Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη

Κοινωνία σημαίνει ἐπικοινωνία μὲ τὸν …ἑαυτόν μας!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὁ Λόγος εἶναι τὸ μοναδικὸν μέσον ἐπικοινωνίας μας μὲ τοὺς συνανθρώπους μας.
Ἡ χρήσις ὅμως τοῦ Λόγου θὰ πρέπη νὰ γίνεται μὲ τέτοιον τρόπο, ὥςτε νὰ ἀναβαθμίζονται διαρκῶς οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις.
Αὐτὸ σημαίνει πὼς ὁ σημαντικότερος ὅρος ἐκφορᾶς τοῦ Λόγου ὀφείλει νὰ εἶναι ἡ ἀλήθεια.

Βέβαια, ἡ καθημερινότης μας εἶναι κάπως διαφορετική.
Συνήθως ὁ καθωσπρεπισμός μας μᾶς ἐμποδίζει ἀπὸ τὸ νὰ ἐκφέρουμε ἀληθὴ Λόγο. Συνήθως παραμένουμε στὰ τυπικά, δίχως νὰ ἀναζητοῦμε τὴν οὐσία στὶς σχέσεις μας. Κι αὐτὸ ὁδηγεῖ σήμερα ταχύτερα τὶς ὑπάρχουσες κοινωνίες μας στὴν διάλυσιν. Συνέχεια →

Δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ ἐπιδεικνύῃς τὸν ἑαυτόν σου…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Δέξου ὅτι εἶσαι ἀρκετός.
Δὲν ἔχεις τὴν ἀνάγκη νὰ δείχνῃς κάτι ποὺ δὲν εἶσαι.
Δὲν ἔχεις τὴν ἀνάγκη νὰ ἀποδεικνύῃς τὸν ἑαυτό σου.
Δὲν ἔχεις τὴν ἀνάγκη να ὑποχωρῇς στοὺς φόβους σου καὶ νὰ κρύβῃς τὸν ἀληθινό σου ἑαυτό. Συνέχεια →

Ἀντί τῶν εἰδήσεων νά ἀσχοληθοῦμε καλλίτερα μέ ἕναν …παλληκαρᾶ;

ἀπὸ τὸν/τὴν

174

Ἀντί τῶν εἰδήσεων νά ἀσχοληθοῦμε καλλίτερα μέ ἕναν ...παλληκαρᾶ;Καλησπέρα μας…
Εἰδήσεις καὶ πάλι σὲ λίγο…
Ὅπως κάθε βράδυ δῆλα δή… Καὶ φθάνουν ἀκριβῶς τὴν ὥρα ποὺ ἐμεῖς πρέπει νὰ χαλαρώσουμε, νὰ ἡρεμήσουμε καὶ νὰ ξαποστάσουμε ἀπὸ τὶς κοπώσεις καὶ τὰ προβλήματα τῆς ἡμέρας. Δῆλα δὴ φθάνουν ἀκριβῶς ἐκείνην τὴν στιγμὴ ποὺ ἀφ΄ ἑνὸς γινόμαστε δέκτες κάθε εἴδους προπαγάνδας καὶ τρομοκρατίας, ἐφ΄ ὅσον αὐτὲς τὶς ὧρες μέσα μας δὲν ὑπάρχουν ἀντιστάσεις σοβαρές, κι ἀφ΄ ἑτερου χάνουμε μεγάλο τμῆμα τῆς ἡρεμίας μας καὶ τῆς χαλαρώσεῶς μας, μὲ ἀποτέλεσμα κι ὁ ὕπνος μας ἀκόμη νὰ ἔρχεται βαρύς, δύσθυμος καὶ ἀναστατωμένος.
 Συνέχεια →

Ἡ πρωτιὰ τοῦ Πᾶχτα ποὺ …δὲν ἦταν πρωτιά!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Δὲν ξέρω πῶς κατάφεραν καὶ τοὺς ἐξέφυγε ὁ Δῆμος Ἀριστοτέλους, πάντως τοὺς ἐξέφυγε. Καὶ τοὺς ἐξέφυγε πανηγυρικῶς…
Βέβαια κάποιοι εἶχαν διαφορετικὴ …γνώμη. Ἐγνώριζαν, κατὰ πῶς φαίνεται, πὼς ὁ Πάχτας θὰ ἐπανεκλέγετο μὲ τυμπανοκρουσίες…
Ἀλλὰ δὲν συνέβη… Συνέχεια →

Ἡ Δύσις σήμερα ἔχει ἀπόλυτη ἀνάγκη ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸ πολιτισμό.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἡ Δύσις σήμερα ἔχει ἀπόλυτο ἀνάγκη τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ καὶ τὴν Ἑλλάδα ὄχι γιὰ νὰ τὴν φιλοξενίσῃ στὴν οἰκονομικὴ αὐλὴ της ἀπὸ σπλαχνικὴ γενναιοδωρία.
Ἀλλὰ στὸ ἐνδεχόμενο τῆς ἀπαντήσεως στὸ ἀδιέξοδο τοῦ πνευματικοῦ βίου καθὼς καὶ στὴν οὐδετεροποίηση τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντι καὶ στὸν θάνατο ἀκόμη. Συνέχεια →

«Μά τί πάθατε ὅλοι σήμερα;»

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Τὴν ἡμέρα τῶν ἐκλογῶν εὑβρέθην ἐμπρὸς σὲ ἕνα σκυλὶ ποὺ ὑπέφερε ἀπὸ κάτι, δίχως νὰ γνωρίζω αὐτὸ τὸ κάτι.
Φαινόταν ταλαιπωρημένο καὶ σχεδὸν τυφλό.
Ἡ προσπάθειά μου ἐκείνην τὴν στιγμή, ἐφ΄ ὅσον δὲν ἐγνώριζα ἀπὸ ἀνάλογα περιστατικά, ἦταν νὰ φροντίσω τὸ ζωάκι, πρὸ κειμένου νὰ μὴν ὑποφέρῃ.
Μίλησα μὲ φίλους στὸ τηλέφωνο καὶ μοῦ συνέστησαν νὰ εὕρω συγκεκριμένα φάρμακα, ἔως νὰ μπορέσω  νὰ τὸ πάω σὲ κάποιον κτηνίατρο.
Φάρμακα δὲν εἶχα, ἐκεῖ ποὺ εὑρισκόμουν. Οὔτε μποροῦσα νὰ εὕρω κτηνίατρο, ἄν καὶ προσεπάθησα. (Ἦταν ὑποψήφιος!!!)
Τελικῶς ὁδηγῶντας γιὰ ἀρκετὰ χιλιόμετρα, κατάφερα νὰ εὕρω ἕνα φαρμακεῖο καὶ νὰ προμηθευθῶ τὰ ἀναγκαῖα. Συνέχεια →