Ἑλληνικὸς τάφος τοῦ 3ου-4ου μ.χ. αἰῶνος στὴν Κίνα.
Στὸ νεκροταφεῖον χωριοῦ τῆς Κίνας, σὲ ἕνα ξύλινον φέρετρο, εὑρέθη ἡ μούμια ἑνὸς νεκροῦ ἀνδρός, τριάντα (30) ἐτῶν περίπου καὶ ὕψους 2.00 μέτρων. Τὰ χαρακτηριστικά του εἶναι εὐρωπϊκά. Ἔχει δὲ καὶ χρυσῆ μάσκα στὸ πρόσωπο ἑλληνικοῦ χαρακτῆρος. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορία
Ἡ μάχη στὸ Βαλτέτσι, ὅπως τὴν ἀφηγεῖται ὁ Γέρος μας.
Σὲ δέκα ἡμέραις περάσοντας τοὺς ἔγραψα εἷς τὸ Λεοντάρι, ὅτι «νὰ ἔλθητε νὰ πιάσουμε τὸ Βαλτέτσι». Καὶ τότε ξεκίνησε ὁ Μπεϊζαντές, οἱ Πετροβαῖοι καὶ Μεσσήνιοι 1200, Παπατσώνης. Ἐπῆγα καὶ ἐγὼ εἷς τὸ Βαλτέτσι, τοὺς λέγω: «Νὰ φτειάσετε τὰ ταμπούρια κλειστά· εἷς τὴν ἄκρη τοῦ χωριοῦ ἦτον μία ἐκκλησιά, νὰ γένη ταμπούρι, καθὼς καὶ δυὸ καταρράχια, ποὺ ἐδιαφέντευαν τὸ χωριό, ὀποῦ ἂν ἔλθουν οἱ Τοῦρκοι νὰ κλεισθῆτε μέσα». Μοῦ ἀπεκρίθησαν ἐκεῖνοι: «Χανόμεθα». – «Ἐσεῖς κλεισθῆτε καὶ ἐγώ σας ἔρχομαι μεντάτι, σᾶς παίρνω εἷς τὸν λαιμό μου». Ἐκείνη τὴν ἴδια ὥρα, ὅπου ἠμεῖς ἐφτειάναμε αὐτό, ἦλθεν ὁ Κεχαϊᾶς μὲ 4000 εἷς τὴν Βοστίτσα ἀπὸ τὰ Γιάννινα, ἔκαψε τὴν Βοστίτσα, ἐπέρασε εἷς τὰ Μαῦρα λιθάρια ἀτουφέκιστος, ἔκαψε τὴν Κόρινθο. Ὁ Φλέσσας ἔκαψε τὰ σπίτια τοῦ Κιαμὴλ μπέη· ἔκαψε τὸ Ἄργος ὁ Κεχαϊᾶς, ἐπέρασε ἀπὸ τὸ Τουρνίκι, ἐμβῆκε εἷς τὴν Τριπολιτσά. Μπαίνοντας εἷς Τριπολιτσά, τοῦ ἱστόρησαν τὸν πόλεμον τὸν πρῶτον του Βαλτετσιοῦ – ποὺ ἐκυνηγήσαμεν τοὺς Ρωμαίους καὶ ἐπαινέματα τούρκικά· του εἶπαν οἱ παλιοὶ Τοῦρκοι: «Ἧσσον Ῥοῦσσοι, τοὺς κυνηγήσαμεν εἷς τὸν κάμπον τοῦ Σινάνου, ἐπροσκύνησαν». Τὸ αὐτὸ σχέδιον ἤθελον νὰ κάμουν.
Ὁ Κολοκοτρώνης ἦταν ἤ ἔγινε Κολοκοτρώνης;
Σχέδιον τοῦ Γάλλου συνταγματάρχου Voulier. Ἴσως τὸ πλέον ἀξιόπιστον καὶ πιστὸν πορτρέτον τοῦ Γέρου μας.
«Προσκυνῶ τὴν Ἑλλάδα. Φιλῶ τὸ χέρι τῆς λευτεριᾶς».
Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια χαιρέτιζε ὁ ποιητής μας Ἀντώνης Μαρτελᾶος τὸν Κολοκοτρώνη, κάθε ποὺ τὸν συναντοῦσε στὴν Ζάκυνθο.
Στὴν Ζάκυνθο ὁ Κολοκοτρώνης μορφώθηκε.
Ὅσο τοὐλάχιστον μποροῦσε νὰ μορφωθῇ κάποιος ἐκεῖνα τὰ σκοτεινὰ χρόνια.
Κατὰ πῶς λέει κι ὁ ἴδιος, μόνον τὸ ὄνομά τους, κάποιοι παλαιοὶ κοτζαμπάσηδες, ἤξεραν νὰ γράφουν. Οἱ παπᾶδες μόνον «κατὰ πράξιν» ἤξεραν τὰ ἐκκλησιαστικά.
