Δὲν σοῦ ἀρέσει ἡ χώρα. Δὲν σοῦ ἀρέσουν οἱ ἑλληνόφωνοι γραικύλοι, ποὺ σήμερα σοῦ καταστρέφουν τὴν ζωή. Δὲν σοῦ ἀρέσουν οἱ συμπατριῶτες σου, ποὺ ἔσκυψαν τὸ κεφάλι καὶ ἀναμένουν τὸ τέλος τους στωϊκῶς. Καθημερινῶς τοὺς ὑβρίζεις, τοὺς στιγματίζεις καὶ τοὺς χαρακτηρίζεις ὡς σκουπίδια ἐνᾦ συχνά-πυκνὰ κραυγάζεις πὼς εἶναι καιρὸς πλέον νὰ ξεκινήσουν οἱ ὁμαδικὲς σφαγές, πρὸ κειμένου νὰ …συνετισθοῦν οἱ ὑπόλοιποι.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ …σωθοῦμε πρέπει καὶ νὰ τὸ θέλουμε!!!
Εἶναι καιρὸς τώρα ποὺ ἀρχίζουμε νὰ συνειδητοποιοῦμε πὼς εἴτε λόγῳ τῶν τουρκικῶν ἀπειλῶν, εἴτε λόγῳ τῶν ἐποίκων, εἴτε καὶ μόνον λόγῳ τῶν ἐξαγορασμένων καὶ ἀνθελληνικῶν (φερομένων ὡς) κυβερνήσεών μας, ποὺ ἀνοικτὰ καὶ δίχως προσχήματα στρέφονται ἐναντίον μας, ἀπειλούμεθα σοβαρά.
Καί, φυσικά, ἂν τί νὰ κυττάξουμε δίπλα μας, γιὰ νὰ διακρίνουμε «συμμάχους» καὶ νὰ ἐπιτύχουμε, σὲ κάποιον (ὁποιονδήποτε) βαθμό, νὰ συγκροτήσουμε «γραμμὲς ἀμύνης», ἐμεῖς παραμένουμε, ἐν τῷ συνόλῳ μας, ἀδρανεῖς, ἐλπίζοντες πὼς θὰ «ἀφυπνισθοῦν», κάποιαν στιγμή, ὅλα αὐτὰ τὰ σαπροφυτικὰ καθάρματα, ποὺ καταχρηστικῶς κατέχουν θέσεις ἐξουσίας καὶ ποὺ συστηματικῶς μᾶς καταστρέφουν. Μὰ αὐτὰ τὰ σαπροφυτικὰ καθάρματα ὄχι μόνον δὲν «ἀφυπνίζονται» μά, ἀποδεικνύεται διαρκῶς, πὼς ὅσο κυλᾶ ὁ καιρός, τόσο διαπιστώνουμε πὼς διενεργοῦν τὸ τελευταῖο πλιατσικολόγημά τους, ἔως νὰ δοθῇ τὸ …σύνθημα, νὰ καβαλήσουν τὰ ἑλικόπτερα (ποὺ τοὺς ἀναμένουν μὲ ἀναμμένες τὶς μηχανές) καὶ νὰ ἐξαφανισθοῦν ὁριστικῶς.
Συνέχεια
Ὥρα μας νὰ συνειδητοποιήσουμε πόσο …μαζάνθρωποι καταντήσαμε!!!
Καί, μάλιστα, ἀπολύτως αὐτοβούλως!!!
