Λὲς κι ἔχουμε κάποιον ἄλλον δρόμο νὰ διανύσουμε…

Ἀκοῦν λέξεις ὅπως «Πατρίς», «Πατριῶτες», «Ἔθνος» καὶ ἀνατριχιάζουν… Βλέπουν κάποιους νὰ ἐπιχειροῦν ἑνωτικὲς κινήσεις καὶ τοὺς πολεμοῦν ὡς …«φασίστες». Σηκώνουν σημαῖες κόκκινες καὶ πράσινες καὶ μαῦρες καὶ πορτοκαλὶ καὶ ὅ,τι νἆναι γιὰ νὰ πολεμήσουν τὴν μία σημαία ποὺ ὅλοι μας ἀναγνωρίζουμε καί, ἐν δυνάμει, μᾶς ἑνώνει…
Συνέχεια





Διαφυλάττουμε, ὡς …«κόρην ὀφθαλμοῦ» τὸν ἔμφυτό μας πατριωτισμό…!!!

Διότι ἀπειλεῖται σοβαρότατα ἀπὸ νέους «ἐθνοσωτῆρες» κάθε εἴδους, ποὺ ἔχουν ἁρπάξη ντουντοῦκες, μικρόφωνα καί, κυρίως, ἑλληνικὲς σημαῖες, γιὰ νὰ ἐπιτύχουν νὰ χειραγωγήσουν, πρὸς ὄφελός τους, κάτι τὸ ὁποῖον οὔτως ἢ ἄλλως, ἐδῶ καὶ αἰῶνες, χαρακτηρίζει τὴν Ἀνθρωπότητα, ἰδίως σὲ κρίσιμες περιόδους. Καί, φυσικά, ὅλοι αὐτοὶ δὲν χρειάζεται νὰ εἶναι μόνον ὅσοι ἀποδεδειγμένα προέρχονται ἀπὸ τὶς γνωστές μας -μία ἐπὶ τῆς οὐσίας- οἰκογένειες…
Τὰ ὀνόματά τους ἴσως νὰ τὰ ἀλλάζουν, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα τὸ μόνον ποὺ ἀλλάζουν εἶναι αὐτά. Οὐδέποτε τὶς τακτικές τους.

 

Συνέχεια





Ὥρα αὐτο-συντηρήσεώς μας…

Θὰ ἐπανέλθω γιὰ τὸ ζήτημα τῶν πυρκαϊῶν συντόμως, ἀλλὰ γιὰ τὴν ὥρα, ὑπὸ τὴν μορφὴ τοῦ ἐπείγοντος καὶ μόνον, κρατᾶμε αὐτό: Συνέχεια





Φασίστες ὅλου τοῦ κόσμου ἐπὶ τέλους ἂς …ἑνωθοῦμε!!!

Κι ὅταν λέω φασίστες, ἐννοῶ κυριολεκτικῶς κάθε πραγματικό, γνήσιο κι ἄδολο φασίστα τοῦ κόσμου μας, ὅπως ἀκριβῶς ὀφείλουμε.
Διότι ἡ λέξις φασισμός, στὴν ἀρχική του ἔννοια, σημαίνει κάτι τελείως διαφορετικὸ ἀπὸ αὐτό, ποὺ διὰ τῆς βιαίας προπαγάνδας, προσπαθοῦν νὰ μᾶς ἐπιβάλουν νὰ πιστεύουμε. Σημαίνει ἕνωσις… Σημαίνει ἡ Ἰσχὺς ἐν τῇ Ἑνώσει… Σημαίνει ἡ ἑνοποίσησις τῶν πολλῶν κι ἀδικημένων κατὰ τῶν ὀλίγων καὶ θρασυτάτων σαρκοβόρων τοῦ πλανήτου μας.
Σημαίνει ἕνωσις τῶν πολλῶν κατὰ τῶν ὅσων ἐγκληματοῦν εἰς βάρος τῆς Ἀνθρωπότητος ἐδῶ καὶ αἰῶνες.
Καί, ὁπωσδήποτε, ἐὰν τὸ καλοσκεφθοῦμε, μᾶλλον ἡ μοναδική μας διέξοδος, γιὰ ὅλην τὴν Ἀνθρωπότητα, εἶναι ὁ πραγαμτικός, γνήσιος κι ἄδολος φασισμός.
Συνέχεια





Ἐργασία ἐργασία, ἐργασία!

Ἐργασία ἐργασία, ἐργασία!Στίς 8 Μαΐου1945, κατά τόν ἑορτασμό τῆς συμμαχικῆς νίκης ἐπί τῶν Γερμανῶν, ὁ ὀλίγων ἡμερῶν πρόεδρος τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Χάρρυ Τρούμαν ἀπηύθυνε πρός τόν ἀμερικανικό λαό ἕνα λιτό διάγγελμα. Μέσα σ᾽ αὐτό ὑπῆρχε μιά φράση πού τήν θεωρῶ σάν τήν καλύτερη συνταγή γιά νά θεραπευθοῦμε ἀπό τήν ἠθική καί οἰκονομική καχεξία πού μᾶς δέρνει ἐδῶ καί καιρό: «Ἐάν ἠδυνάμην νά σᾶς δώσω ἕν μόνον σύνθημα διά τούς ἐπερχομένους μῆνας, τοῦτο θά ἦτο: – ἐργασία, ἐργασία, ἐργασία»!

Συνέχεια





Χάθηκε ἡ εὐκαιρία μας στό καπελωμένο συλλαλητήριο;

Συζητώντας μὲ ἀπογοητευμένους φίλους, γιὰ τὸ εἶδος τοῦ (ἐκ πρώτης ὄψεως) ἀρίστως καπελωμένου κι ἐλεγχομένου συλλαλητηρίου, προσπαθῶ νὰ τοὺς ἀνοίξω τὸ ὁπτικό τους πεδίον, γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦν πὼς ὄχι μόνον δὲν χάθηκε κάτι, ἀλλὰ πὼς ὅλα τώρα ξεκινοῦν. Καὶ δὲν ξεκινοῦν διότι ἐκεῖ ἦσαν μόνον, στὴν πλειοψηφίαν τους (κατὰ τὰ φαινόμενα) συμπολῖτες μας ποὺ ἐμπρὸς σὲ ἕναν νέο «ἐθνοσωτῆρα» (ἢ ἀκόμη καὶ …Μακεδονάρχη), θὰ σπεύσουν νὰ χειροκροτήσουν ἀγελαδηδόν, ἀλλὰ διότι κάτι ἄλλο, πολὺ μεγαλύτερο, ἔβγαλε ὅλον αὐτὸν τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν ἡσυχία του. Συνέχεια