Στὴν Ἑλλάδα, σὲ ἀντίθεση μὲ ἀρκετὲς χῶρές ποὺ βίωσαν τὴν Ἀναγεννήση, ὑπάρχει μιὰ πολὺ ἰδιάζουσα ἰδιομορφία.
Διοικεῖται, πολιτικὰ καὶ οἰκονομικὰ καὶ συνεπῶς ὁρίζεται καὶ διαμορφώνεται καὶ ἡ κοινωνία της, ἀπὸ μιὰ χούφτα λαπάδων, διαρκῶς καὶ πιὸ ἠλιθίων ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά, ψευτοαριστοκρατῶν, ποὺ στηρίζουν τὸ κῦρος τους σὲ ἕνα σκοῦρο μπλὲ κουστούμι, ἕνα ἀγορασμένο πτυχίο, καὶ σὲ μπόλικη ἀποστασιοποίηση ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ τὰ κοινά, καθὼς ξέρουν καλὰ πὼς ἂν τοὺς στριμώξῃς στὴν γωνία δὲν θὰ ξέρουν ὄχι ἁπλῶς νὰ σοῦ ἀπαντήσουν σὲ τίποτα, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὴν Ἀλφάβητο νὰ σοῦ ἀπαγγείλουν, ἢ τὴν προπαίδεια. Συνέχεια →