Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Θυμηθήκαμε καὶ τὴν Γιαννακάκη…
Ποιά εἶναι; Ξεχάσαμε;
Μαρία Γιαννακάκη (=τΣΥΡΙΖΑ καὶ τὴν Τουρκία ΣτΥΡΙΖΑ!!!)
Ἀπὸ τὸ βιογραφικό της: Συνέχεια
Γουστάρουμε αἷμα ἐμφυλίου;
Πρὸ δύο ἡμερῶν ἔγραφα γιὰ τοὺς …«χρυσαυγῆτες τραμπούκους», ποὺ ἐντέχνως ἔχουν στοχοποιηθῇ ἀπὸ τὶς προπαγανδιστικὲς μηχανές.
Αὐτὸ ποὺ δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅμως οἱ περισσότεροι γύρω μας εἶναι πὼς ὁ τραμπουκισμὸς δὲν εἶναι πρόσφατος, δὲν ἔχει ἰδεολογικὲς ταὐτότητες καὶ δὲν εἶναι κατοχυρωμένος στὴν χρυσῆ αὐγή.
Εἶναι παγκόσμιος καί, γιὰ νὰ μὴν εἶναι ἀνεξέλεγκτος καὶ τελικῶς ἄχρηστος, ἐνσωματώνεται, κατὰ περίπτωσιν, ἐκεῖ ποὺ κάποιοι χρειάζονται. Πρὸς τοῦτον καὶ ἐμεῖς δὲν ξεμείναμε ἀπὸ κάθε εἴδους καὶ «ἰδεολογίας» τραμπούκους, ἀπὸ ἀρχῆς ὑπάρξεως τοῦ Ἑλλαδοκαφριστᾶν. Συνέχεια
Βίαιες στρατολογίες νέων παιδιῶν ἀπὸ τὸ ΚΚΕ
Ἀναγκαστικὴ στρατολογία ἀγοριῶν καὶ κοριτσιῶν τὴν περίοδο 1948-1949 ἀπὸ τὸ ΚΚΕ!
Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς προσφάτου ἐπετείου τῆς Τελικῆς Μάχης τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ στὸν Γράμμο ἐπὶ τοῦ λεγομένου ΔΣΕ, μεταξὺ 25-29 Αὐγούστου τοῦ 1949, τῆς ἐπισκέψεως τοῦ πρωθυπουργοῦ στις Πρέσπες, τὴν καρδιὰ τῆς λεγομένης «Ἐλευθέρας Ἑλλάδος» τὴν περίοδο τῆς κομμουνιστικῆς ἀνταρσίας, καὶ τὰ συνεχιζόμενα «πανηγύρια» τοῦ ΚΚΕ μὲ τὸ στήσιμο μνημείων ποὺ θυμίζουν τὴν προδοσία του κατὰ τῆς Μακεδονίας, ἀλλὰ καὶ τὸ κόστος τῆς ἀνταρσίας του σὲ αἷμα καὶ ἐθνικὸ πλοῦτο, ἐπισημαίνω ἔνα σοβαρὸ στοιχεῖο για τοὺς ἀντάρτες τοῦ ΔΣΕ.
Τὴν ἀναγκαστικὴ στρατολογία.
Συνέχεια
Χάσαμε ὅμως τὸ …«τραγάκι»!!!
Πρέπει νὰ διεμήφθησαν ἀπείρου κάλλους, κωμικοτραγικοὶ τηλεφωνικοὶ διάλογοι.
- Τραγάκης: πρόεδρε τί πράγματα εἶναι αὐτά, ἀφοῦ τά εἴχαμε συμφωνήσῃ;
- Πρόεδρος: Γιάννη, ἡρέμησε, ὅπως ἦλθαν τὰ πράγματα δὲν εἴχα ἄλλην ἐπιλογή, γαμῶ τὸ ΦΒ μου γαμῶ, λύσσαξαν!!!
- Τραγάκης: πρόεδρε θὰ αὐτοκτονήσω. Συνέχεια
Χαρούμενοι …μαζάνθρωποι!!!
Εἶναι ὧρες καὶ στιγμὲς ποὺ τοὺς βλέπεις νὰ ὑμνοῦν κάποιο κουδουνισμένο καὶ ἀναρωτιέσαι ἐὰν τὸ ἐννοοῦν ἢ ὄχι.
Κι ἐκεῖ ποὺ ἀντιλαμβάνεσαι πὼς ναί, τὸ ἐννοοῦν, παραμένοντας περισσότερο ἠλίθιοι ἀπὸ ὅσο πίστευες γιὰ αὐτούς, ἀντιλαμβάνεσαι πὼς ἔτσι ἦταν πάντα καὶ ἔτσι θὰ εἶναι. Οὔτε αὐτοὶ θὰ ἀλλάξουν, μὰ οὔτε καὶ θὰ τὸ θελήσουν. Εἶναι εὐτυχισμένοι μέσα στὶς «ἰδεολογίες» τους, στὶς κομματικές τους μηχανές, στὰ ὁπαδικά γλέντια τους ὅταν πανηγυρίζουν τὴν νίκη τῆς ὁμάδος τους (ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναι κατὰ περίπτωσιν τὸ κόμμα, ἡ ὁμάς τους ἢ ἀκόμη καὶ ἡ θρηστευτική τους ἄποψις), στὰ σμάρτ-ἄι-φόν τους καὶ στὶς μιμήσεις. Ἐὰν παύσουν νὰ κάνουν ὅσο κάνουν καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι, θὰ αἰσθανθοῦν ἀποκομμένοι καὶ οἱ ζωές τους (ποιός ἦλθε;;;) θὰ χάσουν τὸ νόημά τους…
