Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι

Ἄπελπις κοινωνία…

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Διάβασα  μὲ μεγάλη προσοχὴ τὸ παρακάτω κείμενον καὶ προβληματίσθηκα. 
Ὄχι ἀπὸ τὶς διαπιστώσεις τοῦ Εὐρυνόου, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν λέξι ποὺ ἔβαλε ὥς τίτλο. Ἄπελπις κοινωνία! Ἄπελπις!!!
Ἔχω ἀρκετὲς φορὲς δηλώσῃ πὼς ἐὰν δὲν ἀφήσουμε πίσω μας  τὴν ἐλπίδα ἐμπρὸς δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ πᾶμε. 
Σήμερα λοιπὸν διαπιστώνω πὼς μᾶλλον ὁ Εὐρύνοος, καθῶς φυσικὰ καὶ χιλιάδες συμπολίτες μας, ἔχουν διαπιστώσει κάτι ποὺ πλέον ἡ Ἀνάγκη φέρνει. 
Συνέχεια →

Οἱ ἐξαρτήσεις μας…

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Καθημερινῶς, ὅσο κι ἐὰν δὲν μοῦ ἀρέσῃ, διαπιστώνω πὼς ἔχουμε τόσο μεγάλη ἐξάρτησι ἀπὸ τὴν τεχνολογία, ποὺ ἐὰν γιὰ κάποιον λόγο αὔριο τὸ πρωΐ χάναμε τὸ ῥεῦμα, ποὺ τὴν τροφοδοτεῖ, θὰ τελειώναμε. 
Πρὸ ὁλίγου ἄκουγα ἕνα παιδάκι νὰ οὐρλιάζῃ, διότι ἕνα σκαθάρι τὸ πλησίαζε. Κι ἀναρωτήθηκα γιὰ τὴν ἄλλην ἐξάρτησί μας, ποὺ λέγεται ἀποστείρωσις!!! Πῶς θά ζήσουμε σέ μή ἀποστειρωμένο περιβᾶλλον; Συνέχεια →

Ἡ τότε καὶ ἡ τώρα ἅλωσις…

ἀπὸ τὸν/τὴν

3

Σκέπτομαι συχνὰ κάποιες μικρὲς λεπτομέρειες, ποὺ φαντάζουν πολὺ ὅμοιες μεταξύ τους, ἀναφορικῶς μὲ τὴν ἅλωσι τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τὴν σημερινή μας ἅλωσι. (Διότι βιώνουμε μίαν πολιορκία… Ἴσως μεγαλυτέρα τῆς τότε πολιορκίας!!! Καὶ δυστυχῶς, κατὰ πῶς φαίνονται τὰ πράγματα, πιὸ ἐπικίνδυνη!!!)
Βέβαια, ὑπάρχουν κι ἀρκετὲς διαφορές, ἀλλὰ σαφῶς οἱ ὁμοιότητες εἶναι τόσο ἔντονες, ποὺ μᾶλλον μὲ κάνουν νὰ χαμογελῶ μὲ πίκρα…

Συνέχεια →

Τέτοιες ἡμέρες, καλλίτερα νὰ τὸ πάρουμε …ἀλλοιῶς!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ ἤμασταν παιδιά…
Νὰ παίζαμε στοὺς δρόμους καὶ νὰ μὴν ἐνδιαφερόμασταν οὔτε γιὰ τὸν χιονιά, οὔτε γιὰ τὸ ψιλόβροχο, οὔτε γιὰ τὸ κρύο…
Θὰ ἔπρεπε νὰ μποροῦμε νὰ κάνουμε ὄνειρα…
Νὰ ἐρωτευόμεθα καὶ νὰ τὸ ξεχνᾶμε, ὅταν τὸ παιχνίδι θὰ ζωήρευε…
Νὰ κλείνῃ ὁ λαιμός μας ἀπὸ τὶς φωνὲς καὶ ἡ κούρασις νὰ μᾶς ἀποκοιμίζῃ ἀμέσως ὅταν θὰ πέφταμε στὰ κρεββάτια μας…

Ὅμως δὲν εἴμαστε ἔτσι…
Συνέχεια →

Θὰ πληρώσω ὅσο ὅσο!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ὅσο ὅσο πρὸ κειμένου νὰ ἀπαλλαγοῦμε διὰ παντὸς ἀπὸ κάθε μορφῆς τομάρι ποὺ μᾶς καταδυναστεύει τὴν ζωή. 

Θὰ πληρώσω ὅσο ὅσο πρὸ κειμένου νὰ τελειώσω διὰ παντὸς μὲ τὰ «τζάκια» τους, τὰ μαγαζάκια τους καὶ τὴν ἀλαζονεία τους.  

Θὰ πληρώσω ὅσο ὅσο πρὸ κειμένου νὰ καθαρίσω τὸν τόπο-σπίτι μου καὶ νὰ τὸν κάνω λαμπ(ιρ)ίκο!!!!

Ἦλθαν, λὲν κάποιοι, καὶ μᾶς ἐξεπούλησαν! Μᾶς ἐτύλιξαν σὲ μίαν κόλλα χαρτὶ καὶ μᾶς παρέδωσαν στοὺς δυνάστες μας. Τώρα τελευταῖα μάλιστα αὐτοὶ οἱ κάποιοι ἐνεθυμήθησαν κι ἔννοιες ὅπως «Πατρίς», «Ἑλλάς», «σημαία»… Ναί, εἶναι οἱ  ἴδιοι κάποιοι ποὺ τὶς ἐξέσκιζαν ἔως πρὸ τινός, ἀλλὰ, τί νά κάνουμε; Σὲ αὐτὸν τὸν τόπο (ἀκόμη) ὅ,τι Συνέχεια →

Οἱ ἄνανδροι ποὺ σὲ λίγο καταῤῥέουν…

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Πατᾶ ἕνα κουμπί, ἐν ᾦ e”yρίσκεσαι στὴν  Ἀσία, καὶ ἐξαφανίζεται ἡ Νέα Ὑόρκη ἤ τὸ Σίδνευ ἤ τὸ Γιοχάνεσμπουργκ. 

Μπορεῖ.. Τὸ γνωρίζουμε!
Ἀλλά θά τό κάνῃ; Κι ἐάν ὄχι, γιατί;

Συνέχεια →