Ἐτοῦτος ὁ τόπος, ὅπου κι ἐὰν τὸν πατήσουμε, ἀπὸ κάτω, ἀπὸ τά σπλάχνα του, ἔχει νὰ μᾶς ἐμφανίσῃ μαρτυρίες ἀδιαπραγμάτευτες… Ἱστορία μὴ καταγεγραμμένη… Μνῆμες ξεχασμένες….
Ἀπὸ ἄκρου εἰς ἄκρον, ὅλη ἡ χερσόνησος τοῦ Αἵμου, ὅπου κι ἐὰν τὴν σκάψουμε, θὰ εὕρουμε ἀποδείξεις γιὰ τὴν Ἑλληνικότητά της.
Φυσικὰ πράγματα, θὰ μοῦ πεῖτε…
Ναί, φυσικά… Φυσικότατα…
Συνέχεια
Κατά την υπερχιλιετή Ιστορία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της κατά πολλούς Ελληνικής Μεσαιωνικής Αυτοκρατορίας, αναδείχθηκαν πολλοί σημαντικοί αυτοκράτορες-στρατηγοί που θα μπορούσαν να αποτελέσουν παράδειγμα προς μίμηση στους σημερινούς ηγέτες αλλά και στους απλούς ανθρώπους. Παράδειγμα όχι τόσο για τις στρατιωτικές τους αρετές, αλλά για τον καθημερινό τρόπο ζωής τους και τις φροντίδες τους για τη καλύτερη διακυβέρνηση του κράτους τους. Κανένα όμως μέτρο προς ενδυνάμωση της Αυτοκρατορίας αλλά και για τη βελτίωση της ζωής του λαού δεν θα είχε σημασία αν ως Αρχηγοί του Στρατού δεν διέπρεπαν στα πεδία των μαχών εξασφαλίζοντας της ασφάλεια από εξωτερικούς κινδύνους.
Πρὶν ξεκινήσω, μία λεπτομέρεια. Ὁ Ἑρμῆς, σὲ πιὸ σύγχρονο ἐκδοχή, ἀποδυναμώνει αὐτὴν τὴν εἰκόνα ποὺ λαμβάνουμε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ἱστορίας. Ὅμως δὲν τὴν ἀκυρώνει!!!
Τελικῶς μᾶς ἔχουν μεταμορφώσῃ σὲ κουμπαράδες συλλογῆς ἀχρήστων καὶ πλαστῶν, ἤ ἄλλως κιβδήλων, νομισμάτων. Τενεκέδες κατ’ οὐσίαν γίναμε, μαντρωμένοι ὅμως θαυμάσια… Μὴν καὶ ξεφύγουμε λίγο, διότι πάει, τὸν χάσαμε τὸν …κουμπαρᾶ!
Σήμερα λοιπὸν θὰ καταπιαστῶ λίγο μὲ τὸν «ναζιστικὸ» χαιρετισμό, ἀλλὰ πολὺ μὲ τὸ τὶ κρύβει καὶ ἰδίως μὲ τὸ τὶ πρέπει ἐμεῖς νὰ κάνουμε γιὰ κάποια πράγματα.
Κατ΄ ἀρχήν, δὲν νομίζω νὰ ὑπάρχῃ ἄνθρωπος στὸν πλανήτη μας ποὺ νὰ πιστεύῃ πὼς δίχως τὸν Ἥλιο μας δύναται νὰ ὑπάρξῃ ζωή. Δῆλα δὴ δὲν νομίζω νὰ ὑπάρχῃ κάποιος ποὺ νὰ πιστεύῃ πὼς μποροῦμε νὰ ἐπιβιώσουμε δίχως τὴν παρουσία τοῦ Ἡλίου.
Ὅταν κάποτε περίμενα κάθε μήνα νὰ ἔλθῃ μὲ τὸ ταχυδρομεῖο τὸ νέο τεῦχος τοῦ ΔΑΥΛΟΥ, αἰσθανόμουν σὰν παιδούλα, ποὺ τίποτα δὲν γνωρίζει καὶ πρέπει νὰ τὰ μάθῃ ὅλα ἀπὸ τὴν ἀρχή. Στὰ μεσοδιαστήματα τῆς ἀναμονῆς ἐπισκεπτόμουν τὸ Μοναστηράκι μήπως καὶ ξετρυπώσω κάποιο ἀπὸ τὰ παλαιὰ τεύχη ποὺ μοῦ ἔλειπαν. Καὶ πάντα κάτι ἀνεκάλυπτα.
