Ἐπεὶ δὴ πρόκειται γιὰ ἀπολύτως προσωπικὲς ἀπόψεις, σκέψεις καὶ συμπεράσματα,
ἀπαγορεύεται πλήρως κάθε ἀναδημοσίευσις ἀπὸ διάφορες ἱστοσελίδες καὶ …«γυπαετούς»!!!
…καλὲ κι ἠγαπημένε…
πάντοτε εὐκολοπίστευτε καὶ πάντα προδομένε…!!!
(Διονύσιος Σολωμός, κατ’ ἐξαίρεσιν λόγῳ τῆς Ἀνάγκης καὶ τῶν γεγονότων!)
Ἔφθασε ἴσως ἡ στιγμή τῆς Ἀνάγκης;
Ἤ μήπως ὄχι;
Δακρύζω μὲ τὰ ὅσα συμβαίνουν καὶ θλίβομαι. Ἔπρεπε ἤ δέν ἔπρεπε νά φθάσουμε ἔως ἐδῶ καί νά ἀντικρύζουμε τίς παραπάνω εἰκόνες; Ποιός μπορεῖ, μὲ τὸ χέρι στὴν καρδιά, νά ἀπαντήσῃ;
Ἐὰν ὑπάρχῃ κάτι ποὺ ἀξίζει νὰ σωθῇ δὲν εἶναι τὸ ὑβριδικὸ ἑλλαδοκαφριστὰν-κράτος τῶν τοκογλύφων.
Οὔτε εἶναι τὸ εὐρωπΕϊκὸ παραμάγαζο τῶν γελοίων μαριοννετῶν καὶ τῶν παπαγάλων…
Οὔτε εἶναι ἡ «ἀνάπτυξις» καὶ ὁ «δυτικὸς πολιτισμὸς» καὶ τὸ «κεκτημένον ἐπίπεδον ζωῆς».
Τὸ μόνον ποὺ ἀξίζει νὰ σωθῇ εἶναι ὁ λαός, ἡ φυλή, ὁ Ἄνθρωπος. Τὸ μόνον γιὰ τὸ ὅποῖον ἀξίζει νὰ πολεμήσουμε καὶ νὰ νικήσουμε ἢ (ἀκόμη καὶ) νὰ χαθοῦμε, εἶναι ἡ Ἐλευθερία.
Ἡ Ἀξιοπρέπεια καὶ ἡ Εὐθικρισία οἱ ἀληθεῖς μας σύντροφοι.
Τὸ Ἔνστικτον Ἐπιβιώσεως καὶ ἡ Διαίσθησις οἱ ὁδηγοί μας.
Ὅλα τὰ ἄλλα στάκτη, καπνός, σκουπίδια πρὸς ἀνακύκλωσιν…
Πρὸς τοῦτον καὶ ὁ τίτλος, μέρος τοῦ ἐπιγράμματος:
Δυστυχισμένε μου λαέ, καλὲ κι ἠγαπημένε,
πάντοτ᾿ εὐκολοπίστευτε καὶ πάντα προδομένε.
Πολλοὶ οἱ αἰῶνες τῆς δουλείας μας. Ἁτελείωτοι γιὰ νὰ μετρηθοῦν. Πλησιάζει πιὰ ἡ ὥρα μά…
…«θέλει ἀρετὴν καὶ τόλμην ἡ Ἐλευθερία…»
ᾩδὴ εἰς Σάμον, Ἀνδρέας Κάλβος
Ἀβάστακτος ὁ πόνος τῶν συμπατριωτῶν μας, μὰ κι ὅλων μας καὶ διαρκῶς μεγαλώνει, βαθαίνει, ἁπλώνει γιὰ νὰ μᾶς πνίξῃ καὶ νὰ μᾶς ὑποχρεώσῃ ἢ νὰ πολεμήσουμε ἢ νὰ σβήσουμε.
Ἤ τὰν ἤ ἐπὶ τᾶς…
ἔλεγε ἡ γιαγιὰ Σπαρτιάτισσα…
Κι ἐμεῖς τώρα, λόγῳ τῶν τόσων ἀδιεξόδων, ἀκριβῶς τὸ ἴδιο πλησιάζουμε στὸ νὰ ποῦμε…
Γονιδιακή μνήμη;; Ἀνάγκη; Κάτι μεγαλύτερον;
Δὲν ξέρω… θὰ φανῇ…
Γιὰ τὴν ὥρα θαυμάζουμε τὴν ἀποφασιστικότητα, στηρίζουμε, ὑποστηρίζουμε, ἐνισχύουμε, ἐνδυναμώνουμε… Δὲν εἶναι μόνοι τους. Μαζὺ εἴμαστε ὅλοι.
Κι ὅσο γιὰ τὰ γνωστὰ συνδικαλιστο-λαμόγια… Ἔ, τώρα μάθαμε, δέν μάθαμε;
Υ.Γ. Κάτι εἶδα γιὰ νὰ ἀποφασίσω τὰ παραπάνω. Τὸ εἶδα ἄνευ εἰσαγωγικῶν. Ὅλοι μας τὸ εἴδαμε, ἀλλὰ δὲν ξέρω πόσοι τὸ ἀντελήφθησαν.
Ἡ ἐποχή μας χαρακτηρίζεται κυρίως ἀπὸ ἀμέτρητες ἐκδοχὲς τῆς κάθε …«ἰδεολογίας», μὲ ἀποτέλεσμα οἱ συνεπακόλουθες -περαιτέρῳ- κοινωνικὲς διασπάσεις νὰ εἶναι αὐτονόητες, ἀναπόφευκτες καί, σὲ ἕναν βαθμό, ἀναγκαῖες. Πῶς εἶναι δυνατόν νά συνεργασθοῦμε/συμπράξουμε/συμπορευθοῦμε μέ ἄλλους ὅταν ἐμεῖς κι αὐτοί χωριζόμεθα ἀπό («ἰεολογικά») χάσματα; Πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀκολουθήσουμε ἕναν ὁποιονδήποτε «προβατάρη» ἐάν αὐτός κι ἐμεῖς σκοπεύουμε ἄλλα; Πῶς εἶναι τελικῶς δυνατόν νά συμπαραταχθοῦμε μέ ἄλλους, ὅταν ὁ κάθε ἕνας ἐξ αὐτῶν τελικῶς ἀντιλαμβάνεται τίς πρώτιστες ἀνάγκες μέ ἄλλου εἴδους προτεραιότητες;
Τὰ τελευταία χρόνια, τὰ (ἐπισήμως) μνημονιακά, ἔχουμε νὰ καταγράψουμε ἀμέτρητες ἐκδοχὲς «διαφωτιστῶν», «ἐθνοσωτήρων», «τσοπάνηδων» καὶ λοιπῶν «φερέλπιδων δημοκρατικῶν δυνάμεων», ποὺ διαθέτουν κι ἀπὸ μίαν δική τους ἐκδοχὴ «διασώσεως» καὶ «διαφωτισμοῦ» μας. Καί, σαφῶς, δὲν ἀναφέρομαι στὶς ἐπίσημες καὶ πολυδιαφημιζόμενες κομματικὲς ἐκδοχὲς τοῦ πολιτειακοῦ μας φαίνεσθαι, ἀλλὰ στὸ ἄλλο τμῆμα του, αὐτό, τὸ παρασκηνιακό, ποὺ μαντρώνει συλλήβδην, ὅσους ἀπογοητευμένους καὶ σκεπτομένους διέφυγαν τῆς πεπατημένης. 
Στὸν κόσμο μας, βάσει νόμου, εἴμαστε ἅπαντες ἴσοι.