Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορικὲς μελέτες

ΣΑΜΠΟΤΑΖ, ἡ ἱστορία μίας λέξεως…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἡ λέξη «σαμποτάζ» έχει σχέση μὲ ξύλινα παπούτσια (σαμπό, τσόκαρα), και ἀνεπτύχθη μέσα ἀπὸ τὰ ἐργατικὰ κινήματα τοῦ 19ου αἰῶνος. Ὅμως δὲν προήλθε ἀπὸ κάποια πρακτικὴ παλαιοτέρων ἐργατῶν νὰ πετοῦν τὰ παπούτσια τους σὲ μηχανήματα γιὰ νὰ φρακάρουν τὰ γρανάζια τους. Οὔτε καὶ ὑπάρχει κάποια ἀπόδειξη ὅτι πετάχτηκαν ποτὲ ξύλινα παπούτσια σὲ μηχανήματα.

Κατὰ τὸν J. Spargo (Syndicalism, Industrial Unionism and Socialism, 1913) ἡ γαλλικὴ λέξη sabotage ἐπινοήθη τὸ 1890 ἀπὸ τὸν ἀναρχικὸ Émile Pouget. Ἐνεφανίσθη γιὰ πρώτη φορὰ γραπτῶς σὲ μία ἔκθεση ποὺ ἔγραψε ὁ Pouget μαζὶ μὲ τὸν ἐπίσης ἀναρχικὸ Paul Delassale τὸ 1897 σὲ συνέδριο τῆς Συνομοσπονδίας Générale du Travail στὴν Τουλούζη. Συνέχεια →

Ὁ Σιγισμούνδος

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ὁ Σιγισμούνδος, βασιλεὺς τῆς Οὐγγαρίας (1387-1437) καὶ μετέπειτα Αὐτοκράτωρ τῆς Ὁσίας Ῥωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας (1433-1437), ἐκστράτευσε κατὰ τῶν Κροατῶν καὶ Βοσνίων, μὲ ἀποκορύφωμα τὴν μάχη τοῦ Ντόμπορ (1408) γιὰ τὴν κυριαρχία τῆς Βοσνίας.
Εἶναι ἡ περίφημη μάχη ὅπου ἐξοντώθηκαν σχεδὸν τελείως οἱ Βογομίλοι, καὶ ὅπου εἰκάζεται ὅτι ἐσφάγιάσθησαν σχεδὸν 150 βόσνιοι εὐγενεῖς. Συνέχεια →

Οἱ ἄ­μι­σθοι πο­λι­τι­κοὶ τῆς Ἀρ­χαί­ας Ἑλ­λά­δος

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Οὐ­δεὶς δη­μό­σιος λει­τουρ­γὸς ἀ­μείβετο

Δήμ. I. Λάμ­πρου

(«Ἀ­να­ζή­τη­σις», Ἀ­θῆ­ναι 1980, σσ. 211-219.)

  Στὰ λε­ξι­κὰ σὰν «ἐ­πάγ­γελ­μα» ὁ­ρί­ζε­ται «ἡ «βι­ο­πο­ρι­στι­κὴ ἐρ­γα­σί­α τι­νός» καὶ σὰν «ἐ­παγ­γελ­μα­τί­ας» ὁ ἀ­σκὼν βι­ο­πο­ρι­στι­κὴν ἐργα­σί­αν». Ἑ­πο­μέ­νως, ὅ­ταν ἀ­σκῷ ἐ­πάγ­γελ­μα, σκο­πός μου εἷ­ναι νὰ ἐ­ξα­σφα­λί­ζῳ τὰ πρὸς τὸ ζῆν, καὶ κα­τὰ λο­γι­κὴν ἀ­να­γκαι­ό­τη­τα ἡ ψυ­χο­λο­γι­κὴ ἀ­φε­τη­ρί­α καὶ τὸ λο­γι­κὸ κί­νη­τρό μου, ὡς ἐ­παγ­γελ­μα­τί­α, εἶ­ναι τὸ ἀ­το­μι­κὸ καὶ οἰ­κο­γε­νει­α­κό μου συμ­φέ­ρον. Δὲν νο­εῖ­ται ἐ­παγ­γελ­μα­τί­ας ποὺ σκο­πεύ­ει στὴν ἱ­κα­νο­ποί­η­σιν τοῦ ἀ­το­μι­κοῦ ἢ οἰ­κο­γε­νει­α­κοῦ συμ­φέ­ρο­ντος ἄλ­λου ἀ­τό­μου. Τὸ συμ­φέ­ρον τοῦ δευ­τέ­ρου ἀ­τό­μου ἱ­κα­νο­ποι­εῖ­ται ἀ­πὸ τὴν ἄ­σκη­σιν ἐ­παγ­γέλ­μα­τος ἐκ μέ­ρους αὐ­τοῦ τοῦ ἰδί­ου καὶ ὄ­χι ἐκ μέ­ρους τοῦ πρώ­του. Συνέχεια →

Ἡ μεθόδευσις καὶ πρόκλησις τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ἀπὸ τὴν Γερμανία.

