Δύο φωτογραφίες ἁλίευσα ἀπὸ τὸ διαδίκτυο, κι ἀφοροῦν στὸν Ἑλληνοϊταλικὸ πόλεμο τοῦ 1940-1941.
Στὸ τελευταῖο ἔπος τῶν Ἑλλήνων.
Καὶ οἱ δύο σὲ χειμωνιάτικα τοπία, (ἡ μία σὲ χιονισμένο), μὲ στρατιωτικὲς χλαίνες, παρουσιάζοντάς μας μίαν ἄλλην ὀπτική, γιὰ τὰ ὅσα μάθαμε ἐμεῖς γιὰ τὴν Πρωτοχρονιά.
Μάθαμε εἰρηνικὲς σὲ εἰκόνες, ζήσαμε μὲ ἀσφάλεια καὶ θαλπωρή, ἀντιληφθήκαμε τὸν κόσμο ἀλλοιῶς…
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Τὸ καλλίτερο δῶρο…
Τὸ καλλίτερο δῶρο γιὰ ἐφέτος εἶναι νὰ ἀφιερώνουμε χρόνο στοὺς γύρω μας.
Ἔτσι παραχωροῦμε ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν ζωή μας ποὺ δὲν μποροῦμε ποτὲ νὰ ἀναπληρώσουμε !
Τὰ δῶρα εἶναι μόδα, ὁ χρόνος ὄχι !
Συνέχεια
Κι ἀπὸ Οὔτις γίνεσαι Ὀδυσσεύς…
Η Ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω Της.
Κάποιες στιγμές φτάνεις στα όρια της Απελπισίας.
Κάποιες στιγμές αγγίζεις το Μηδέν…
Εκεί έχεις δύο, ΚΑΙ ΜΟΝΟ, δρόμους να διαλέξεις:
Να αφήσεις να σε κυριεύσει η Από-γνωση…
Συνέχεια
Ὅταν ἡ Ἀνάγκη κτυπᾶ τὴν πόρτα…
Τὸ σῶμα σηκώνεται καὶ τρέχει…Ἔχετε μεθύσει ποτέ; Ἔχει συμβεῖ κάτι ἄσκημο κατά τήν διάρκεια τῆς μέθης;
Τί κάνουμε τότε; Πῶς ἀντιδροῦμε; Ἔχει σέ μερικά δευτερόλεπτα ἐξαφανισθεῖ τό ἀλκοόλ ἀπό τό αἷμα καί λειτουργοῦμε σάν νά μήν ἔχουμε πιῆ οὔτε …νερό;
Ἡ Ἀνάγκη εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς βγάζει ἀπὸ τὴν κατάστασι τῆς μέθης καὶ μᾶς ὑποχρεώνει νὰ σταθοῦμε νηφάλιοι, μὲ ὅλες Συνέχεια
Ἄπελπις κοινωνία…
Διάβασα μὲ μεγάλη προσοχὴ τὸ παρακάτω κείμενον καὶ προβληματίσθηκα.
Ὄχι ἀπὸ τὶς διαπιστώσεις τοῦ Εὐρυνόου, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν λέξι ποὺ ἔβαλε ὥς τίτλο. Ἄπελπις κοινωνία! Ἄπελπις!!!
Ὄχι ἀπὸ τὶς διαπιστώσεις τοῦ Εὐρυνόου, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν λέξι ποὺ ἔβαλε ὥς τίτλο. Ἄπελπις κοινωνία! Ἄπελπις!!!
Ἔχω ἀρκετὲς φορὲς δηλώσῃ πὼς ἐὰν δὲν ἀφήσουμε πίσω μας τὴν ἐλπίδα ἐμπρὸς δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ πᾶμε.
Σήμερα λοιπὸν διαπιστώνω πὼς μᾶλλον ὁ Εὐρύνοος, καθῶς φυσικὰ καὶ χιλιάδες συμπολίτες μας, ἔχουν διαπιστώσει κάτι ποὺ πλέον ἡ Ἀνάγκη φέρνει.
Συνέχεια
Σήμερα λοιπὸν διαπιστώνω πὼς μᾶλλον ὁ Εὐρύνοος, καθῶς φυσικὰ καὶ χιλιάδες συμπολίτες μας, ἔχουν διαπιστώσει κάτι ποὺ πλέον ἡ Ἀνάγκη φέρνει.
Συνέχεια
Οἱ ἐξαρτήσεις μας…
Καθημερινῶς, ὅσο κι ἐὰν δὲν μοῦ ἀρέσῃ, διαπιστώνω πὼς ἔχουμε τόσο μεγάλη ἐξάρτησι ἀπὸ τὴν τεχνολογία, ποὺ ἐὰν γιὰ κάποιον λόγο αὔριο τὸ πρωΐ χάναμε τὸ ῥεῦμα, ποὺ τὴν τροφοδοτεῖ, θὰ τελειώναμε.
Πρὸ ὁλίγου ἄκουγα ἕνα παιδάκι νὰ οὐρλιάζῃ, διότι ἕνα σκαθάρι τὸ πλησίαζε. Κι ἀναρωτήθηκα γιὰ τὴν ἄλλην ἐξάρτησί μας, ποὺ λέγεται ἀποστείρωσις!!! Πῶς θά ζήσουμε σέ μή ἀποστειρωμένο περιβᾶλλον; Συνέχεια