Ἀμόρφωτος, συνειδητὰ κρατημένος στὸ σκότος ὁ λαός.
Στὶς 6 Ἰανουαρίου 1821 πάτησε τὰ πόδια του στὸν Μοριά. Οὔτε κἄν ἐγνώριζε ἀκόμη τότε πὼς ἦταν ὁ ἡγέτης αὐτοῦ τοῦ τόπου. Νὰ ἀγωνισθῇ ἐγύρευε. Εἶχε μπεῖ στὸ μυστικὸ τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας ἀπὸ τὸ 1818. Νὰ παλέψῃ, νὰ πολεμήσῃ, νὰ σκοτωθῇ γιὰ τὴν λευτεριὰ τοῦ τόπου μας.
Ὁ Κολοκοτρώνης ποὺ ἐμεῖς γνωρίζουμε, ἀκόμη δὲν εἶχε γεννηθῇ. Ἐκκολάπτετο. Ὄχι διότι δὲν εἶχε τὴν Φύσιν. Ἐὰν δὲν τὴν εἶχε δὲν θὰ γινόταν αὐτὸ ποὺ γνωρίζουμε. Σαφῶς καὶ εἶχε τὴν Φύσιν. Δὲν εἶχε ὅμως δύο πολὺ σοβαρὰ στοιχεῖα. Δὲν εἶχε τὴν παιδεία καὶ τὴν συνειδητότητα. Δῆλα δὴ δὲν εἶχε προλάβῃ νὰ κάνῃ τὰ ἀπαραίτητα βήματα γιὰ νὰ γίνῃ ὁ γνωστὸς καὶ πολυαγαπημένος μας Γέρος. Ἀκόμη…
Μάννα!!!
Σμύρνη…. Ξεῤῥιζωμός… Μία μάννα….. Χαμένο τὸ βλέμμα της… Ποιὸς νὰ ξέρῃ τὸ τὶ σκέπτεται… Τὸ τὶ θυμᾶται… Ἐὰν κρύβῃ τὸ κλᾶμα ἤ τὴν ἀπελπισία ἤ ἐὰν θρηνῇ τοὺς νεκρούς της…
Κουρέλια τὴν ντύνουν…
Καὶ τὰ παιδιά της…
Τὸ ξαπλωμένο παιδί, ἐμπρός της, ἴσως νὰ κοιμᾶται… Ἴσως κι ὄχι.
Τὸ παιδί, δεξιά, τὴν κυττᾶ μὲ λατρεία… Μὲ ἀπόλυτον ἀφοσίωσιν. Μὲ θαυμασμό…
Συνέχεια
Ἐξοργισμένοι ἀνεργοι καταστρέφουν τὸ κοινοβούλιον.
Ὁ ἀγαπημένος τοῦ φίλου Χρυσοστόμου εἶναι ὁ γελωτοποιός.
Διάβασα τὸ κείμενον μὲ μεγάλη προσοχή, ἀλλὰ ἀν τὶ νὰ χαμογελάσω προβληματίστηκα.
Ὁ θεὸς σώζει τὸν πρωθυπουργό, λέει… Στὸ τέλος…
Ἐγὼ θὰ ἔλεγα πλέον πὼς κανένας θεός, ἀπὸ καμμία κοσμοθέασιν, δὲν σώζει κανέναν πρωθυπουργό….
Ὅπως δὲν σώζει καὶ τίποτα ἀπὸ τὰ ὑλικὰ τῆς κατεδαφίσεως…
Συνέχεια
Ὁ φύλαξ ἄγγελος τῶν προσφύγων τῆς μικρασιατικῆς καταστροφῆς;
Πρέπει νὰ τὴν ἐξαιρετικὴ προσωπικότης ὁ Φρίντγιορ Νάνσεν. Βοήθησε περισσοτέρους ἀπὸ δύο ἐκατομμύρια πρόσφυγες καὶ ἐτιμήθῃ μὲ τὸ βραβεῖον ΝΟΜΠΕΛ γιὰ τὴν δράσιν του.
Βέβαια, ἐξ ὅσων διαβάζω γιὰ τὶς δράσεις του, μᾶλλον ἦταν ἀπὸ τοὺς πρωτεργᾶτες τοῦ ΟΗΕ, κάτι ποὺ σήμερα ἔχει μεταλλαχθῇ σὲ ἐργαλεῖον τῶν ἐκάστοτε ἐξουσιαστῶν, πρὸ κειμένου νὰ καταστρέψουν μίαν χώρα.
Αὐτὸ ὅμως δὲν ἀλλοιώνει τὶς προθέσεις του καὶ τὶς πράξεις του.
Συνέχεια