Πρὸ μερικῶν μηνῶν, ἐγὼ καὶ κάποιοι φίλοι μου, ἤλθαμε σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸ ΠΑΜ, γιὰ νὰ ἀγοράσουμε σπόρους ζειᾶς. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, νὰ ἀγοράσουμε σπόρους δικόκκου σιταριοῦ, εἰσαγωγῆς, ποὺ τελικῶς ἦταν ΦΑΡΟ ἤ ΝΤΙΝΚΕΛ. Ἔτσι πληροφορηθήκαμε ὅταν μετὰ ἀπὸ λίγες ἑβδομάδες ἔφθασαν οἱ σπόροι.
Ἔτσι πιστεύαμε γιὰ μῆνες… Ἄμ δέ…
Ἔτσι θὰ θέλαμε, ἀλλὰ ἔτσι δὲν ἦταν…
Τὸν Ἰανουάριο ὁ φίλος Ἄγγελος, ποὺ ἐπίσης εἶχε ἀγοράσῃ μαζύ μου τοὺς σπόρους, συνῳμίλησε μὲ τὸν Βιτάλη, ἀναφορικῶς μὲ τὸ θέμα τῆς διατηρήσεως τῶν σπόρων. Σὲ αὐτὴν τὴν συζήτησι ὁμολόγησε ὁ Βιτάλης πὼς ὄχι, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ κρατήσῃ ὁ φίλος μου σπόρους, διότι οἱ σπόροι εἶχαν ἀκτινοβοληθῇ καὶ κατ’ ἐπέκτασιν δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ξανακαλλιεργηθοῦν. Συνέχεια
