Οἱ ἀπερίτμητοι τῇ καρδίᾳ καὶ τοῖς ὠσὶν
(Πράξεις, 7:51)
Γράφει ὁ
Δημήτριος Μιχαλόπουλος
Εἶναι ἄδικο καὶ ἐπιστημονικῶς ἀβάσιμο νὰ ἀποῤῥρίψῃ κάποιος τὸν δραματικὸ τόνο ποὺ χαρακτηρίζει τὶς σκηνὲς τὶς ὁποῖες περιγράφουν ὅλοι ὅσοι ἀναφέρονται στοὺς διωγμοὺς τῶν Ἰουδαίων, εἴτε ἀπὸ τοὺς Καθολικοὺς βασιλεῖς τῆς Ἱσπανίας, κατὰ τὰ τέλη τοῦ ΙΕ΄ αἰώνα, ἢ ἀπὸ τὴν ἡγεσία τῆς Ἐθνικοσοσιαλιστικῆς Γερμανίας, τὶς δεκαετίες τοῦ 1930 καὶ τοῦ 1940. Συνέχεια
Θα σας πω, λοιπόν, την «τελευταία πρώτη» που λέγαμε και στον Πειραιά…
Δεν είναι ηλίθιοι, δεν είναι κυνικοί όλοι αυτοί του κυβερνητικού εσμού, που βγήκαν δημόσια να ρίξουν ευθύνες για τις δολοφονικές πυρκαϊές, στους άλλους που δεν ήταν καλύτεροι, στους ταλαίπωρους ιδιοκτήτες των αυθαιρέτων και κούνησαν το δάκτυλο σ’ αυτούς που τους έκραξαν, για ανίκανους και άχρηστους.
Συνέχεια
Σὰν σήμερα, στὶς 3 Αὐγούστου τοῦ 1977, ἄφησε αὐτὸν τὸν μάταιο κόσμο ὁ ἀρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄, ὁ πρῶτος πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας…
Τὴν γνώμη μου γιὰ τόν, κατ’ ἄλλους «Ἐθνάρχη» (ἀλήθεια, ποίου Ἔθνους;;;) καὶ κατ΄ ἄλλους «σατανόπαπα», τὴν ἔχω γράψῃ λεπτομερῶς στὸ βιβλίο μου: «Κύπρος 1974- Ἡ Μεγάλη Προδοσία».
Ἔγκειται σὲ ἐσᾶς νὰ ἀντιληφθεῖτε τὰ σκοτεινὰ σημεῖα τῆς προσωπικότητός του, διαβάζοντας τὶς ἐπόμενες γραμμές…
«Τὸ ἐρώτημα εἶναι ἀφοῦ ὅλοι ἤξεραν ὅτι ἡ Τουρκία θὰ εἰσέβαλε στὴν Κύπρο μετὰ τὸ πραξικόπημα, γιατί ὁ Μακάριος δέν ἔκανε ὁποιανδήποτε προσπάθεια νά ἀποτρέψῃ τήν σίγουρη τουρκική στρατιωτική παρέμβαση στήν Κύπρο;
Ἡ ἀπάντησις εἶναι στὸ ὅτι ὁ Μακάριος: Συνέχεια
31 Ἰουλίου 1920.
Ἀπ’ τὴν γωνία τῆς ὁδοῦ Παπαδιαμαντοπούλου ὁ Ῥῶσσος ἀκόλουθος παρακολουθοῦσε σαστισμένος τὴν σκηνή: «Εἶδα τοὺς στρατιῶτες νὰ στήνουν τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ ἄσπρο κοστοῦμι ἐμπρὸς σὲ ἕναν τοῖχο. Ὕστερα ἔκαναν τέσσερα βήματα πίσω. Τότε μόνον κατάλαβα ὅτι ἐτοιμάζονταν νὰ τὸν ἐκτελέσουν. Ἐμεῖς περιμέναμε τὸ τρᾶμ καὶ ἕνας ἄνθρωπος, ἑκατὸ μέτρα πιὸ κάτω, περίμενε τὸν θάνατο.» Συνέχεια
Ἡ πρόσφατος πολύνεκρος τραγῳδία θὰ ἀποτελέση τὴν ταφόπλακα γιὰ τὴν κυβέρνηση τῶν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ποὺ ἀποδεικνύεται, ἐκτὸς ἀπὸ ὀλίγιστος, περισσότερο ἀνεύθυνος κάθε προηγουμένης.
«Φταίει ὁ …Οὔτις» δηλώνουν ἐπισήμως ὅλα τὰ χείλη τῶν, ὑποτίθεται, ὑπευθύνων τῆς πολιτικῆς προστασίας καὶ τῆς δασοπυροσβέσεως.
Σέ ποιούς ἀπευθύνονται ὅμως;
Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐντολή.
Σὲ αὐτὸ ὑποχρεούμεθα (μὲ τὸ καλὸ ἢ τὸ κακό) νὰ ὑπακούσουμε!!!
Δέν μᾶς ἀρέσει;
Ἂς ἐξετάσουμε λοιπὸν τὰ γεγονότα καὶ τὰ ἀποῤῥέοντα αὐτῶν συναισθήματα καὶ θὰ καταλάβουμε περισσότερα.
Τὸ σκηνικό, φρικτὸ μέν, ἀπολύτως στημένο δέ, εἶναι αὐτὸ ποὺ μᾶς ἀποκρύβει τὶς δολοφονίες, παρουσιάζοντάς τες ὡς …«παράπλευρες ἀπώλειες».
Θρῆνος, μούδιασμα, πόνος… Συνέχεια