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Τὸ βιβλίον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ βασισθῶ σήμερα, εἶναι τὸ «τὰ μυστικὰ τοῦ Βοσπόρου» τοῦ Μοργκεντάου.
Ὁ Μοργκεντάου ἦταν πρέσβυς τῶν ΗΠΑ στὴν Κωνσταντινούπολιν, κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ἐτῶν 1913-1916.
Ἡ μαρτυρία του εἶναι σημαντική, διότι ἐκτὸς ἀπὸ καλὸς παρατηρητής, ἦταν καὶ φίλος μὲ τὸν ἄλλον σημαντικὸ πρέσβυ τῆς Κωνσταντινουπόλεως: τὸν Βάγγεχαϊμ.

Ὁ Μοργκεντάου μᾶς ἐξιστορεῖ πολλὲς πτυχές, ἄγνωστες στὸν πολὺ κόσμο, ἀναφορικῶς μὲ τὰ αἴτια τοῦ Πολέμου, τῶν γενοκτονιῶν καὶ τοῦ ἐπερχομένου παντουρκισμοῦ. Μὰ ἐπίσης μᾶς κάνει γνῶστες παραμέτρων ποὺ ΔΕΝ θὰ μᾶς ἐγίνοντο γνωστὲς ἀπὸ τοὺς συνήθεις παραχαράκτες τῆς ἱστορίας μας. Συνέχεια →

Οἱ συνεργαζόμενες μὲ τοὺς ναζὶ τράπεζες…

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

371 ἐλβετικὲς τράπεζες κατηγοροῦνται γιὰ συνεργασία μὲ τοὺς Ναζὶ κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Β΄Παγκοσμίου Πολέμου.

Τὴν βάσιμη αὐτὴ ὑπόψια τὴν ἐποχὴ ἐκείνη εἶχε ὁ ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν τῆς Ἀμερικὴς Henry Morgenthau, ὁ ὁποῖος ἄρχισε νὰ ἐρευνᾷ τὴν συνεργασία αὐτή. Ἀνακάλυψε ὅτι οἱ Ἐλβετοὶ δὲν ἤταν οἱ μόνοι. Τὰ ἀρχεῖα του ἀποκαλύπτουν ὅτι τόσο Βρετανοὶ ὄσο καὶ Ἀμερικανοὶ τραπεζίτες συνέχισαν τὶς δοσοληψίες μὲ τὸν Χίτλερ, ἀκόμα καὶ ὅταν ἡ Γερμανία εἶχε εἰσβάλη στὴν Εὐρώπη καὶ βομβάρδιζε τὸ Λονδίνο. Συνέχεια →

Τὸ μυστικὸ σχέδιον τοῦ ΚΚΕ γιὰ τὴν κατάληψιν τῶν Ἀθηνῶν.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Το μυστικό σχέδιο της ηγεσίας του ΚΚΕ για την αιφνιδιαστική κατάληψη των Αθηνών πριν την απελευθέρωση (Αύγουστος 1944)

Ο Γιάννης Ιωανίδης στο γραφείο του

Ο Γιάννης Ιωαννίδης γεννήθηκε το 1900 στην Βουλγαρία. Υπήρξε μέλος του ΚΚΕ ήδη από τον Ιανουάριο του 1920. Πολύ σύντομα αναρριχήθηκε στις κορυφαίες θέσεις του ΚΚΕ, ως μέλος του  πολιτικού γραφείου (έλαβε μέρος σε όλα τα κομματικά σώματα του ΚΚΕ από το 1931 έως το 1951) και αντιπρόσωπος του ΚΚΕ στην Ρωσσία κατά τον μεσοπόλεμο, ενώ επί Μεταξά φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία σε συνθήκες σκληρής απομονώσεως. Τον Ιούλιο του 1942 ο Ιωαννίδης θα καταφέρει να δραπετεύσει και απετέλεσε μαζί με τον Γιώργη Σιάντο και τον Έκτορα Μακρίδη την ηγεσία του ΚΚΕ στα χρόνια της Κατοχής και αυτό λόγω της απουσίας του γραμματέα του Κόμματος Νίκου Ζαχαριάδη, που βρισκόταν αιχμάλωτος στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Νταχάου. Σύμφωνα με τον φιλοΕΑΜικό ιστορικό Χάγκεν Φλάισερ ο Ιωαννίδης εξελίχθηκε σε άτυπο αλλά ισχυρό «Β’ γραμματέα του ΚΚΕ», στα χρόνια της κατοχής Συνέχεια →