Μοῦ ἀρέσουν αὐτά τά θέματα πού ἀναφέρονται στήν ἀρχαία Ἑλληνική Γραμματεία καί τόν ἀρχαῖο πολιτισμό, γενικῶς. Σήμερα ὁ Ἑλληνισμός ἔχει βληθεῖ ἀνεπανόρθωτα ἀπό τόν Ἰουδαιοχριστιανισμό. Ἑλληνορθόδοξοι εἴμαστε πλέον. (Καταντήσαμε, μᾶλλον!)
Ἐπειδή, μία εἰκόνα εἶναι χίλιες λέξεις – πόσῳ μάλλον πολλές εἰκόνες μαζί……..
Οὔτε δέκα, οὔτε πενήντα, οὔτε ἑκατο. Τετρακόσια πηγάδια στὴν ἀρχαία Ἀγορά!
Γιατί;
Μὰ διότι τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ φρόντιζαν ἦταν ἡ διασφάλισις τοῦ ὕδατος πρὸς κάθε δυνατή χρήσι καὶ ὐπὸ κάθε πιθανὴ συνθήκη!
Ἄλλος ἕνας Ἕλλην …«ἀνύπαρκτος»!
Γράφει ὁ Αἴας.
Ὄχι ὅμως μόνον ξεχασμένος. Δολοφονημένος ἀπὸ προδοσία!!!
Σαράκι κι αὐτό ὅμως… Ἀπέραντο!
Τὸν Αἴαντα ὅμως τὸν εὐχαριστοῦμε γιὰ τὰ ἐξαιρετικά του ἀφιερώματα.
Στην Ιωνική γη καίει η φωτιά της επανάστασης κατά της Περσικής τυραννίας. Οι Ίωνες μαζί με τους Αθηναίους καίνε τις Σάρδεις, την πρωτεύουσα της σατραπείας που πήρε φωτιά σαν ένας τεράστιος πυρσός, μιας και όλη η πόλη ήταν ξύλινη. Καθώς τα ερείπια των Σάρδεων καπνίζουν, οι Πέρσες στέκουν άπραγοι και σαστισμένοι από την καταστροφή.
Κατά το έτος 499 π.Χ. στην Σαλαμίνα της Κύπρου, υπάρχει ένας άνδρας που είναι έτοιμος να αντισταθεί στους βάρβαρους της Ασίας. Είναι ο Ονήσιλος, ο δευτερότοκος γιος του βασιλιά της Σαλαμίνας, Χέρσιου. Την βασιλεία όμως, έχει ο Γόργος, ο πρωτότοκος γιος του. Ο Ονήσιλος προσπαθεί να πείσει τον αδελφό του να συμπαραταχθεί με τους αδελφούς Ίωνες στον υπέρ πάντων αγώνα, εναντίον του κοινού εχθρού. Ο Γόργος, από δειλία ή από καιροσκοπισμό δεν δέχεται την γνώμη του αδελφού του. Τα δυο αδέλφια διαπληκτίζονται έντονα υποστηρίζοντας με Συνέχεια
Έλληνες ἀεί παῖδες (Πλάτων, Τίμαιος)
Ένας Αιγύπτιος ιερέας απευθυνόμενος στο Σόλωνα παρατηρεί: «Ὦ Σόλων, Σόλων, Ἕλληνες ἀεί παῖδές ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν», δηλ. «Σόλωνα, Σόλωνα, εσείς οι Έλληνες μένετε πάντα παιδιά και δεν υπάρχει κανένας γέροντας Έλληνας». Συνέχεια
Μίαν ἐνδιαφέρουσα ἀνάρτησι σᾶς παρουσιάζω σήμερα σχετικῶς μὲ τὴν ἐπιβίωσιν τῶν Ἀνθεστηρίων στὸν Βλάχικο Γᾶμο.
Μία καταγραφὴ ποὺ μᾶς δίδει τὸ δικαίωμα νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὴν διάσωσι τῶν παραδόσεων ὄχι ὡς κάτι τυχαῖον, ἀλλὰ ὡς κάτι ἰδιαιτέρως σημαντικόν. 
Σημαντικόν διότι πέραν τῆς καθημερινότητός μας, κάποτε θὰ πρέπῃ νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν ἀπόλυτον ἐξάρτησί μας ἀπὸ τοὺς γηΐνους κύκλους. Τὴν σχέσι μας μὲ τοὺς φυσικοὺς νόμους καὶ τὴν ὑποχρέωσί μας στὴν διάσωσι τῆς πληροφορίας.
Ὅπως ἐπίσης, κάποτε θὰ πρέπῃ νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν ὑποχρέωσίν μας καὶ τὸν σεβασμό μας πρὸς τὴν φύσιν γενικότερα. Ἡ φύσις ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι κάτι ὑπαρκτόν, κι ἂς ἀδυνατοῦμε νὰ τὴν ἀντιληφθοῦμε. Εἴμαστε τμῆμα της καὶ παραμένει ἀπαράβατος ὅρος ὁ ἐναρμονισμός μας μαζύ της.
Διότι, πέραν τῆς γραφικότητος, ποὺ ἴσως κάποιοι διακρίνουν, μέσα στὶς παραδόσεις μας ὑφίσταται γνώσις πανάρχαια. Γνώσις ποὺ ἐὰν Συνέχεια
