Ξεκινήσαμε, πρὸ ἑνὸς ἔτους περίπου, νὰ παρακολουθοῦμε τὴν βαθυτάτη «ἀγάπη» τῶν «λουλουδιῶν» καὶ τῶν τσουκνίδων ποὺ ἀπεφάσισαν νὰ κάνουν μὲ τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό, πατρίδα τους τὴν Ἑλλάδα μας.
Δὲν μᾶς εἶπαν ὅμως τοὺς πραγματικοὺς λόγους ποὺ τοὺς ὠθοῦσαν σὲ μίαν τέτοιαν (πλαστὴ ὅπως ἀπεδείχθῃ γιὰ τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν συμμετεχόντων-τοὐλάχιστον) ἀπεργία πείνας.
Δὲν μᾶς εἶπαν γιὰ παράδειγμα πὼς θεωροῦν τὴν Ἑλλάδα παράδεισο γιὰ νὰ ληστεύουν γριοῦλες. Οὔτε γιὰ νὰ ἀδειάζουν νοικοκυριά. Οὔτε γιὰ νὰ φτιάχνουν μὲ τὰ κλοπιμαῖα τὴν προίκα τῆς ἀδελφῆς καὶ τῆς γκόμενάς τους.
Ἐπίσης δὲν μᾶς εἶπαν πὼς προτιμοῦν νὰ διαβιοῦν ἐδῶ, διότι ἡ ἀτιμωρησία εἶναι παραδειγματική! Δὲν μᾶς εἶπαν Συνέχεια
Ἔμεῖς τούς στείλαμε; Μόνοι τους πῆγαν.