Ἤ, ἐναλλακτικὸς τίτλος: «Πονάει (τὸ δικό μας) κεφάλι-Κόψει (τὸ δικό μας) κεφάλι»
Σήμερα στὴν Πατρίδα μας ζοῦμε μίαν κατάστασι ὑστερίας.
Ὅλοι πνίγονται, ἀγανακτοῦν, ἐξοργίζονται… Ἀναζητοῦμε τὴν αἰτία τῶν κακῶν καὶ ἀδυνατοῦμε νὰ ἀντιληφθοῦμε πὼς ἐμεῖς εἴμαστε τὸ ἴδιο τὸ κακό.
Εἶχα πολὺ καιρὸ νὰ δῶ τὸν Παναγιώτη.
Τὸν συνήντησα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν στὸν δρόμο καὶ σταθήκαμε λίγη ὥρα νὰ κουβεντιάσουμε.
Στὴν ἀρχὴ γενικολογῶντας μιλούσαμε γιὰ τὰ τυπικά… «…Χαθήκαμε… Τά νέα μας… Πόσα παιδιὰ ἀπέκτησε ἀπὸ τότε ἔως τώρα, πόσο ἡ πίεσις στὴν ζωή του ηὐξήθη… Πόσο ἄλλαξε ἡ ζωή του…»
Ξέρετε… Συνέχεια
Ὁ φίλος μου ὁ Νίκος μοῦ ἔστειλε τὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ ἕνα βιβλίο τοῦ Χαλίλ Γκιμπράν, ποὺ εἶχα διαβάσει πρὸ πολλῶν πολλῶν ἐτῶν. Εἰλικρινῶς, δὲν τὸ θυμόμουν…
Ὅμως τὸ θεώρησα σημαντικὸ γιὰ νὰ τὸ μοιρασθῶ μαζύ σας.
Ο μεγαλύτερος Λιβανέζος ποιητής Xαλίλ Γκιμπράν (1883-1931) μεταξύ των αριστουργημάτων που έγραψε, είναι και το έργο του “ο Κήπος του Προφήτη” .
Κάποια λόγια που αναφέρονται σε αυτό, πρέπει από ενόραση ή κάποιο είδος μαγείας να εμπνεύστηκε , σαν να είχε από τότε (1923 εκδόθηκε) γνώση της σύγχρονης κατάντιας της πατρίδας μας.
Γράφει λοιπόν στο συγκεκριμένο απόσπασμα :
“Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε. Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ’ τη σοδειά του. Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας. Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Συνέχεια
Ἔχω ἐδῶ καὶ μῆνες ἀρχίσει ἕνα περίεργο σύστημα. Ψηλώνω, ψηλώνω, ψηλώνω… Μία φυλακή, ἐντὸς τῆς ὁποίας διαβιῶ τόσους αἰῶνες, μικραίνει, μικραίνει, μικραίνει… Κυττῶ γύρω μου… Οἱ τοῖχοι σπᾶζουν, διαλύονται… Κομματιάζονται… Μεγαλώνω… Ἀναπτύσσομαι… Ψηλώνω… Ξανακυττῶ γύρω μου… Ἐρημιά! Εἶμαι μόνη μου! Συνέχεια
Εἶχα πάρα πολλὲς ἀπορίες κι ἀγωνίες γιὰ τὸ πῶς θὰ ἐξελιχθοῦν τὰ γεγονότα καὶ γιὰ τὸν τρόπο ποὺ θὰ καταφέρναμε νὰ φθάσουμε στὸ ποθούμενον. Τὴν ἀπελευθέρωσι.
Ἔως τῆς στιγμῆς ποὺ ὁ GAP ἐζήτησε δημοψήφισμα.
Ἑκείνην τὴν στιγμὴ κατάλαβα.
Τό δημοψήφισμα, πού δέν ἔγινε – παίζει νά ἦταν μπλόφα γιά νά ἀποχωρήσῃ ὁ ὀσφυκάμπτης καί νά παραδώσῃ τήν καυτή πατάτα καί νά συμπαρασύρῃ στήν εὐθύνη τῆς καταστροφῆς τῆς χώρας ὅλο τό πολιτικό σύστημα – ὡδήγησε τήν χώρα σέ «κυβέρνησι ἐθνικῆς ἐνότητος». Οἱ δικτάτορες τῶν Βρυξελλῶν (καί Βερολίνου), ἀπεφάσισαν καί διέταξαν τό ἑλληνικό προτεκτορᾶτο νά ψηφίσῃ καί δεσμευτῇ ἐγγράφως ἥ νέα δανειακή σύμβασις ἀπό ὅλα τά κόμματα πού στηρίζουν τήν μεταβατική; κυβέρνησι. Συνέχεια