Εἶναι λίγες ἡμέρες τώρα ποὺ ἔφθασε στὰ χέρια μου αὐτὴ ἡ εἰκόνα:
Ναί, ἐν τάξει… Τὸ νὰ βλέπῃς τὴν …«σαύρα» μὲ ὅλην τὴν «γαλαζοαίματο βασιλικὴ γραμμὴ» αἵματός της εἶναι ἀπὸ μόνον του ἰδιαιτέρως προκλητικό, μὰ εἶναι ἐπίσης καὶ εὐκαιρία γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ἐμεῖς, οἱ χαχόλοι, ποὺ καταντήσαμε ὅπως καταντήσαμε, καλῶς καταντήσαμε ἔτσι ποὺ καταντήσαμε. Συνέχεια
Δὲν λύνονται προβλήματα μὲ θρήνους καὶ κλάψες
Τὸ μεγάλο ἐρώτημα τῶν ἡμερῶν, πού, λίγο ἔως πολύ, μᾶς ταλανίζει ἄπαντες, εἶναι τὸ τί μέλλει γενέσθαι μὲ τὰ τόσα πολλὰ ἐθνικὰ ζητήματα, ποὺ ἀπειλοῦν πλέον ἀνοικτὰ τὴν χώρα. Ἡ Τουρκία ἑτοιμάζεται νὰ μᾶς ἐπιτεθῇ, οἱ «ἀγαπημένοι μας σύμμαχοι» (βιτρίνες τῶν τοκογλύφων), ποὺ ἐφρόντισαν πρωτίστως νὰ μᾶς ἀφῳπλίσουν πλήρως, τώρα μᾶς ἐγκαταλείπουν χασκογελῶντας καὶ τὸ λαθρο-ἐποικιστικό, μὲ τὸν ΟΗΕ (βιτρίνα ἐπίσης τῶν τοκογλύφων) ποὺ διατηρεῖ πάντα τὴν ὑψηλή του ἐποπτεία, μᾶς διαβρώνει ὅ,τι ἀπέμεινε -τύποις- ὄρθιο στὴν χώρα. Ἔχουν μάλιστα ἀρχίσουν νὰ θορυβῶνται ἀκόμη καὶ οἱ πλήρως ἀδιάφοροι, ἔως τώρα, εἰδικῶς μὲ τὸ τελευταῖο.
Συνέχεια
Ῥατσιστές μᾶς θέλουν;
Ὅσοι πολῖτες ἀντιδροῦν στὴν ἐγκατάσταση ἐποικιστῶν (δηλαδὴ ὑποτιθεμένων ἀσυνοδεύτων ἀνηλίκων, οὐσιαστικὰ ἀλλοδαποῦ στρατοῦ ποὺ στέλνει ὁ Ἐρντογὰν) στὶς περιοχές τους καὶ ἀντιμετωπίζουν ῥατσιστικὴ δίωξη νὰ μηνύσουν τοὺς μηνυτὲς γιὰ συνέργεια στὸ ἔγκλημα τοῦ ἐποικισμοῦ, καθὼς καὶ τοὺς εἰσαγγελεῖς ποὺ θὰ ἀσκήσουν τυχοῦσες ποινικὲς διώξεις καὶ νὰ ἀσκήσουν ἀγωγὲς στοὺς μηνυτές, ζητῶντας πολλὲς χιλιάδες εὐρῶ, μὲ κατάσχεση τῆς προσωπικῆς τους περιουσίας, γιὰ τὴν εἰς βάρος τοὺς ἀδικοπράξια. Συνέχεια
Θολοῦρες ἐγκληματικές…
Κάθισα κι ἐγώ, πρὸ μερικῶν ἡμερῶν, σὲ ἕνα παγκάκι γιὰ νὰ διαβάσω μὲ τὴν ἡσυχία μου.
Βγαίνοντας ἀπὸ τὸ σπίτι μου καὶ περπατῶντας πρὸς αὐτὸν τὸν «μικρὸ παράδεισό» μου, ἔνοιωθα πὼς κάτι γύρω μου μὲ ἐνοχλοῦσα, ἀλλὰ ἀδυνατοῦσα νὰ τὸ προσδιορίσω. Μὰ ὅταν πιὰ ἔκατσα κάτω ἀπὸ τὰ πεῦκα γιὰ νὰ χαλαρώσω, ἡ αἴσθησις τῆς δυσφορίας μου, ποὺ διαρκῶς μεγάλωνε, μοῦ προκαλοῦσε αἴσθημα ἀσφυξίας… Ἔνοιωθα σὰν νὰ πνίγομαι… Κάτι μὲ ἐνοχλοῦσε πολύ, πάρα πάρα πολύ…
Κυττῶντας γύρω μου προσεκτικά, ἕναν χῶρο ποὺ γνωρίζω ἀπὸ παιδί, ἀδυνατοῦσα νὰ διακρίνω κάτι διαφορετικό. Μόνον μία ἀνεπαίσθητος αἴσθησις θολούρας μὲ ἐνοχλοῦσε. Μία θολούρα ποὺ ἂν καὶ δὲν μοῦ ἔκρυβε τὸν Ἥλιο, ἐν τούτοις περιῴριζε τὴν ἐπίδρασίν του ἐπάνω μου. Ἔστρεψα τὰ μάτια μου στὸν οὐρανὸ γιὰ νὰ ἀντικρύσω τὸ ἐνοχλητικότατον θέαμα δύο ἀεροπλάνων ποὺ πετοῦσαν ἀφήνοντας πίσω τους τὰ ἀναγκαία «ἴχνη» ποὺ γεννοῦν τὰ γνωστά μας πλέον «πλέγματα»…