Ἐκεῖ μέσα, ἀκολουθῶντας τὰ βήματα τῶν ἐρευνητῶν, σιγὰ σιγά, κατάφερα νὰ βρῶ τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ γλῶσσα μας, ἡ ἱερὴ αὐτὴ γλῶσσα, τόσο πολὺ κυνηγήθηκε, διώχθηκε καὶ ἀλλοιώθηκε.
Συνωμοσίες, θὰ ποῦν κάποιοι. Ἀνοησίες, κάποιοι ἄλλοι… Ἀμορφωσιές, κάποιοι τρίτοι…
Πιστεύω πὼς συνέβησαν καὶ τὰ τρία ταὐτόχρονα.
Οἱ συνωμότες βρῆκαν τοὺς ἠλιθίους ποὺ μὲ τὴν σειρά τους βρῆκαν τοὺς ἀμορφώτους καὶ σήμερα ἀντιμετωπίζουμε ὅλην αὐτὴν τὴν κατάντια.
Δὲν ξέρω ἐὰν θὰ μπορούσαμε νὰ τὸν χαρακτηρίσουμε ὡς Παρθενώνα, ἀλλὰ σαφῶς καὶ συζητᾶμε γιὰ ἕνα σοβαρότατον εὕρημα, ποὺ ὀφείλουμε ὅλοι μας νὰ προστατεύσουμε καὶ νὰ θαυαμάσουμε. Ἕνα εὕρημα ποὺ συνδέει τὴν Θεσσαλονίκη μὲ τὸ χθὲς καὶ τὸ σήμερα. Ἕνα εὕρημα ποὺ οὔτως ἤ ἄλλως ἀποδεικνύει τὴν συνέχεια τῆς ἱστορίας μας καθῶς καὶ τὴν κληρονομιά μας, ποὺ ὀφείλουμε νὰ προστατεύσουμε μὲ κάθε τίμημα.
Δὲν γίνεται νὰ ἐπιτρέψουμε λοιπὸν νὰ θαφτῇ ἕνα τόσο σημαντικὸ μνημεῖο διότι ἐξυπηρετοῦνται κάποια συμφέροντα.
Δὲν χρειάζεται νὰ προσφύγουμε στοὺς Ἀρχείους, τὸν Σωκράτη καὶ τὸν Πλάτωνα, τοὺς Σοφιστὲς καὶ τὸν Ἀριστοτέλη, γιὰ νὰ δοῦμε πόσο στενὴ εἶναι ἡ σχέσις Πολιτικῆς καὶ Παιδείας.
Ὁ τρόπος ποὺ ἕνας πολιτικὸς ἀντιμετωπίζει τὸ πρόβλημα τῆς Παιδείας (καὶ τῆς Ἐκπαιδεύσεως) καὶ ἀντιλαμβάνεται τὴν ἀξία της δείχνει καὶ τὸν χαρακτῆρα του καὶ τὴν πολιτική του ἐντιμότητα.
Συνεπληρώθησαν 180 χρόνια ἀπὸ τὴν δολοφονία τοῦ Καποδιστρίου, ἐφέτος, καὶ τὸ θέμα τῆς Παιδείας καὶ τῆς Ἐκπαιδεύσεως ταλαιπωρεῖ τοὺς Νεοέλληνες.
Ὁ Καποδίστριας ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ὅλης του πολιτικῆς σταδιοδρομίας δὲν ᾡμίληδε ἁπλῶς γιὰ τὴν Παιδεία, ἀλλὰ κι ἐφρόντισε γιὰ αὐτήν. Πρίν, κιὅλας, μεταβῇ στὴν τσαρικὴ Ῥωσσία καὶ γίνῃ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν, ἐχρημάτισε. Συνέχεια
