Σήμερα, στὰ «Παραπολιτικά», ἕνα μοναδικὸ ἀφιέρωμα στὴν μάχη τῆς ΕΛΔΥΚ, μὲ τὴν συμμετοχὴ τοῦ Κωνσταντίνου Δημητριάδου, στὴν ἐκπομπὴ τῶν: Γεωργίου Λεκάκη καὶ Ἀνδρέα Μαζαράκη «Κάνουμε τὴν νύκτα ἡμέρα».
Πατώντας ἐδῶ μπορεῖτε νὰ ἀκούσετε στὶς 23:30 ζωντανὰ τὸ ἀφιέρωμα.
https://www.youtube.com/watch?v=Ni8CvvQu2Lc
Σήμερα, 29 Ἰουλίου 2015, στὶς 19:00, Πανεπιστημίου 64, 6ος ὄροφος.
Γιὰ ὅσους μποροῦν…
Θὰ μιλήση ὁ Κωνσταντῖνος Δημητριάδης.
Συνέχεια
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Διότι, ἀρχικῶς, ἐὰν ΔΕΝ μποροῦμε νὰ σωθοῦμε ΜΟΝΟΙ μας, ΔΕΝ ἀξίζουμε καὶ σωτηρία.
Ἀλλὰ πέραν αὐτῆς τῆς ἀναγκαίας ἀρχῆς, ἄς ἐρευνήσουμε καὶ μερικὲς ἀκόμη πολὺ σημαντικὲς λεπτομέρειες.
Οἱ Ῥῶσσοι εἶναι χριστιανοί. Ἄρα καὶ φίλοι μας… Ἀδέλφια μας… Παραδοσιακῶς λέμε… (Θὰ θέλαμε, ἀλλὰ …ΔΕΝ!!! Ξεχνᾶμε τὰ ὀρλωφικά, ἀλλὰ καὶ πολλὰ ἄλλα, παρόμοια!!!)
Μὲ τοὺς Τούρκους ἔχουμε ἕνα θεματάκι, ἀλλὰ ἐφ΄ ὅσον εἶναι οἱ Ῥῶσσοι στὴν μέση, ὅλα καλῶς ἔχουν. Συνέχεια
Καλοί μου φίλοι…
Ἐπειδὴ συχνὰ πυκνὰ βλέπω νὰ κοινοποιοῦν φίλοι φίλων (κι ὄχι μόνον!!!) τὴν εἰκόνα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου μὲ τὸν ὑποτιθέμενο ὅρκο, ποὺ -καὶ καλά- ἔδωσε στὴν πόλι Ὤπη, ὅπου κάνει τὴν περίφημη δήλωσι: «γιὰ ἐμέναν δὲν ὑπάρχουν Ἕλληνες καὶ ξένοι, ἀλλὰ δίκαιοι καὶ ἄδικοι…» κλπ κλπ, δράττομαι τῆς εὐκαιρίας νὰ σᾶς ἀποκαλύψῳ τὴν πηγὴ αὐτοῦ τοῦ ἐπιπλάστου λόγου, ποὺ φυσικὰ ΔΕΝ εἶναι ἱστορική!!!
Ὅδοι ἀναπαράγουν τὸν χαλκευμένον αὐτὸν λόγο, καλὸ εἶναι νὰ μάθουν ὅτι ΟΥΔΕΠΟΤΕ εἶπε, ἀλλὰ καὶ ΠΟΤΕ ΔΕΝ θὰ ἔλεγε ὁ Μεγας Ἀλέξανδρος τέτοια λόγια, διότι ὡς μαθητὴς τοῦ Ἀριστοτέλους εἶχε πλήρη ἐπίγνωσι τῆς ἀνωτερότητος τῶν Ἑλλήνων καὶ τοῦ πολιτιμοῦ των.
Ὁ λόγος αὐτὸς ἐγράφη τὸ 1974 ἀπὸ τὸν λογοτέχνη Χρῆστο Ζαλόκωστα, ὁ ὁποῖος ἔγραψε μία ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ βιογραφία τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἔργο ποὺ βραβεύθηκε, μὲ τίτλο «Μέγα Ἀλέξανδρο, ὁ πρόδρομος τοῦ Ἰησοῦ».
του Παντελή Καρύκα
Συγγραφέα
«Ο βασιλεύς διά λέξων ευγλώττων, ας αναγράφει και ο αρχιεπίσκοπος Λεονάρδος, υπέμνησε πρώτον τους ακροατάς ότι άριστα εγίνωσκον πάντες, ότι είχεν επιστή η εσχάτη ώρα, ότι ο άγριος πολέμιος της υπάρξεως αυτών και της πίστεως ο από μακρού ήδη πολιορκών την βασιλεύουσαν, νομίζων ότι είναι κύριος αυτής, παρεσκευάζετο να καταφέρεη κατ’αυτής μετά τινας στιγμάς τα τελευταία πλήγματα, ίνα ει δυνατόν, ως όφις τον ιόν εκχύση και ως λέων ανήμερος καταπίη ημάς. Διά τούτο λέγω και παρακαλώ υμάς ίνα στήτε ανδρείως και μετά γεννίας ψυχήςμ ως πάντοτε έως του νύν εποιήσατε, κατά των εχθρών της πίστεως ημών.
Παραδίδω δε εις υμάς την εκλαμπροτάτη και περίφημον ταύτην πόλιν και πατρίδα ημών και βασιλεύουσαν των πόλεων. Καλώς λοιπόν γινώσκετε, αδελφοί, ότι διά τέσσερα τινα οφείλωμεν κοινώς πάντες να προτιμήσωμεν τον θάνατον μάλλον ή την ζωήν, πρώτον μεν υπέρ της πίστεως ημών και ευσεβείας, δεύτερον δε υπέρ της πατρίδος, τρίτον δε υπέρ του βασιλέως ως χριστού του Κυρίου και τέταρτον υπέρ συγγενών και φίλων. Συνέχεια
