Οἱ νεότουρκοι εἶχαν ὡς στὸχο τους τὸν ἀφανισμὸ ὅλων τῶν «ξένων» ἀπὸ τὴν τουρκία.
Ἄρχισαν νὰ ἐκτοπίζουν τοὺς Ἕλληνες ἀπὸ τὶς ἐστίες τους μὲ τὸ πρόσχημα τῆς ἀσφάλειας τοῦ κράτους.
Ὅσοι ἄνδρες 20-45 ἐτῶν δὲν κατετάσσοντο στὸν τουρκικὸ στρατό, στέλνονταν στὰ «Ἀμελὲ Ταμπουροῦ», Συνέχεια
Χρυσό μετάλλιο μὲ ἀπεικόνιση τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου: Ἑλληνικό, Μακεδονία, 218-246 μ.Χ.
Ἡ θεὰ Νίκη κρατᾶ – προσφέρει στὸν Ἀλέξανδρο τὴν περικεφαλαίαν, ἐνῷ ἡ ἀσπὶς δείχνει Ἕλληνα πολεμιστὴ νὰ νικᾷ μία Ἀμαζόνα. Δὲν μπορῶ νὰ μὴν συσχετίσῳ τὴν εἰκόνα τῆς ἀσπίδος μὲ τὸν θάνατον τῆς Ἀμαζόνας Συνέχεια
«…Ἐμεῖς δὲν θὰ φύγουμε μακρυὰ πολὺ ἀπὸ τὸ παλαιό μας χωριό. Θέλουμε νὰ βλέπουμε. Ἀπέναντι θὰ κάνουμε νέο χωριό. Κτήματα δημόσια καὶ μοναστηριακὰ εἶναι ἐκεῖ. Χίλιες δραχμὲς ἅμα πάρῃ ὁ καθένας μας, θὰ φτιάξη τὸ σπιτάκι του κι ἔχει ὁ Θεός, ποῦ ξέρεις, νὰ ξαναπᾶμε γρήγορα στὴν Παλαιὰ Κουτσούφλιανη, ἐλευθερωμένη…»
Συνέχεια
Μαχητὲς… ὑπερήφανοι… πολεμιστές… κάποτε… Συνέχεια
Ἡ πέτρα ἄλλαζε συνέχεια μορφὴ στὰ χέρια τῶν ἀνθρώπων. Ἀπὸ ὅπλο ἔγινε λατρεία, βοηθὸς, ἀκούραστος συνοδοιπόρος τῶν προγόνων, στὰ χρονικὰ μονοπάτια ποὺ ἐμεῖς ὀνομάζουμε «Περιόδους». 
Συνέχεια
Παλεύει ὁ λαὸς νὰ ὀρθοποδήσῃ, πάλι νὰ στήσῃ τὴν χώρα στὰ πόδια της.
Δύσκολα χρόνια.
Νωπὲς εἶναι ἀκόμη οἱ εἰκόνες παγκοσμίων πολέμων καὶ ἐμφυλίων, μὰ τὸ γαλάζιο τ’ οὐρανοῦ καὶ τῆς θάλασσας, Συνέχεια
