Θὰ ἀφήσω τὴν Στεφανία Λυγεροῦ νὰ σᾶς παρουσιάσῃ (μὲ ἐκ τῶν ἔσω πληροφόρησιν) τὰ περὶ Σπιθῶν. Θὰ κρατήσω ἀπὸ ὅλο τὸ σημείωμά της τὸν ἐπίλογο, ποὺ λέει ὁ φίλος τῆς Στεφανίας Ἀλέξιος, διότι πρεσβεύει τὰ ὅσα πιστεύω κι ἐγώ:
«Πρέπει ἀναγκαστικὰ νὰ περάσουμε τὰ ὅριά μας. Μετὰ θὰ συναντηθοῦμε»!
Ἐὰν δὲν τὰ περάσουμε, θὰ μείνουμε ἐδῶ ποὺ εἴμαστε. Ἐὰν μείνουμε ἐδῶ ποὺ εἴμαστε, θὰ συνεχίσουμε νὰ ἀνεχόμεθα ὅσα συμβαίνουν. Ἐὰν συνεχίσουμε νὰ ἀνεχόμεθα ὅσα συμβαίνουν, χάνοντας καθημερινῶς κομμάτια αὐτοσεβασμοῦ, τότε θὰ μποροῦμε σὲ λίγον καιρό νὰ ἀναφωνήσουμε : «ναί, εἴμαστε μόνον ἐμεῖς ὐπεύθυνοι γιὰ ὄσα δὲν ἔχουμε!»




