Σὰν σήμερα τὸ 1922, ὁ Θεόδωρος Πάγκαλος ἐγκαταλείπει τὴν Ἐπαναστατικὴ Κυβέρνηση καὶ ἀναλαμβάνει Διοικητὴς (στην οὐσία ἀναδιοργανωτής) τῆς Στρατιᾶς Ἕβρου.
Μετὰ ἀπὸ λίγον καιρὸ τὴν κατέστησε – διὰ τῆς ἐφαρμογῆς σιδηρᾶς πειθαρχίας, ποὺ ἔφθασε μέχρι καὶ σὲ φυλακίσεις ἀλλὰ καὶ ἐκτελέσεις ἀπειθάρχων – ἕνα φοβερὰ ἀξιόμαχο Σῶμα, τοῦ ὁποίου ὁ Κεμὰλ δὲν ἐτόλμησε νὰ ἀντιπαρατεθῇ. Συνέχεια
Ἦλθε γιά ἀναθεωρήσεις συνθηκῶν; Ἤ μήπως μᾶς ἦλθε γιά κάτι ἄλλο;
Τὸ 2010 (22 Ὀκτωβρίου) ὁ τότε ἀ-GAP-ούλης τῆς νέας (καὶ παλαιᾶς) τάξεως πραγμάτων καὶ τότε (φερόμενος ὡς) πρωθυπουργὸς ὑπεδέχθη τὸν Ἐρντογὰν σὲ ἕνα πανηγυρικὸ σκηνικὸ ὑπερτονώσεως τῆς ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας. Αὐτῆς τῆς «ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας» μὲ τὶς κορῶνες της καὶ τὰ ἀνθελληνικὰ βραβεῖα Ἰπεκτσί, ποὺ ἔλαβαν κάθε λογῆς ὑπηρέτες της, μεταξὺ αὐτῶν καὶ ἡ μαννούλα τοῦ τότε ἀ-GAP-ούλη τῆς νέας (καὶ παλαιᾶς) τάξεως, μανδὰμ μαργκερίτ, σὲ σχεδιασμοὺς καὶ κατευθύνσεις προερχόμενες ἐκ τοῦ ΕΛΙΑΜΕΠ.
Συνέχεια
Σὰν σήμερα ἐγεννήθη ἕνας ὀγκόλιθος τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων…
Ὁ ποιητὴς Νῖκος Γκάτσος!
Στὸ ποιήμα του «Κεμάλ» καταλήγει μὲ μίαν μεγάλη ἀλήθεια: Συνέχεια
Ας θυμηθούμε μίαν παλαιά ιστορία.
Αυτό το πλαστό χρεώγραφο διακινήθηκε ως δείγμα από το email του Σώρρα προς ανθρώπους που προσπαθούσε να πείσει εκείνον τον καιρό. Φέρει τον αριθμό 2009-0500-SLW-0010-0216 και εκδόθηκε από τον Stephen Louis Wozny στις 7 Αυγούστου 2009. Ακριβώς 21 ημέρες αργότερα, στις 9 Δεκεμβρίου 2010, ο Stephen Louis Wozny δήλωσε στην πολιτεία της Washington, μέσω κώδικος UCC, την πρώτη εκχώρηση του συγκεκριμένου χρεωγράφου, το οποίο ήταν μέχρι τότε στην κατοχή του Σώρρα. Συνέχεια
Μετὰ τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ (1922) καὶ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ προδομένου Στρατοῦ μας, ὑπὸ τοὺς συνταγματάρχες Νικόλαο Πλαστήρα καὶ Στυλιανὸ Γονατᾶ, τὸ κυρίαρχο σύνθημα ποὺ ὑπῆρχε στὰ χείλη Λαοῦ καὶ Στρατοῦ ἦταν ἕνα: «οἱ προδότες νὰ τιμωρηθοῦν»!
Λαὸς καὶ Στρατὸς ζητοῦσαν στὴν οὐσία ἐκδίκηση γιὰ τὴν Καταστροφή!
Συνέχεια
Ἰδιοτυπίες τῆς πολιτικῆς καὶ τῆς σκέψεως τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ
Ὅπως εἶναι γνωστό, τὸ καθεστὼς τῆς 4ης Αὐγούστου μόνο φαινομενικῶς ὑπῆρξε φασιστικό. Εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, πράγματι, εἶχαν τονισθῇ οἱ -καθοριστικῆς σημασίας- διαφορές του τόσο μὲ τὸν ἰταλικὸ Φασισμὸ ὅσο καὶ μὲ τὸν γερμανικὸ Ἐθνικοσοσιαλισμό [1]· καὶ ἡ σημαντικότερη ἀπὸ αὐτὲς ὑπῆρξε τὸ ὅτι, σὲ κραυγαλέα ἀντίθεση μὲ τὸν Μουσολίνι καὶ τὸν Ἀδόλφο Χίτλερ, ὁ Μεταξᾶς προσπαθοῦσε ὄχι νὰ κινητοποιήσῃ, ἀλλὰ νὰ ἀποπολιτικοποιήσῃ τὶς λαϊκὲς μᾶζες [2]. Τὸ σύστημα μὲ τὸ ὁποῖο «συγγένευε» τὸ καθεστὼς τοῦ Μεταξᾶ ἦταν τὸ πολὺ στενὰ συνδεδεμένο μὲ τοὺς Βρεταννοὺς[3] «Νέο Κράτος» (Estado Novo) τοῦ Σαλαζὰρ στὴν Πορτογαλία[4]. Γιὰ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ἡ ἐπίσημη ὀνομασία τοῦ καθεστῶτος τῆς 4ης Αὐγούστου ἦταν, ἀκριβῶς, «Νέον Κράτος»[5] – ὀνομασία ποὺ ἄλλωστε δόθηκε καὶ στὸ περιοδικὸ ποὺ ἐξέφραζε τὴν ἰδεολογία τοῦ Ἰ. Μεταξᾶ[6]. Καὶ βέβαια, αὐτὴ ἡ ἰδεολογικὴ ἑλληνοπορτογαλικὴ σύμπλευσις δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ὀφείλεται σὲ βρεταννικὴ παρέμβαση. Συνέχεια
