Δὲν ἔχει κουμπὶ παύσεως ἡ ζωή…

Δὲν ἔχει κουμπὶ παύσεως ἡ ζωή...

Οἱ ἀπαντήσεις εἶναι προφανεῖς, ἀλλὰ θὰ δοθοῦν μετὰ ἀπὸ 2-3 χρόνια.

Ὅπως μοῦ εἶπε ὁ μηχανικός μου, ποὺ μᾶλλον θὰ κλείσῃ τὸ μαγαζί του, καὶ ποὺ ἔχει ἤδη ἀπολύσει τοὺς ὑπαλλήλους καὶ ὅ,τι φτιάχνει τὸ κάνει μόνος του:

«Δημήτρη, δὲν ἔχει κουμπὶ παύσεως ἡ ζωή. Δὲν μπορῶ νὰ μετακομίσω σὲ ἄλλη περιοχὴ ἐπειδὴ εἶναι φθηνότερο τὸ ἐνοίκιο ἐκεῖ. Τὸ θέμα εἶναι ἡ πελατεία μου. Ἂν κλείσω τώρα, καὶ πὲς ὅτι ζῶ μὲ δανεικὰ ἢ μὲ ὅ,τι ἔχω μαζέψει, σὲ 2 χρόνια δὲν μπορῶ νὰ ξανὰ ἀνοίξω ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὸ μαγαζί. Δέν εἶναι κάτι ποὺ τὸ βάζεις στὸν πάγο καὶ τὸ ξεπαγώνεις γιὰ νὰ τὸ φᾷς.» Συνέχεια →

Οἱ βο(υ)λευτές μας, κατὰ βάθος, «ἀγνοοῦν» πλήρως τοὺς λόγους τῆς χρεωκοπίας…

Ἀπὸ τὴν προσεκτικὴ ἀνάλυσι τῆς ἐπικαιρότητος προκύπτει ὅτι οἱ βουλευτές μας, στὸ σύνολόν των, καθὼς καὶ τὸ λοιπόν, ἐν γένει πολιτικὸ προσωπικὸ τῆς χώρας, ἀγνοοῦν πλήρως τοὺς λόγους τῆς χρεωκοπίας καί, ὡς ἐκ τούτου, θεωρεῖται σκόπιμο κι ἀπαραίτητο νὰ συγκροτηθοῦν κοινοβουλευτικὲς ἐπιτροπές, ποὺ θὰ ἀναλάβουν ἀρμοδίως νὰ διελευκάνουν τὸ βαθὺ αὐτὸ μυστήριον.

Συνέχεια →

Ὁ Ξηρὸς δολοφονοῦσε ἔχοντας ἐπίγνωσιν τῶν πράξεών του!!!

Νὰ θέσω μία παράμετρο γιὰ τὸν Σάββὰ Ξηρό, τὴν τρομοκρατία, τὴν ἀναπηρία καὶ τὴν ἀποφυλάκισι.
Εἶναι ἀπόλυτα σωστὸ γιὰ ἐμένα, ἐάν, παραδείγματος χάριν, κάνῃς ἕνα ἔγκλημα ἐν βρασμῷ ψυχῆς ἢ ἀπὸ ἀμέλεια κλπ καὶ πάθεις ἀναπηρία, ἐνῶ κάνεις φυλακή, νὰ ἐξετασθῇ ἡ περίπτωσίς σου γιὰ κατ’ οἶκον περιορισμό, γιὰ βραχιολάκι κλπ. Συνέχεια →

Ἐνασχολούμενοι μὲ τὰ πρότυπα ἄλλων…

Κάθεσαι μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια μιὰ Μεγάλη Παρασκευὴ σπίτι σου νὰ χαλαρώσῃς καὶ ἀνάβεις τὴν τηλεόραση.
Τὶ Βαραββᾶς νὰ παίζῃ, τὶ Ἰοῦδες ποὺ φιλοῦσαν ὑπέροχα, τὶ ληστοσυμμορίτες ὅλων τῶν Φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ ἀφοῦ χόρτασαν ληστεῖες καὶ φόνους τὸ γύρισαν στὸ «ἱεραποστολικὸ ἔργο» καὶ ἔγιναν Μαθητές, μέχρι τὸν Μωυσὴ νὰ παίρνῃ τὶς 10 ἐντολὲς ἀπὸ τὸν Θεὸ (του), εἴδα (τώρα τὶ σχέση ἔχει ἡ Προπαγάνδα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης γιὰ τὸν «περιούσιο λαό» τοῦ Ἰσραὴλ μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, μόνον οἱ καναλάρχες καὶ οἱ ἐντολὲς ποὺ παίρνουν ξέρουν νὰ μᾶς ἀπαντήσουν). Συνέχεια →

Ποιά Ἀνάστασις;

Ὅλης τῆς Ἀνθρωπότητος;
Τοῦ Γένους μας;
Ἤ τοῦ ἑνός Ἀνθρώπου;

Χρόνια τώρα, ἀπὸ παιδί, ἀκούω διαρκῶς, τέτοιες ἡμέρες, μίαν εὐχή: «Καλὴν Ἀνάστασιν».
Ὡραῖα εὐχή… Ἐὰν συνυπολογίσουμε καὶ τὴν ὅποια ἱστορία, ἀληθὴ ἤ ψευδή, κρύβει πίσω της, ἀκόμη πιὸ ὡραία.
Μά μᾶς ἀρκεῖ μία εὐχή; Ποῦ εἶναι ἡ δρᾶσις; Ποῦ εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς δράσεως;
Γιατί νά περιορίζεται ὅλο μας τό ἐνδιαφέρον σέ μίαν εὐχή πού ἀκούγεται μιμητικά κι ὄχι ἀπό τά βάθη τῆς ὑπάρξεώς μας;
Καί γιατί ἡ Ἀνάστασις νά εἶναι κάτι ἔξω ἀπό ἐμᾶς, πού δέν μᾶς ἀφορᾶ κι ὄχι κάτι πού ἀφορᾶ μόνον σέ ἐμᾶς; Συνέχεια →

Νά κάνουμε μία πράξι ἀνθρωπιᾶς;

Ἔχω νὰ κάνῳ μιὰ πρόταση….
Γιὰ ὅσους ζοῦν βέβαια στὴν Ἀθήνα…
Μιὰ ἐπίσκεψις στὸ Νοσοκομεῖο Παίδων, ἐκεῖ ποὺ φιλοξενοῦνται ἐγκαταλελημένα παιδάκια καὶ μάλιστα χωρὶς νὰ ἐπιτρέπεται νὰ βγοῦν γιὰ κούνια, οὔτε στὸ προαύλιο τοῦ νοσοκομείου. Συνέχεια →