Φῆμες καὶ δόξες…

Πρὸ μερικῶν ἐτῶν (2 Αὐγούστου 2011)  εἶχα δημοσιεύσει ἕνα κείμενον μὲ τίτλο:

Ἡ ἀλήθεια γιά τήν φήμη

Καὶ σήμερα ἐπανέρχομαι γιὰ νὰ ξαναθέσω τὰ ἐρωτήματα…
Τί σημαίνει φήμη; Τί διαφορά ἔχει ἀπό τό κλέος; Τί σχέσιν ἔχει μέ τήν δόξαν;
Καί πόση ἀλήθεια κουβαλοῦν αὐτά πού ἐμεῖς ἀντιλαμβανόμαστε γιά τίς ἔννοιες αὐτῶν τῶν λέξεων; Συνέχεια →

Μέσα ἤ ἔξω ἀπό τά κάγκελα;

Τὰ κάγκελα αὐτῆς τῆς φυλακῆς, στὴν ὁποίαν ἀναφέρομαι, εἶναι συνήθως …ἀόρατα.
Μὰ ὅσο ἀόρατα κι ἐὰν εἶναι, τόσο περισσότερο πνίγουν αὐτοὺς ποὺ στέκονται ἀπὸ πίσω τους…
Εἶναι σὰν τὸ δίκτυ, ποὺ ὅσο πασκίζει κάποιος νὰ τοῦ ξεφύγῃ, τόσο περισσότερο ἐγκλωβίζεται στὶς θηλιές του.
Τὰ κάγκελα αὐτῆς τῆς φυλακῆς ἀφοροῦν στὸ πῶς βλέπουμε τὴν ζωή μας… Μᾶς ἀνήκει ἤ ὄχι;
Κι ἐάν ναί, σέ τί βαθμό;
Διότι ἐὰν θεωρῶ ἄλλους ἱκανοὺς νὰ διαχειριστοῦν τὴν ΔΙΚΗ ΜΟΥ ζωή, τότε σαφῶς καὶ εἶμαι μέσα ἀπὸ τὰ κάγκελα… Συνέχεια →

Ὁ φόβος εἶναι μία σκιὰ τοῦ παρελθόντος.

Κάποιοι ἄνθρωποι ἔχουν κατακλύσει τὴν καρδιά τους μὲ τόσα ἀρνητικὰ συναισθήματα, φόβους, δυσαρέσκειες ἀπὸ τὸ παρελθόν, τραυματικὲς ἐμπειρίες, ποὺ ὅταν ἀνοίξουν τὴν πόρτα στὴν ἀγάπη, δὲν ὑπάρχει χῶρος γιὰ νὰ φιλοξενηθῇ.
Ὁ θυμός, ἡ μνησικακία, καὶ οἱ φόβοι, ἐνῶ εἶναι ἀρνητικὰ καὶ ἀνεπιθύμητα συναισθήματα, κατέχουν μιὰ περίοπτο θέσι μέσα σὲ πολλὲς καρδιὲς καὶ αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ οἱ ἄνθρωποι πιστεύουν ὅτι θὰ προστατεύσουν τὸ παρόν τους καὶ τὸ μέλλον τους ἂν κουβαλοῦν πάντα μαζύ τους τοὺς παλαιοὺς θυμοὺς καὶ τὴν κάθε λογῆς ἀπογοήτευσι. Συνέχεια →

Ἀντί τῶν εἰδήσεων νά καταπιαστοῦμε καλλίτερα μέ κάποιον πού θέλει νά τόν κάνουμε …πρωθυπουργό;

Καλησπέρα μας…
Εἰδήσεις καὶ πάλι ἀπόψε… Σὲ λίγο…
Ἀκριβῶς δῆλα δὴ τώρα ποὺ ξεκινᾶ ἡ ἀνάγκη τοῦ ὀργανισμοῦ μας γιὰ ἀναπλήρωσιν κι ἀνανέωσιν δυνάμεων…
Κι ἀκριβῶς τώρα ἔρχονται τὰ δελτία εἰδήσεων γιὰ νὰ μᾶς ἐμποδίσουν νὰ ἀνανεωθοῦμε… Συνέχεια →

Ἡ φύσις ἐμφανίζεται σὲ αὐτὸν ποὺ πράγματι θέλει νὰ τὴν δῇ.

«Ἐγώ γιατί δέν βλέπω ποτέ κάτι ὅταν πηγαίνω στό βουνό;;;;;;»

Αὐτὴ εἶναι ἡ πιὸ συχνὴ ἐρώτησις ποὺ μοῦ κάνουν πολλοὶ φίλοι, γι΄ αὐτὸ καὶ ἀπεφάσισα νὰ πῶ πέντε λόγια καὶ νὰ ἀνεβάσω αὐτὲς τὶς φωτογραφίες, ποὺ ποιοτικῶς μπορεῖ νὰ εἶναι χάλια, λόγῳ μεγάλης ἀποστάσεως… Εἶναι ὅμως ἀποκαλυπτικότατες.

Ἐνῶ στὴν πρώτη φωτογραφία φαίνεται ἕνα ἁπλὸ βουνὸ κοιτῶντας πιὸ προσεκτικὰ θὰ δοῦμε νὰ ἀποκαλύπτεται αὐτὴ ἡ μητέρα μὲ τὰ δύο ἀρκουδάκια της. Συνέχεια →

Τὰ …ἀστεῖα τοῦ Kim Jong.

Kim Jong: Λοιπόν, θὰ σᾶς πῶ ἕνα ἀστεῖο, πάρα πολὺ ἀστεῖο, τόσο πολὺ ἀστεῖο, ποὺ θὰ σᾶς ξεκολλήσῃ τὸ κεφάλι ἀπὸ τὸν λαιμὸ (ἐὰν δὲν γελάσετε!!!)!!!

Ἀξιωματικοί: ΧΑχΑΧαχΑΧα σταμάτα, δὲν ἀντέχουμε ἀπὸ τὸ πολὺ γέλιο, θὰ μᾶς πεθάνῃς!!!

Kim Jong: Ἀκούσετε, ἀκούσετε… Ἀκόμη δὲν ἄρχισα… Πέφτουν μὲ τὸ ἀεροπλάνο στὴν ζούγκλα ἕνας ῥαββίνος, ἕνας Πόντιος καὶ εἴκοσι (20) Βορειοκορεάτες ἀξιωματικοί.
Τοὺς πιάνουν οἱ
Zulu καὶ ἐρωτοῦν τὸν ῥαββῖνο: «ποιός λέει τά καλλίτερα ἀστεία στόν κόσμο;»,
Ὁ ῥαββῖνος σκέπτεται, ξανὰ σκέπτεται κι ἀπαντᾶ: «
Ὁ Kim Jong!»  Συνέχεια →