Ἀρχαιολόγος τις Αὐστριακὴ διαβεβαιοῦται ὅτι ηὕρηκεν τὸν τῆς Ἀρσινόης νεκρόν
Ἐν τῇ πόλει Ἐφέσῳ ἡ Αὐστριακὴ ἀρχαιολόγος Ἵλκη Τοῦρ νεκρόν τινα γυναικὸς ηὗρεν ἤδη τὸ δέκατον ἔτος. ὁ μὲν νεκρὸς ἐν οἰκοδομήματι ”Ὀκτάγωνον” καλουμένῳ ἔκειτο, τὴν δὲ ἀρχαιολόγον οὐκ ἔλαθεν νεκρὸς ὢν δυνατῆς τότε γυναικός, νῦν δὲ λέγει ἡ Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορία
Ἡρακλῆς, ὁ ὑπερ-ἀτλαντικὸς ταξειδευτής.
(Ο Ηρακλής απελευθερώνει τον Προμηθέα – Πίνακας του Christian Griepenkerl. 1870)
Τί ἦταν αὐτοί οἱ περιβόητοι δέκα ἄθλοι του, πού ὅμως δέν ἦσαν δέκα;
Γιατί ἔπρεπε νά τούς κάνῃ;
Ἔως ποῦ ἔφθασε;
Τί εἶναι τά μῆλα τῶν Ἐσπερίδων, γιά τά ὁποῖα ὅλοι γνωρίζουν ἀλλά οὐδεῖς τολμᾶ, ἀπό τούς ἐπισήμους φορεῖς, νά παραδεκτῇ;
Τί «συμπεθέρεμα» ἔκανε μέ τούς Κέλτες καί τούς Γαλᾶτες;
Καί γιατί ὅλα ἐπέρασαν στήν σφαίρα τοῦ μύθου; Ποιόν ἐβόλευαν; Δέν ἐγνώριζαν οἱ μελετητές πώς μύθος Συνέχεια
23 Μαρτίου 1821, ἡ ἀπελευθέρωσις τῆς Καλαμάτας.
Ὁ Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης δὲν ἤθελε νὰ λάβῃ μέρος στὴν ἐπανάστασι, διότι οἱ ἐγγυήσεις δὲν ἦσαν καὶ τόσο σαφεῖς. Ὁ Κολοκοτρώνης ὅμως, ποὺ ἀπὸ τὶς 6 Ἰανουαρίου 1821, εἶχε ἐπιστρέψει στὴν Πελοπόννησο, εἶχε ξεκινήσει ἤδη, μαζὺ μὲ ἄλλους ὁπλαρχηγούς.
Μὲ ἕνα θαυμάσιο τέχνασμα, ποὺ μᾶς περιγράφει ὁ Φωτιάδης, μαθαίνουμε τὸ πῶς κατάφερε νὰ «πείσῃ» τὸν Συνέχεια
Δικαστήριο στὶς Βρυξέλλες καὶ δικαστήριο στὸ Ἑλλαδοκαφριστάν!
Γιὰ καλή μου τύχη (;;-:::) οὐδέποτε ἔχω φθάσει σὲ δικαστήρια ὡς ἐμπλεκομένη. Ὅμως ἔχω περάσει γιὰ ἀρκετὲς (μὴ δικαστικὲς) ὑποθέσεις ἀπὸ αὐτά. Τὸ θέαμα δὲν μοῦ ἄρεσε. Ἄν καὶ θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πὼς σὰν κτίρια, ἐξωτερικῶς τοὐλάχιστον, εἶναι εὐπρεπή, κατ’ οὐσίαν ὅμως προδιαθέτουν αὐτὸν ποὺ τὰ ἐπισκέπτεται πὼς θὰ συναντήσῃ κάτι ἀπολύτως συνηθισμένο. Τίποτα ἰδιαίτερον. Στὰ ὅρια τῆς ἀδιαφορίας.
Συνέχεια
Ναί, εἴμαστε ἀπ’ εὐθείας ἀπόγονοι τῶν παππούδων μας.
Τὸ νά γράφῃ ὁ Καζαντζάκης πὼς εἴμαστε μείξις λαῶν, ἀπὸ κάθε σημεῖον τῆς εὐρωπαϊκῆς καὶ τῆς ἀσιατικῆς ἐπικρατείας, εἶναι μία ἄποψις, σεβαστή, ἀλλὰ ὄχι γνώμη.
Διότι ἡ γνώμη βασίζεται σὲ γνώσι, κι αὐτὴ μὲ τὴν σειρά της σὲ ἔρευνα, ἐπιστήμι, ἀποδείξεις…
Αὐτὰ δὲν τὰ διέθετε ὁ ἐν λόγῳ λόγιος.
Συνεπῶς ἡ ἄποψίς του, σεβαστὴ μέν, ἄκυρη δέ. Τὸ αὐτὸ φυσικὰ ἰσχύει γιὰ κάθε ἔναν ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἐκφέρῃ κατὰ καιροὺς τὰ μύρια ὅσα, πρὸ κειμένου νὰ μειώσουν, ἤ ἀκόμη καὶ νὰ ἐξαφανίσουν, τὴν ὑπόστασιν τῶν Ἑλλήνων.
Συνέχεια
Μήπως νά μή πανηγυρίζουμε τόσο πολὺ γιὰ τὴν Κύπρο.
Ὁ τύραννος τῶν Συρακουσῶν Διονύσιος ἦταν ἕνας παμπόνηρος τύπος, ποὺ δὲν ἔχανε εὐκαιρία νὰ φορολογῇ τοὺς πολῖτες τῶν Συρακουσῶν. Αὐτὸ βέβαια σήμερα, γιὰ ἐμᾶς τοὺς παρατηρητές, φαντάζει κάπως κωμικοτραγικό. Ὅμως κατ’ οὐσίαν ὅσα μέτρα ἐφήρμοσε ὁ Διονύσιος, καθῶς κι ἄλλοι, ἀρκετοὶ ὅμοιοί του, εὑρίσκουν θαυμαστὲς καὶ μιμητὲς στὰ σύγχρονα παζάρια ἐλέγχου τῆς ἐλευθερίας τῶν λαῶν.
Κάποτε λοιπόν, κατ’ Ἀριστοτέλη πάντα, ἤθελε νὰ ναυπηγήσῃ μερικὲς τριήρεις. Χρειαζόταν μεγάλα ποσά, ἀλλὰ δὲν ἐσκόπευε νὰ τὰ πληρώσῃ μόνος του.
Συνέχεια