Αὐτὰ τά, σπουδαία γιὰ ἐμᾶς πρόσωπα, οὐδέποτε ἦσαν ἄεργα ἢ …χαλαρά. Σήμερα θαυμάζουμε Λεωνίδες, Ἀλεξάνδρους καὶ Κολοκοτρώνηδες (κι ὄχι μόνον!!!)…
Ἀλλά τί κάνουμε γιά νά τούς μιμηθοῦμε;
Μὲ εὐχολόγια δὲν ξεπερνᾶ κάποιος τὸ φράγμα τῆς ἀδρανείας. Αὐτὸ τὸ φράγμα σπάει μόνον μὲ συνειδητὴ καὶ στοχευμένη ἐργασία…!!!

Χρωστᾶμε!  Ὄχι μόνον ἐμεῖς. Ὅλη ἡ ἀνθρωπότης χρωστᾶ.
 Ὁ ἐφιάλτης τῆς φτώχιας  ἀπλώνει τὰ δίχτυα του παντοῦ. Πόλεις καὶ χῶρες ποὺ ἔως πρὸ τινος εὐημεροῦσαν, τώρα κινδυνεύουν μὲ οἰκονομικὲς καταστροφές. Αὐτὸ δὲν σημαίνει πὼς δὲν παράγουμε. Δὲν σημαίνει πὼς δὲν ἐργαζόμαστε ἢ δὲν δουλεύουμε. Αὐτὸ σημαίνει πὼς μᾶς ἀποκόπτουν ἀπὸ τὸ σημαντικότερόν μας δικαίωμα. Αὐτὸ  τῆς ἐργασίας μὲ στόχο τὴν ἐπιβίωσι. Δὲν εἶναι μόνον ἡ Κίνα καὶ γενικότερα ἡ νοτιοανατολικὴ Ἀσία ποὺ ἔχουν κατακλύσει τὶς ἀγορές μας μὲ τὰ προϊόντα τους. Ἔτσι κι ἀλλοιῶς αὐτοὶ πεινοῦν πολὺ περισσότερο ἀπὸ ἐμᾶς. Συνέχεια →

Ἡ Ἑλλάδα ποὺ τρώει τὰ παιδιά της. Ἡ Ἑλλάδα ποὺ διώχνει τὰ παιδιά της. Ἡ Ἑλλάδα ποὺ πληγώνει τὰ παιδιά της. 

Εἶναι μερικὲς ἀπὸ τὶς φράσεις ποὺ ἔχουμε μάθει νὰ ἀκοῦμε σὲ κάθε εὐκαιρία. Ἔχουμε πάρα πολλὲς φορὲς διαπιστώσει τὴν ἀλήθεια τους ὅμως. 

Πόσες καὶ πόσες φορὲς δὲν ἔστειλε τὰ  παιδιά της στὰ ξένα; Ἀπ’ ἀρχῆς γεννήσεως κόσμου, τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος μία θάλασσα διασκίζουν καὶ ἕναν δρόμο διατρέχουν…

Ἔχει ὁ Ἕλλην τὸ δαιμόνιον τῆς ἐξερευνήσεως μέσα στὸ γονίδιό του. Μὲ ἕνα πανὶ Συνέχεια →

Η Ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω Της.

Κάποιες στιγμές φτάνεις στα όρια της Απελπισίας.
Κάποιες στιγμές αγγίζεις το Μηδέν…

Εκεί έχεις δύο, ΚΑΙ ΜΟΝΟ, δρόμους να διαλέξεις:
Να αφήσεις να σε κυριεύσει η Από-γνωση…
Συνέχεια →