Μία ψευδαίσθησις καὶ τὰ ἐπακόλουθά της.

Πιθανὴ ἔξοδος τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὴν εὐρωζώνη διὰ τοῦ ἅρματος ΣΥΡΙΖΑ, δὲν θὰ σημάνη διάλυσι τοῦ εὐρῶ, ὅπως ὑπολογίζουν καὶ ἐπιδιώκουν οἱ ἀριστεροκομμουνιστές.
Ἀπεναντίας, θεωρῶ, ὅτι ἡ εὐρωζώνη θὰ προχωρήση σὲ μεγαλυτέρα ὁλοκλήρωσι γιὰ νὰ ἀποφύγῃ περαιτέρῳ καὶ μελλοντικοὺς κραδασμούς.
Συνέχεια →

Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ΔΕΝ ἀνήκει στὴν Ἑλληνικὴ ἱστορία!

Ἀπόλυτα συνεπὴς στὸν πατριδομηδενισμό του ὁ Μπουτάρης ἐδήλωσε πὼς ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος δὲν ἀνήκει στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία.
Συνέχεια →

Κάποιες σκέψεις γιὰ τὸ φαινόμενον «Ῥωμανός».

Ἕνα διαφορετικὸ ἀπὸ τὰ συνήθη -καὶ εὔστοχο θεωρῶ- σχόλιο τοῦ Β.Β., κοινωνιολόγου.
(Εὔστοχο ὡς πρὸς τὴν ἀκρίβεια καὶ ὀξυδέρκεια τῆς διαπιστώσεως. Τὸ ἂν τὸ γεγονὸς ποὺ διαπιστώνει εἶναι καλὸ ἢ κακό, ἄλλο θέμα, ἄλλου σχολίου. Πάντως τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἶναι. Τὸ σχόλιο διαπιστώνει ποιὰ εἶναι, ὄχι ποιὰ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι, ἡ στάσις τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας.)

Συνέχεια →

Καὶ εἶχα μίαν σκασίλα γιὰ τὸ τὶ χρῶμα θὰ ἔχη ἡ γλάστρα…

Ἡ μόνη περίπτωσις ποὺ θὰ μὲ ἐνδιέφερε τὸ χρῶμα τῆς γλάστρας εἶναι ἐκείνη ποὺ ἡ γλάστρα θὰ εἶχε κάποιον χρηστικὸ λόγο ὑπάρξεως. Ἐὰν ἁπλῶς τὴν θέλω γιὰ νὰ τὴν γεμίσῳ μὲ χῶμα καὶ μὲ φυτά, δίχως νὰ μὲ ἀπασχολῇ τὸ ποῦ, πῶς κι ἀπὸ ποῦ κρατᾶ ἡ σκούφια της, τότε θὰ μοῦ ἦταν παντελῶς ἀδιάφορον τὸ ἐὰν εἶναι κόκκινη, πράσινη ἤ γκρί.
Ἀκόμη πιὸ ἀδιάφορον θὰ ἦταν τὸ ἐὰν τὴν ἐγκρίνουν οἱ ὑπόλοιπες …γλάστρες. Συνέχεια →

Ὁ φόβος πνίγει τὸ πάθος.

Νοιώθουμε πλήξη καὶ ἀνία…
Ὅταν δὲν μποροῦμε νὰ παραδεχθοῦμε πὼς ἔχουμε ἐπιθυμίες….
Ὅταν οἱ ἐπιθυμίες δὲν κάνουν τὸν κύκλο τους, ἡ ὕπαρξίς μας μοιάζει ἀνωφελής.

Ἡ ἀνία εἶναι ἁπλῶς ἡ παθητικὴ ὄψις τῆς προσπάθειας νὰ ἐξαφανίσουμε τὶς ἐπιθυμίες. Συνέχεια →