Μετὰ τὸν «μεγαλοεπενδυτὴ» Τζὸν Πόλσον, ἐπιστρατεύθησαν οἱ τράπεζες καὶ οἱ «ἀδελφές» ἑταιρεῖες ἤ καὶ ἑταιρεῖες ἐλεγχόμενες ἀπὸ τὸ κράτος, γιὰ νὰ κατακρημνίσουν τὸ Χρηματιστήριο, διαγράφοντας μία πτώση ἄνω τοῦ 16%, ἀπὸ τὴν ῥευστοποίηση ὁλοκλήρων χαρτοφυλακίων, παρασύροντας καὶ ἄλλους μικρο-ἐπενδυτές. Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
«Θὰ πάω σὲ μία χώρα ποὺ θὰ βλέπω μόνον λευκούς…»
Ὁ Γιῶργος*, πολὺ πικραμένος, ἔπιασε νὰ ἑτοιμάζεται νὰ ξενιτευθῇ.
Δύο χρόνια χωρὶς δουλειά.
Εἶχε ἕνα μαγαζάκι κάποτε καὶ δούλευε καλά. Τὸ μεροκάματο ἔβγαινε. Βοηθοῦσε καὶ ἡ κυρά του… Δούλευαν οἱ ἄνθρωποι, μὰ δὲν εἶχαν μέλλον ἐδῶ.
Στὰ τρίτα ἤ τέταρτα ἤ πέμπτα ἐπεισόδια γιὰ τὸν Ἀλέξη, γιὰ τὸ κοράνι, γιὰ τὸν Καραμανλῆ, δὲν θυμᾶται ἀκριβῶς, τὸ ἔκλεισε γιὰ πάντα. Τὶς προηγούμενες φορὲς τοῦ εἶχαν σπάση τὸ μαγαζὶ λίγο. Τὴν τελευταῖα φορὰ ὅμως τοῦ πῆραν ἀκόμη καὶ τὶς κοῦπες τοῦ καφέ. Τίποτα δὲν ἄφησαν. Τίποτα.
Κι ἔτσι… Ὁ Γιῶργος ἀπὸ τὴν μία ἡμέρα στὴν ἄλλην εὑρέθη χωρὶς δουλειά. Συνέχεια
Πῶς ἀντιλαμβάνομαι τόν κόσμο;
Πῶς τόν βλέπω τόν δικό μου κόσμο; Εἶναι πραγματικός ἤ εἶναι δημιούργημα τῆς φαντασίας μου;
Πῶς φαίνονται οἱ ἄλλοι στά μάτια μου; Ὁ πλανήτης; Τά θαυμαστά τῆς φύσεως πλάσματα;
Μέσα ἀπό φίλτρα; Μέσα ἀπό σκιές; Ἀπό κάποιες γωνίες; Συνέχεια
Θὰ τὸ σκεφθῶ αὔριο… Σήμερα εἶμαι πολὺ ἀπησχολημένη…
Κάθε ἡμέρα δεχόμαστε ἕνα σωρὸ προσκλητήρια ποὺ μᾶς κάνουν νὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ ἑαυτό μας καὶ νὰ μᾶς κρατοῦν σὲ ἐγρήγορσι. Ὁ κάθε ἕνας ἄνθρωπος βγαίνει ἀπὸ τὸ σπίτι του ἐξοπλισμένος καὶ ἀρματωμένος σὰν στρατιώτης ποὺ εἶναι σὲ ἔναν συνεχὴ πόλεμο. Ἡ καθημερινότης εἶναι μιὰ διαρκὴς κλήτευσις γιὰ νὰ ἀπαντάμε πάντα «παρών». Συνέχεια
Μιγαδισμός. Μαῦρο καὶ ἄσπρο.
Τὸ ζεῦγος ποὺ προωθεῖται συχνάκις ἀπὸ τὴν τηλεόραση.
Λευκὸς ἐρωτεύεται μαύρη, μαῦρος ἐρωτεύεται λευκή… Ὡραῖα πράγματα!
Ἡ μικρὴ καὶ ἡ μεγάλη ὀθόνη, ἰδανικὸ πεδίο προπαγάνδας, μὲ κυριότερο στόχο τὰ παιδιά, τὰ ὁποῖα ἔχουν τὴν τάση νὰ ταυτίζονται μὲ τοὺς ἥρωες (τὸ περάσαμε ὅλοι αὐτό). Συνέχεια
Τί ἐστί Ἑλληνικότης γιά τόν Κραουνάκη;
Τί ἐστί στό κάτω τῆς γραφῆς ἑλληνικότητα γιά τόν Κραουνάκη;
Μὰ, ὁ Κραουνάκης ὡς Ἕλλην μουσικοσυνθέτης οὐδέποτε ἔπαιξε ἑλληνική μουσική, τὴν ὁποίαν ἀγνοεῖ παντελῶς.
Τὸ μόνο ποὺ παρουσιάζει εἶναι μία ἀπομίμηση γλυκανάλατης παρακμιακῆς γκλαμουριᾶς, ἡδυπαθοῦς γερμανικοῦ καμπαρὲ Συνέχεια