Καὶ μὴν ἀκούσουμε τὸ γνωστό: «Δὲν εἴχαμε τὴν κατάλληλη γραμματοσειρά», διότι ΟΥΔΕΝ ψευδέστερον!!! Αὐτὰ τὰ παραμύθια ἀλλοῦ, διότι ἀπὸ γραμματοσειρὲς πλέον ΒΡΩΜΑ ὁ τόπος τῶν ἐκδόσεων.
Μὰ καὶ νὰ μὴν …«βρωμοῦσε», ΔΕΝ γίνεται σὲ τμῆμα βιβλίων νὰ χρησιμοποιεῖται ἡ ἄλφα γραμματοσειρὰ καὶ σὲ ἄλλο τμῆμα, τῶν ἰδίων βιβλίων, νὰ χρησιμοποιεῖται ἡ βήτα. Ἐδὼ κάτι βρωμᾶ πολὺ ἄσχημα καὶ μάλιστα συζητᾶμε γιὰ ξεκάθαρη, συνειδητὴ καὶ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΕΓΜΕΝΗ ἐπίθεσιν κατὰ τοῦ ἀλφαβήτου.
(Νά πιστέψῳ πώς εἶναι ἡ συνέχεια τῆς ἐπιθέσεως πού ἐδέχθη τό ἀλφάβητον μέ τήν «γραμματική» τῆς Φιλιππάκη ἤ νά δεκτπω πώς εἶναι …τυχαῖον;)
Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Τὸ ΠΟΛΥ μεγάλο μας Τσίρκο.
Ἐξεπεράσθη πιά.
Ἡ νέα παράστασις τοῦ «Πολὺ Μεγάλου μας Τσίρκου» δίδεται πλέον καθημερινὰ στὸ Κυνοβούλιο τῆς Χώρας, μὲ συμμετοχὴ πρωταγωνιστῶν καὶ κομπάρσων τῶν πολιτικῶν κομμάτων, μὲ ἀπόδοσι στοὺς ῥόλους τους καὶ μὲ μνημειώδεις ἀτάκες ποὺ ἐμπρός τους ὠχριοῦν πλέον οἱ ἐπαγγελματίες τοῦ εἴδους. Συνέχεια
Σχέσεις…
Τόσο δύσκολες τώρα πιὰ οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις… Τόσα τὰ ἀδιέξοδα…
Ῥήξεις, διαζύγια, ἀποχωρισμοὶ στὴν καθημερινότητά μας…
Ἄνθρωποι ποὺ ξαφνικὰ μένουν μόνοι τους, ἄν καὶ κατὰ βάθος, πάντα ἦσαν μόνοι τους.
Κι ἀποροῦμε… Ἴσως μάλιστα νὰ πονᾶμε, ἐὰν κι ἐμεῖς, μὲ τὴν σειρά μας, ἔχουμε ἀπωλέσει κάποιους ἀνθρώπους. Συνέχεια
Τὸ δένδρο καὶ ἡ μάνδρα τῆς αὐλῆς.
Ἀπαγορεύεται ἡ λήψις τμημάτων αὐτοῦ ἢ τοῦ συνόλου του, γιὰ ὁποιανδήποτε χρῆσιν ἢ ἐκμετάλλευσιν, χωρὶς τὴν ἄδεια τοῦ κυρίου Πετροπούλου.
Ἐγὼ ἔχω δίκαιον, ὄχι ἐσύ!
Τὸ νὰ μποῦμε στὴν διαδικασία:
Ἀχ, καλὲ μὰ ἑγὼ ἔχω δίκιο ἐσὺ ἄδικο εἶναι τὸ ὀλιγώτερο γελοῖο.
Τὰ πράγματα, ἐπειδὴ μοῦ ἀρέσει νὰ τὰ λέῳ μὲ τὸ ὄνομά τους, δὲν δικαιώνουν κανέναν, ἰδιαίτερα ἀφοῦ ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΝΕΙΣ ἠθικὸς ἄνθρωπος δὲν δικαιώνεται! Συνέχεια
Ἀπὸ τὴν Ὀρθοέπεια στὴν Καλλιέπεια (α)
Ἀπὸ τὴν Ὀρθοέπεια στὴν Καλλιέπεια
Φωνὴ καὶ Λόγος, μαρφήματα καὶ φωνήματα, γλῶσσα καὶ γραφὴ (1)
Πλούσιες καὶ πτωχὲς γλῶσσες: ἡ ἀνησυχία τῆς γλωσσικῆς πτωχείας, ἢ ἐκπτωχεύσεως (1/3)
Εἶναι σαφὲς γιατί οἱ πλεῖστοι μας εἴμαστε πτωχότεροι τοῦ κ. Σιακόλα, ἢ τοῦ κ. Λεπτοῦ: ἔχουν περισσότερα χρήματα.
Μιλοῦμε, ὅμως, καὶ γιὰ τὸν γλωσσικὸ πλοῦτο, κι ἐξ ἀναλογίας γιὰ πλούσιες καὶ λιγότερο πλούσιες γλῶσσες.
Συχνὰ χωρὶς τεκμηριωμένα ἐπιχειρήματα, καὶ χωρὶς τὴν ἄδεια, σήμερα, τῆς «value free» ἐπιστήμης νὰ χρησιμοποιοῦμε ἀξιολογικὲς διακρίσεις στὴν ἀποτίμηση γλωσσῶν:
«Δὲν ὑπάρχουν καλλίτερες καὶ χειρότερες γλῶσσες», θὰ σᾶς διορθώσουν οἱ ἐπιστήμονες, καταγγέλλοντας μάλιστα στὴν ἰδεολογικὰ καὶ πολιτικὰ φορτισμένη Ἑλλάδα (ὅπου, ἄλλωστε ὅλα ἐξαργυρώνονται πολιτικὰ) τοὺς «νεο-ἀρχαϊσμούς» (νὰ προσεχθῇ τὸ ὀξύμωρον) ἢ τίς «ὑπερδιορθώσεις» ὡς ἔκφρασις νεοσυντηρητισμοῦ, αὐταρχισμοῦ ἢ ἐθνικιστικοῦ παροξυσμοῦ. Συνέχεια