοπατήθηκε κι αὐτὴ μὲς στὴν ἀσυναρτησία μιᾶς πολιτικῆς ποὺ ἔδειχνε ἀριστερὰ καὶ πήγαινε δεξιὰ καὶ τούμπαλιν. Γι’ αὐτὸ τουμπάραμε… Συνέχεια →