Πρό διετίας εἶχα ἐπισκεφθεῖ τό Νεπάλ καί εἶχα περιτρέξει ὅλη τήν πόλη τοῦ Κατμαντοῦ πού ἔσφυζε ἀπό ζωή, χωρίς νά ἔχει αὐτό τό στίγμα τῆς κακομοιριᾶς πού συναντᾶ ὁ ἐπισκέπτης στήν Ἰνδία. Ἔζησα στιγμές μοναδικές μέσα στά ὑπέροχα ἐκεῖνα μνημεῖα, πού τά περισσότερα ἔχουν μιά συμβολική σημασία. Μπῆκα σ’ ὅλα τά παζάρια, στά βουδικά τεμένη, στά ἐργαστήρια καλλιτεχνίας καί μικροτεχνίας. Εἶδα τήν καύση τῶν νεκρῶν σέ πιό ὑποβλητική μορφή ἀπ’ ὅ,τι τήν εἶδα στό Βαρανάσι. Ὅλα εἶχαν μιά ἐξωτική μαγεία. Καί ὅταν πλησίασα πρός τά Ἰμαλάια καί ἀντίκρυσα τίς χιονοσκεπεῖς κορυφές καί πλαγιές εἶχα τήν αἴσθηση ἑνός βιώματος ἀθανασίας. Συνέχεια →