Ἐδῶ καὶ κάποιο χρονικὸ διάστημα ἔχουν ἐμφανισθῆ πολλῶν εἰδῶν εἰδησεογραφικὲς σελίδες, ποὺ ἐνασχολῶνται μὲ θέματα γεωπολιτικῶν ἀναλύσεων, ἀμυντικῆς πολιτικῆς, καθὼς καὶ ἐθνικὰ ἢ διεθνῆ παρασκήνια. Τὰ ἄρθρα τους ὅλα σοβαρά, τεκμηριωμένα καί, στὸ βάθος, προειδοποιητικὰ γιὰ κάτι σοβαρὸ ποὺ ἔρχεται.
Ὅλες τους, μὰ ὅλες τους, μὲ πνεῦμα σοβαρότητος, ἀληθοφανείας καί, κυρίως, μὲ ἕναν ἀέρα …ἐθνικισμοῦ.
Παράδοξον; Ὄχι καὶ τόσο…

Χρόνια τώρα ἕνας ἄλλος χῶρος ἀνέλαβε καὶ τὴν ἐξωτερική μας πολιτική, ὡς χώρας, μὰ καὶ τὴν κοινωνικὴ πολιτικὴ τοῦ κράτους τελικῶς, μαζὺ μὲ τὶς «ἑλληνοτουρκικὲς φιλίες» καὶ τὰ λοιπὰ φληναφήματα. Ὁ χῶρος αὐτός, τὸ γνωστό μας ΕΛΙΑΜΕΠ, ποὺ ὑπὸ τὴν σκέπη ἐξετελέσθη συνειδησιακῶς καὶ ἠθικῶς ἕνα Ἔθνος, τώρα τελευταία δὲν πολὺ ἀκούγεται, ἂν καὶ ἔχει ἀφήση στὸ πόδι ἀξίους ἀντικαταστάτες, ὄπως γιὰ παράδειγμα τὶς δεκάδες Μ.Κ.Ο.. Αὐτὲς τὶς Μ.Κ.Ο. ποὺ προωθεῖ καὶ ὁ Ο.Η.Ε. καὶ οἱ τεκτονικὲς στοὲς κάθε εἴδους μὰ καὶ ἡ ἀμερικανικὴ πρεσβεία.

Συνέχεια →