Ἀγωνίζονται νὰ μᾶς σώσουν βρέ…
Τὸ τὶ ἱδρώτα χύνουν δὲν λέγεται…
Τὸ τὶ ἀγωνίες περνοῦν καθημερινῶς δὲν περιγράφεται…
Τὸ τὶ κόπο καταβάλουν δὲν μποροῦμε νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε…
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Μάθημα διαχειρίσεως ἄγχους.
Οι φοιτητές παρακολουθούσαν με μεγάλο ενδιαφέρον το μάθημα για τη διαχείριση του άγχους, όταν ο καθηγητής έπιασε ένα ποτήρι και το σήκωσε ψηλά.
Όλοι φαντάστηκαν ότι θα έκανε τη γνωστή ερώτηση: «Είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο;». Αντί όμως αυτό, με ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπό ρώτησε:
– Πόσο βαρύ είναι αυτό το ποτήρι με το νερό;
Κυβέρνησις καὶ βουλὴ ὁδηγούν τὴν χώρα στὰ νύχια τῶν δανειστῶν.
Τα γεγονότα αναδεικνύουν περίεργες προθέσεις των κυβερνώντων. Από την μία προχειρότητα λήψης αποφάσεων και από την άλλη η τυφλή υπακοή στην «λάθος συνταγή» σηματοδοτούν νέα ύφεση και την ανάγκη λήψης νέων μέτρων, τα οποία θα οδηγήσουν σε νέο σπιράλ ύφεσης.
Η εικόνα ξεκαθαρίζει εάν λάβουμε υπ’ όψιν το ενδιαφέρον των Αμερικανών (βλέπε συνάντηση Σαμαρά με Ομπάμα) για την ανάληψη της διαχείρισης του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Τ.Χ.Σ.) και του Ταμείου Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ).
Ὄξω οἱ ἐκπαιδευτικοί, μέσα τὸ παπαδαριό!!!
Καὶ μετὰ μοῦ λὲς πὼς θὰ φτιάξουν κάτι ἐτοῦτοι οἱ ἄχρηστοι.
Μά εἶναι δυνατόν νά ἀπολύονται ἐκπαιδευτικοί, δῆλα δή δάσκαλοι, καί νά διατηρεῖται σέ θέσεις δημοσίων ὑπαλλήλων τό παπαδαριό;
Νά τό ποῦμε διαφορετικά; Εἷναι δυνατόν ἡ ἐλαχίστη πιθανότης ἐκπαιδεύσεως κάποιου νά ἀκυρώνεται γιά νά διατηρηθῇ ἡ δυνατότης διατηρήσεῶς του σέ ἐπίπεδον δούλου, σκλάβου, ἐξαρτημένου;
Ἄν τὲ καλὲ ποὺ εἶναι μνημονιακὸς ὁ τΣΥΡΙΖΑ…
Μοῦ τὸ ἔλεγαν λοιπὸν καὶ δὲν τὸν πίστευα.
Ἄκουγα, διάβαζα, ἀντιλαμβανόμουν… Μὰ ἐπίσημο παραδοχὴ πουθενά…
Κι ἔτσι, ἐγώ, καθῶς κι ὅλη ἡ χώρα, περίμενα ἀπὸ τὸν τΣΥΡΙΖΑ νὰ ὑπερασπιστῇ τὸ ἀντίθετον, αὐτοῦ ποὺ ἀντιλαμβανόμασταν. Νὰ ὑπερασπιστῇ δῆλα δὴ ἐξόδους ἀπὸ μνημόνια, ἀκύρωσι τοῦ πλασματικοῦ χρέους, μηδενισμό…
Βρὲ βρὲ ποὺ τελικῶς οἱ σεισμοὶ δὲν εἶναι τυχαῖοι.

Σχόλιον τοῦ ἀρθρογράφου:
«Ορισμένοι σεισμοί ενδέχεται να είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης αμέλειας»…
Μοῦ ἀρέσει ποὺ ἀναφέρεται σὲ ὁρισμένους… Ἔτσι, γιὰ νὰ δουλευόμαστε μεταξύ μας…. Νὰ κρατᾶμε καὶ τὰ προσχήματα… Νὰ ἀθωώνουμε ἀκόμη περισσότερο τοὺς καταστροφεῖς καὶ νὰ ἀναφερόμαστε στὴν ἀμέλεια κι ὄχι στὸ συνειδητὸ ἔγκλημα.
Τί παθαίνει ἕνα μπαλόνι ὅταν τοῦ ἀφαιρέσουμε τόν ἀέρα; Μαραζώνει; Μᾶλλον… Χάνει τὴν ἱκανότητά του νὰ παραμένῃ φουσκωμένο.
Τί παθαίνει ἡ Γῆ μας ὅταν τῆς ἀφαιρέσουμε τά …«ὑγρά» της; Δημιουργεῖ σεισμούς πρό κειμένου νά εὑρεθοῦν νέα σημεῖα στηρίξεως τῶν ἐδαφῶν της; Καί μετά; Τί; Θά βλέπουμε τήν μία κατακρήμνισι ἐδαφῶν πίσω ἀπό τήν ἄλλην; Χμμμ… Τόν ἕναν σεισμό νά διαδέχεται τόν ἄλλον; Τόν νέο σεισμό νά εἶναι ἰσχυρότερος τοῦ προηγουμένου;
Διεπίστωσαν πὼς ἡ ἐξόρυξις ὑδρογονανθράκων εἶναι πολὺ περισσότερο ἐπικίνδυνη ἀπὸ ὅσο πιστεύετο ἀρχικῶς. Συνέχεια