Διαβάζω κάπου ἀνεδημοσιευμένο τὸ ἐξῆς βαθυστόχαστον, βαρύγδουπον καὶ μεγαλοπρεπές, ποὺ προέρχεται ἀπὸ γνωστὸ μέλος τῆς ἐγχωρίου πεφωτισμένης καὶ διεφωτισμένης ἐλίτ:
[…] Τὸ μεγάλο πρόβλημα τῆς Εὐρώπης εἶναι ἡ ἄνοδος τοῦ λαϊκισμοῦ, δηλαδὴ τῆς πολιτικῆς ῥητορικῆς ποὺ βασίζεται σὲ δημιουργία δαιμονοποιημένων ἀντιπάλων καὶ χρησιμοποιεῖ τὸ θυμικό, τὸν φανατισμὸ καὶ τὸ ψέμμα ὡς ἐργαλεία ἀνόδου στὴν ἐξουσία, ἀνενδοιάστων ὀπορτουνιστῶν […]
Πράγματι, ἔχει δίκαιον ὁ ἄνθρωπος, ἀπὸ τὴν ἀνάποδο ὅμως. Εἶναι λαϊκιστὴς μέχρι τὰ μπούνια, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνῃ. Ἐπειδὴ τὸ μεγάλο πρόβλημα τῆς Εὐρώπης εἶναι ἡ ἄνοδος τοῦ «liberal» λαϊκισμοῦ τῶν μεσαίων καὶ ἀνωτέρων τάξεων.
Εἴχαμε τὸν Γλέζο ποὺ ἐθαύμαζε τὸν Ἐμβὲρ Χότζα.