Σκοπός μας εἶναι πλέον τό νά σταματήσουμε τήν κατρακύλα ἤ τό νά τήν ἀφήσουμε νά ὁλοκληρωθῇ καί νά ξεκινήσουμε τήν ἀνηφόρα, πατώντας γερά καί δομώντας νέα θεμέλια στόν κόσμο μας;
Ἐὰν σκοπός μας εἶναι τὸ πρῶτον, τότε καλλίτερα νὰ …ἀράξουμε, νὰ κλείσουμε τὰ μάτια καὶ νὰ ἀπολαύσουμε τὸν ἀργό μας θάνατο.
Ἐὰν πάλι ὄχι, τότε ἀπαιτεῖται, ἐπὶ τέλους, νὰ συνειδητοποιήσουμε τὸ ποῦ μᾶς πρέπει νὰ φθάσουμε. Συνέχεια →

Δεσμὰ  φανταστικά. Δεσμὰ ἀνύπαρκτα. Δεσμὰ ποὺ  ὑπάρχουν μόνον γιατί ἐμεῖς τὰ τροφοδοῦμε μὲ ἰσχύ. Δεσμὰ ποὺ ὑπάρχουν μόνον διότι οἱ δικοί μας φόβοι, οἱ δικές μας ἄγνοιες, οἱ δικές ὑποχωρήσεις καθημερινῶς μετουσιώνονται σὲ νέους κρίκους τῶν ἁλυσίδων μας.

Ἀλήθεια… Ἔχουμε ἀναρωτηθῆ, σοβαρὰ ὅμως, γιά τό πόσα ἀπό αὐτά πού πιστεύουμε εἶναι ἀληθῆ; Πόσα ἀπό αὐτά πού μᾶς κρατοῦν ἐν ἀκινησίᾳ εἶναι τελικῶς καί ἱκανά νά μᾶς ἀκινητοποιοῦν; Μήπως τελικῶς ὅλα τά δεσμά μας προέρχονται ἀπό τούς  φόβους μας; Κι ἐάν εἶναι ἔτσι…
…μήπως τελικῶς ὁ μόνος πραγματικός μας δεσμοφύλαξ εἴμαστε ἐμεῖς, οἱ ἀπόψεις μας καί οἱ φοβίες μας;

Εἶναι ὀδυνηρὸ νὰ ἀποδεκτοῦμε μίαν τέτοιαν πραγματικότητα. Ὅμως ἐὰν τολμήσουμε ἕνα εἶναι βέβαιον: τὸ ἐλάχιστον ποὺ θὰ κερδίσουμε, γιὰ ἀρχή, εἶναι ἀνάσες Ἐλευθερίας. Τὰ δεσμά τελικῶς εἶναι ἐπίπλαστα καὶ μόνον δύο δρόμοι ὑπάρχουν γιὰ νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε καὶ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἐξ αὐτῶν: Ὁ ἕνας δρόμος λέγεται βαθειὰ συνειδητότης, ἀλλὰ ἐλάχιστοι ἀποφασίζουν νὰ τὴν προσεγγίσουν κατ’ ἐπιλογή. Ὁ ἄλλος, ὁ ταχὺς κι …ἀπότομος, εἶναι ὅταν ἕνας μεγάλος πόνος, ποὺ μᾶς διαλύει τὴν καθημερινότητά μας καὶ μᾶς γεμίζει ἀπώλειες, μᾶς ξεγυμνώνει. Δύσκολο φυσικὰ μέσα ἀπὸ τὸν ἔντονο πόνο νὰ ἀνοίξουμε παράθυρα στὸ Φῶς. Ὅμως, δυστυχῶς μας, εἶναι καὶ ἡ εὐκαιρία μας.

Φιλονόη

εἰκόνα

Δὲν ἀφορᾶ μόνον στὶς ἰδεατὲς καὶ στὶς ὀνειρικὲς καὶ στὶς μελλοντικὲς καταστάσεις.
Ἀφορᾶ στὸ ἐδῶ καὶ τώρα καὶ στὰ Πάντα.
Ἀφορᾶ στὸ πῶς καλημερίζουμε τὸν κόσμο μας, στὸ πῶς συναναστεφόμεθα μὲ τοὺς ἄλλους, στὸ πῶς ἀντιμετωπίζουμε τὸν πλανήτη μας, στὸ πῶς ἀντιλαμβανόμεθα τὸ μέλλον ὅλων μας, στὸ πῶς ὀνειρευόμεθα, ἀλλὰ καὶ στὸ πῶς τὸ ἐκφράζουμε ὅλο αὐτό πρὸς τοὺς ἄλλους. Συνέχεια →