Πόσα χρόνια…
Πόσες γενεές…
Κι ὅμως ἀκόμη στὰ αὐτιά μας ἀντηχοῦν οἱ σάλπιγγες τοῦ πολέμου…
Οἱ μάχες σὰν νὰ μὴν ἔπαψαν ποτὲ κι ἀχός τους, ἰδίως κάτι τέτοιες ἡμέρες, φθάνει στὰ αὐτιά μας καὶ μᾶς ἀναστατώνει… Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Ὁ τελευταῖος ποὺ ἔχει δικαιωμα νὰ ὁμιλῇ γιὰ τὴν σημερινὴ ἐπέτειο…
Ὁ τελευταῖος ποὺ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀναφέρεται στὴ μνήμη τῶν ἐπωνύμων κι ἀνωνύμων ἀγωνιστῶν τοῦ Ἑλληνοϊταλικοῦ πολέμου, τὴν ἔναρξη τοῦ ὁποίου ἑορτάζουμε σήμερα, εἶναι ὁ Πρόεδρος αὐτῆς τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας πού, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του, ἀνέχθηκε καὶ ἐπέτρεψε λαμπρὲς ἐπέτειοι τῆς ἱστορίας μας νὰ μετατραποῦν σὲ παρωδίες καὶ οἱ παρελάσεις σὲ πριβὲ παραστάσεις. Συνέχεια
Ἡ σοῦπα τοῦ μπακάλη.
Και για την 28η Οκτωβρίου, μια σούπα του μπακάλη
Τον καιρό της Κατοχής τρώγαμε μοιρασμένο με το δελτίο, κάτι που λεγόταν σούπα του μπακάλη. Την αποτελούσαν μικρά κομματάκια, αγνώστου προελεύσεως, άλλα κίτρινα, άλλα πορτοκαλιά, άλλα ασπριδερά, άλλα αχνοπράσινα σε μέγεθος σπόρου φάβας σπασμένου στα τρία. Στην κατσαρόλα γινόταν ένας χυλός χρώματος ροζέ. Πεινασμένους μας εύρισκε, πεινασμένους μας άφηνε και η σάχλα της δεν περιγράφεται.
Τα τελευταία χρόνια λοιπόν έχω την αίσθηση πως κάθε λίγο με μπουκώνουν μια τέτοια σούπα του μπακάλη ως θέαμα – ακρόαμα επετειακό.
Τι εννοώ: πριν από λίγες βδομάδες μού πρότειναν να λάβω μέρος σε μια εκπομπή αφιερωμένη στο ’40. Συνέχεια
Ἀγκαλιὰ μὲ τοὺς ἥρωες…
Σὲ μίαν κοινωνία ποὺ ἀπουσιάζουν τὰ πρότυπα, οἱ ἀξίες καὶ οἱ ἀρχές, χρειαζόμεθα κάτι πολὺ δυνατό, ποὺ θὰ μᾶς βγάζη ἀπὸ τὴν στασιμότητα.
Διότι ἡ στασιμότης φέρνει τὴν ἀπάθεια καὶ τελικῶς τὴν δουλικότητα.
Μὰ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε καὶ τὶς ὅποιες φθορές, κυρίως ὅμως νὰ μπορέσουμε νὰ ἐνδυναμώνουμε τὴν πνευματική μας ὑγεία, πρέπει νὰ ἀναζητοῦμε πρότυπα, ἤ ἀκόμη καὶ νὰ τὰ δημιουργοῦμε. Συνέχεια
Γράμματα ἀπὸ τὸν πόλεμο
Τὸ ἄρθρο αὐτὸ τὸ ἔγραψα πέρυσι καὶ τὸ ἐπαναδημοσιεύω ἐφέτος.
Μετὰ τὸν θάνατο τῆς πενθερᾶς μου ἕνα πακέτο γράμματα τοῦ ἀδελφοῦ της, ἀπὸ τὸν πόλεμο, ἐπέρασαν στὰ χέρια μας, καὶ ἔτσι ἔχω τὴν τύχη καὶ τὴν τιμὴ νὰ τὰ κρατῷ καὶ νὰ μπορῷ νὰ τὰ μοιράζομαι μαζύ σας σήμερα.
Ὅταν τὰ βρήκαμε αἰσθανθήκαμε δέος καὶ συγκίνηση.
Τὸ μέλανι καὶ τὸ χαρτὶ ἔδωσαν τὴν δική τους μάχη μὲ τὸν χρόνο καὶ ἔμειναν ἄθικτα, σὰν νὰ γνώριζαν τὸν προορισμό τους.
Μικρὲς ἰστορίες που φτιάχνουν τὴν μεγάλη ἱστορία.
Συνέχεια
Ἡ μάχη στὴν Δόμβραινα.
Πίνακας τοῦ Γιάννη Νίκου “Ὁ Γεώργιος Καραϊσκάκης στὴ μάχη τοῦ Φαλήρου”
Σὰν σήμερα τὸ 1826, ὁλοκληρώνεται ἡ μάχη στὴν Δόμβραινα Βοιωτίας, μὲ μεγαλειώδη Ἑλληνικὴ νίκη.
Ἡ μάχη ἀνήκει στοὺς στρατηγικοὺς ἐλιγμοὺς τοῦ Καραϊσκάκη στὰ νότα τοῦ Κιουταχῆ, ὁποῖος πολιορκοῦσε τὴν Ἀθήνα. Συνέχεια