Καὶ φιλανθρωπισμός, θὰ προσέθετα.
Καὶ κοινὴ λογική.
Καὶ στοιχειώδης ἀξιοπρέπεια…
Αὐτὰ ὅμως ἀπὸ Ἰαπωνία μεριά, καθὼς καὶ λίγο ἀπὸ κάποιους Ἀμερικανούς.
(Καὶ τὸ ἐννοῶ… Διότι ἂν καὶ μόνον ἕνας Ἰάπων εὑρέθη ἐκεῖ, τὶς ἡμέρες ποὺ τὸ αἷμα ἔῤῥεε στὴν θάλασσα, ἔπραξε τὸ αὐτονόητον. Ἀντιθέτως δὲν ἦσαν ὅλοι οἱ Ἀμερικανοὶ ποὺ τὸν ἐμιμήθησαν!!! Τμῆμα τους καὶ μόνον!!!)
Μά, παραλλήλως σαπροφυτισμός, παρασιτισμὸς καὶ ἀνθελληνισμὸς ποὺ κορυφώνετο σὲ κάθε ἐπίπεδον!!!
Συνέχεια
Πολλοὶ ἔχουν γράψῃ για τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή…
Ἄλλοι ἔγραψαν καθαρὰ ἱστορικά-τεχνοκρατικά, ἄλλοι μὲ γλαφυρὸ τρόπο καὶ ἄλλοι ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὴν ἰδεοπολιτική τους τοποθέτηση.
Κάποιοι, ὅπως οἱ ἑλληνόφωνοι Κομμουνιστές, παρεδέχθησαν ὅτι χάρηκαν (!!!) μὲ τὴν Ἧττα τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ, διότι ἀπεχθάνοντο τὴν ἰδέα τῆς δημιουργίας μιᾶς Μεγάλης καὶ Κραταιᾶς Ἑλλάδος – ἴσως ἐπειδὴ κάτι τέτοιο θὰ ἦταν ἡ ταφόπλακα στὰ ὁράματά τους γιὰ ἀνεξάρτητο Μακεδονία (τῶν Σλαύων) καὶ Θρᾴκη (τῶν Τούρκων)…
Ἀλλὰ εἴπαμε: ἁπλᾶ «ἑλληνόφωνοι»!!! Συνέχεια
Σκοπός μας, ὡς κοινωνίες, ἔχει γίνῃ μόνον τὸ χρῆμα, ξεχνώντας, γιὰ μίαν ἀκόμη φορά, πὼς τὸ χρῆμα εἶναι τὸ μέσον γιὰ κάποια ζητήματα, μὰ οὐδέποτε σκοπός.
Ὁ σκοπός, γιὰ κάθε κοινωνία κι ἄτομον, πάντα, σὲ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς ἱστορίας τοῦ πλανήτου, ὄφειλε νὰ εἶναι ἄλλος, σαφῶς πιὸ σημαντικὸς καὶ σπουδαῖος.
Μά, ἐμεῖς, ἰδίως σὲ αὐτὲς τὶς ἐποχὲς ποὺ διανύουμε, μὲ τὴν ἀπόλυτον μαζοποίησιν μας, καταλήξαμε νὰ θεωροῦμε ταὐτόσημα τὴν ἐλευθερία καὶ τὸ χρῆμα…
Ἔχουμε χρῆμα, θεωροῦμε πὼς εἴμεθα κι ἐλεύθεροι.
Δὲν ἔχουμε, δὲν εἴμεθα…
Δυστυχῶς μας. Συνέχεια
Τὸ ῥίξιμο τοῦ φταιξίματος στὸν ἐχθρὸ εἶναι σημάδι ἀνοησίας.
Ἐμεῖς τί κάναμε γιά νά ἀποφύγουμε τίς μπανανόφλουδες; Συνέχεια
Τὸ μνημεῖο Ποντιακῆς γενοκτονίας…
…(ἐδῶ βγάζουν φλύκταινες οἱ ἀριστεροὶ ὑμνητὲς τοῦ σφαγέως Κεμάλ, ἀφοῦ οἱ Πόντιοι ἦσαν Ναζὶ πρὶν τοὺς Ναζὶ – Μαΐλης ἔφα)…
…ἀποτελεῖται ἀπὸ πλαίσια σὲ σχῆμα σκουπιδοτενεκὲ μὲ ἐλατήρια, τὰ ὁποῖα μέσα περιέχουν διάφορα μεταλλικὰ ἀντικείμενα, ὅπως μία παλέτα ζωγραφικῆς, μὲ μία βρύση κολλημένη ἐπάνω της, βιομηχανικὲς μέγγενες κτλπ….
Οἱ Τοῦρκοι, πολεμικός, νομαδικὸς καὶ ἄγριος λαός, ἦλθαν ἀπὸ τὶς στέπες τῆς Ἀσίας στὰ παράλια τῆς Μεσογείου.
Φθάνοντας στὰ μέρη μας, λίγο λίγο, μὲ μίαν μεγάλην ἐκστρατεία κάθε χρόνο, ἐπέτυχαν νὰ καταλάβουν ὅλες αὐτὲς τὶς περιοχές, ποὺ μετέπειτα ἀπετέλεσαν ἐδάφη τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας.
Ἡ σοβαρή, ἴσως καὶ σημαντικοτέρα λεπτομέρεια αὐτῆς τῆς ἐξαπλώσεως, ἐμπεριέχει ἕνα σημεῖον «κλειδί», ποὺ δὲν μᾶς τὸ εἶπαν: τὰ τρία τρίτα. Συνέχεια
